‘k Ben blij dat jullie ook niet wisten wat het apparaatje uit mijn vorige log moest voorstellen. Op Toaske na, want zij dacht dat het iets met ontharen te maken had. En dat is ook zo.
Ik had n.l. ook nog nooit van dit ding gehoord of gezien, en was dan ook hevig verbaasd dat dit simpele ding zoveel effect kon hebben op gezichtsbeharing.

De naam van dit apparaatje is Epispring, en de werking is heel simpel.
• Buig de Epispring in een omgekeerde U.
* Rol de Epispring vervolgens naar boven door de handvatten
* van de Epispring van buiten naar binnen te draaien.

Een kind kan de was ontharing doen!

Na de overgang verandert de hormonenhuishouding bij vrouwen, wat tot gevolg kan hebben dat veel vrouwen last krijgen van overtollige gezichtsbeharing. Voor deze vrouwen is het ideaal. Even met de spiraal over je gezicht, draaien, en klaar is Kees Mientje!

Handig toch?

Een paar dagen geleden was ik op de Plus Lentedagen in Ede.
Het weer was uitstekend, de sfeer prima en het aanbod in de diverse stands was zeer divers.

En net als op de Huishoud- of 50+beurs, waren er ook weer leuke noviteiten te vinden. Eén hiervan heb ik voor € 10,00 gekocht, omdat het me een reuze handig ding leek.
En na gebruik is gebleken dat het inderdaad een reuze handig ding is!

Hebben jullie enig idee wat dit is?
(tip: het wordt veelal gebruikt door vrouwen ná de overgang)
(tip 2: het is 20 cm lang en het is buigzaam)

Vertel als je het weet, en raad het als je het niet weet.

Update met oplossing volgt later.

Gisteren werd bekend dat vorige week donderdag op 83-jarige leeftijd zangeres Teddy Scholten is overleden. Ze won in 1959 het Eurovisie Songfestival voor Nederland in het Franse Cannes met het liedje ‘Een beetje’…

‘Een beetje’ aandacht voor het overlijden van Teddy Scholten…
‘Een beetje’ terugdenken aan toen…
‘Een beetje’ meezingen met je moeder…( die dit lied jarenlang uitbundig zong)
‘Een beetje’ weemoedig terugdenken…
‘Een beetje’ nostalgie…
Een beetje…., toen een liedje nog een liedje was, en geen song. Toen het leven nog simpel was….

Tijdens mijn sprokkeltochten kwam ik ergens een filmpje tegen van een meneer die vertelde waaraan hij een hekel had. Ik heb er toen niks mee gedaan, maar het filmpje bleef door mijn hoofd spoken.

Een hekel hebben aan… , wat betekent dat eigenlijk? De letterlijke betekenis kun je hier lezen, maar dat is niet wat ik bedoel.

Iedereen heeft wel ergens een hekel aan, en ik vraag me af waar dat vandaan komt. Is het iets wat zich in je prilste kindertijd ontwikkeld heeft? Zoiets als dat je destijds spruitjes niet lekker vond en dat zich dat ontwikkeld heeft tot een hekel hebben aan spruitjes? Of is het een aangeleerd gedrag?
Iets wat we hebben overgenomen van andere mensen, b.v. onze ouders, omdat we dachten dat het zo moest?
Of is een hekel hebben aan iets een uiting van een persoonlijke eigenschap die we bij onszelf afkeuren? We willen vaak voor onszelf niet weten dat we slechte eigenschappen hebben, en daarom ontkennen we dan die eigenschap. Het gekke is dat we die eigenschap dan steeds wel bij andere mensen zien en veroordelen.
Maar in plaats van naar onszelf te kijken en te onderzoeken, waarom we een hekel hebben aan de ander, projecteren we die op de ander. En omdat we een hekel hebben aan de ander willen we geen contact met de ander, om te ontdekken waarop we onze hekel nu eigenlijk baseren.

Waar hekel hebben aan een soort voedsel vaak wijst op de lichamelijke noodzaak te voorkomen een stof binnen te krijgen waar het lichaam niet mee om kan gaan, is hekel aan een voorwerp of een begrip vaak een uiting van het waarnemen van het anderszijn.

Hoe het zit met een hekel hebben aan andere mensen, kun je hier lezen.

Ik heb ’s morgens vaak een hekel aan de wekker, en ik kan ook heel goed vertellen waarom. Die wekker stoort me bij een van mijn favoriete bezigheden, n.l. slapen. En ik vind het niet leuk om gestoord te worden als ik met iets prettigs bezig ben.
Ik kan me nog herinneren dat ik het vroeger heel vervelend vond als ik moest komen eten, terwijl ik nog zo lekker aan het spelen was. Meestal wilde ik dan ook geen eten, wat weer een ‘strijd’ opleverde met mijn moeder. Ik had dus ook heel goed een hekel aan eten kunnen ontwikkelen

En hoe zit het met jou? Heb je ook ergens een vreselijke hekel aan, en heb je enig idee hoe dat komt?
Vertel eens?

Tijdens een van mijn sprokkeltochten over Het Grote Net kwam ik potloden tegen. De gewone, ouderwetse potloden. Grijze en gekleurde, van alles wat.
Met potloden kun je schrijven, kleuren, maar je kunt er ook kunstvoorwerpen van maken. Of sieraden.

<

De sieraden zijn gemaakt door Maria Christina Belluci, de potloodbank is van Boex 3D Creative Solutions, en de andere kunstenaars zijn Jennifer Maestre, Yuta Watanabe, George W. Hart, Michiel Cornelissen, en de designer Felissimo heeft een mooie set potloden ontworpen die je kunt verzamelen.

En dan heb ik ook nog een heel bijzonder ‘potloodfilmpje’ voor je. Daarvoor moet je hier klikken.

Klik vooral op de links. Je vind daar nog veel meer mooie dingen!

Ik wil al mijn log-lezers, ook de mensen die meelezen zonder iets van zich te laten horen, hele fijne Pasen toewensen!

Wil je iets meer over Pasen weten, of mooie verhalen hierover lezen, klik dan maar hier.

Vertel eens, hoe vieren jullie Pasen?

Gisteren bracht ik een bezoekje aan één van de neurologen van het WilhelminaZiekenhuis in Assen, mevr. E. E. van ’t Riet.
Een bijzonder aardige mevrouw, die me na uitvoerig onderzoek, kon vertellen dat ik last heb van het Carpale tunnel syndroom in beide handen. Dit houdt in dat mijn ‘fingerspitzengefühl’ geheel verdwenen is. Letterlijk genomen dan.

Dit betekent dus dat ik aan mijn beide handen geopereerd ga worden. De datum weet ik nog niet, maar ik heb aangegeven dat ik vóór 13 juni geen tijd heb. (daarna eigenlijk ook niet…) Ik heb nog veel te veel te doen, waaronder mijn cursus ‘Mode maken’, en die duurt tot eind mei. Daarna gaan we een paar weken naar Normandië, en als ik daarvan terug ben, mag de operatie plaatsvinden.
Niet beide handen tegelijk hoor. Dat word me te gek. Dat zou betekenen dat ik totaal hulpbehoevend zou zijn. Stel je voor, niet eens je eigen billen kunnen afvegen…
Nee, de tweede operatie moet nog maar een tijdje wachten. Ik denk zelf aan januari 2011.

‘k Heb nog veel te veel plannen, en door de eerste operatie gaan mijn zomermarkten waarschijnlijk ook al niet door (jam e.d. met één hand maken, lijkt me niet echt gemakkelijk), dus wil ik wel graag mijn najaarsplannen ten uitvoer brengen. Die bestaan o.a. uit een cursus patroontekenen, en dat wil ik heel erg graag gaan leren.

Het genezingsproces na de operatie duurt minimaal 6 weken, en in sommige gevallen een paar maanden.

En degene die zich afvraagt of ik dan geen klachten of last heb van mijn handen, kan ik verzekeren dat dat zeer beslist wel het geval is! Maar die klachten heb ik al meer dan een jaar (ben door de huisarts van het kastje naar de muur gestuurd), en die paar maanden die er nu nog bijkomen, die overleef ik ook wel.
Als het kan, wil ik n.l. graag zelf de regie over mijn leven in (gezonde) handen houden….