Gisteravond ben ik met haar naar een voorstelling van Claudia de Breij geweest.

Hete Vrede.
De hete vrede begon op 11 september 2001. Vanaf dat moment is er een kille, liefdeloze wind gaan waaien. Niks is meer zeker, en wat ze zeker weet, dat zingt ze. Ze zingt dan ook enkel over de liefde….
In deze voorstelling speelt Claudia de Breij een oma die in 2060 vragen van haar toekomstige kleinzoon probeert te beantwoorden.

‘Wat deden jullie in de crisisjaren?’, vraagt de kleinzoon. Haar antwoord: ‘Toen keken wij tv. En nog méér tv om te horen wat Maarten van Rossem ervan vond…’
Daarmee zet De Breij Hete Vrede neer als het uitgangspunt voor een soort lafhartig, uitzichtloos verzet tegen de kille, harde wind die is opgestoken. Het is een wind waar je niets tegen kunt uitrichten.
Waarom? Omdat we een land geworden zijn van mensen die elkaar in de gaten houden en elkaar er als zappende NSB-ers bij lappen. Een land van politici die cabaret zijn gaan maken voor kiezers die het stemrecht nauwelijks verdienen, als het er op aankomt keuzes te maken.
(Dagblad van het Noorden 8 februari ‘10. Door Jacques J. d’Ancona.)

Op de website van Claudia de Breij kun je meer recensies lezen, en ook Toaske heeft er een log over geschreven.
Ik vond het een fantastische voorstelling. Ik heb genóten!
Als deze voorstelling nog in jouw buurt komt, raad ik je aan er zeker naar toe te gaan. Mocht Claudia met de Hete Vrede nog een keer in mijn regio komen, dan ben ik zeker nog een keer van de partij.