Lieve Log-lezers,

Het jaar nadert z’n einde. De Kerstdagen zijn voorbij en we staan met onze blik op het nieuwe jaar gericht.
2009 kan afgesloten worden, misschien met een blijde beweging, misschien met een verdrietige blik, maar wat zal 2010 ons brengen? Voor ieder van ons, kan het wat anders betekenen. Vol vertrouwen of met wantrouwen, met enthousiasme of schoorvoetend. Welke keuze ga je maken? Je weet dat een nieuw jaar een geschenk voor je meebrengt. 365 dagen met mogelijkheden om dromen waar te maken, om wensen uit te laten komen, om het leven te omarmen, wat er ook gebeurt …
Een nieuw begin, een nieuwe start, nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden.
Je kunt weer opnieuw beginnen. Probeer het maar!

Fijne jaarwisseling, en een heel goed begin van 2010!

De naaimachines zijn afgestoft en opgeruimd. De tweede trouwoutfit is ook klaar. Vandaag is de dag van Jan en Bianca. Vanmiddag om 3 uur staan ze voor de ambtenaar van de burgerlijke stand, en later op de dag hopen we te genieten van een stukje van de bruidstaart, waar het bruidspaar zelf als taarttopper bovenop staat.
Erg lijkend vind ik het overigens niet, ik vind het meer een karikatuur…
De kleding lijkt wel vrij aardig. Zo krijgen jullie toch alvast een idee hoe de bruidskleding er uitziet.

Jan en Bianca, ik wens jullie heel veel geluk en ik hoop ook jullie zilveren bruiloft nog mee te mogen maken.

(en ook nu geldt hetzelfde als ik bij het vorige bruidspaar schreef, foto’s volgen later!)

Eén sneeuwvlok

“Vertel me eens wat een sneeuwvlok weegt”, vroeg een hermelijn aan een duif.
“Niets meer dan niets”, was het antwoord van de duif.
“In dat geval moet ik je een wonderbaarlijk verhaal vertellen”, zei de hermelijn.
“Ik zat eens op een tak van een dennenboom, toen het zachtjes en stil begon te sneeuwen. Omdat ik toch niets beters te doen had, begon ik de sneeuwvlokken te tellen die neerdaalden op de naalden en tak waar ik zat. Ik was precies bij nummer 3.741.952, toen de 3.741.953e sneeuwvlok op de tak viel… Niets meer dan niets, zeg je, maar de tak brak af.”
De hermelijn liep weer verder. De duif, al sinds de tijd van Noach een autoriteit in vredeszaken, dacht over het verhaal na en zei tenslotte in zichzelf: “Misschien ontbreekt er nog maar de stem van één mens om tot vrede in de wereld te komen.”

Kerstmis
Al het bijgeloof dat met Kerstmis te maken heeft, is van voorspoedige aard en heeft voor een groot deel betrekking op liefde en vriendschap, zoals mag worden verwacht.
Als een meisje op de 24e december ’s avonds achteruitloopt naar een perenboom en negenmaal eromheen draait, zal ze de gedaante van haar toekomstige echtgenoot zien ( of tollen van duizeligheid!). Heeft ze geen perenboom in de buurt, dan moet ze naar het kippenhok gaan en hard op het deurtje tikken. Gaat er een kip kakelen, dan zal ze dat jaar nog niet trouwen, maar als de haan zich laat horen, wordt ze de gelukkige bruid. Heeft ze noch een perenboom, noch kippen, maar wel salie in de tuin, dan moet ze naar de salieplanten gaan, twaalf blaadjes eraf plukken en ze naar alle windrichtingen uitstrooien. Dan zal ze de schaduw zien van haar aanstaande man.
Wil ze weten of haar geliefde haar trouw is, dan moet ze op midzomerdag een roos plukken en deze tot Kerstmis bewaren. Blijkt hij er nog fris uit te zien, dan zal het meisje dat hem heeft geplukt trouw en toewijding van haar geliefde mogen verwachten en haar liefde zal bloeien.

Al gelooft men het tegendeel, toch spookt het nooit op Kerstmis, maar wel is het goed om middernacht alle deuren open te zetten, waardoor je alle boze geesten de deur uitjaagt.
Als je op 24 december strobundels om je vruchtbomen bindt, kun je de volgende herfst een rijke oogst verwachten. Afgezien van hun aantrekkelijk uiterlijk behoeden kersttakken van hulst en mistletoe je tegen het kwaad, ofschoon het ongeluk brengt ze langer dan tot Driekoningen in huis te hebben. Groenblijvende takken mogen niet worden weggegooid, maar moeten zorgvuldig worden verbrand, anders sterft er iemand in het gezin.

Schijnt op 1ste kerstdag de zon, dan voorspelt dit voor het komende jaar een goede oogst.
In het noorden van Engeland bestaat het gebruik “de eerste stap”te zetten, ofschoon het elders op nieuwjaarsdag wordt gedaan.
Een donkerharige man moet op kerstmorgen als eerste op bezoek komen; dat brengt geluk. Komt er op dat tijdstip echter een vrouw, dan is er ongeluk op komst, en ook als er een man met rood haar op bezoek komt.
En op kerstmorgen mag er niets uit het huis worden gebracht voordat er iets naar binnen is gebracht.

Een witte Kerstmis is een mooi gezicht, maar is niet het allerbelangrijkste. Na een witte Kerstmis zullen er minder mensen sterven. Ligt er helemaal geen sneeuw, dan komen er juist meer doden.
En als men tenslotte gezamenlijk om de brandende kachel zit, let dan op de schaduwen op de muren. Degene uit de kring van wie de schaduw geen hoofd heeft, zal in de komende twaalf maanden overlijden.

Zo’n twintig jaar geleden stapte ik het gezinsvervangend tehuis voor verstandelijk gehandicapten, dat bij ons in het dorp stond binnen. Dat was mijn eerste kennismaking met de ‘anders begaafde’ medemens. Daarvoor werkte ik op een school voor bijzonder onderwijs, en had ik niks met verzorging e.d. te doen. Gelukkig niet, want ik moest niets hebben van verzorging, en zeker niet van de wereld van verstandelijk gehandicapten.

Niets is veranderlijker dan de mens. Door omstandigheden (die er niet meer toe doen) moest ik mijn baan opzeggen, en verhuisden wij naar het midden van Drenthe. Via via, zoals dat zo vaak gaat, kwam ik in contact met iemand die in het bestuur van dat tehuis zat, en van plan was daar uit te stappen. Dat deed ze en ik stapte erin. En daarmee begon mijn betrokkenheid met de ‘anders begaafde’….

Als bestuurslid werd van je verwacht dat je ook naar de verjaardag van enkele bewoners zou gaan. Ieder bestuurslid kreeg een aantal personen toegewezen. Ik dus ook. Op mijn lijstje stond, o.a., Jennie. En wat ik nooit had verwacht, gebeurde; we keken elkaar aan en er was een zekere ‘klik’ tussen ons. Vanaf dat moment kwam ik wekelijks, met veel plezier, bij haar.

Jennie was een licht verstandelijk gehandicapte vrouw met een spierziekte. Toen ik haar leerde kennen, kon ze nog lopen. Ik heb de rollator, de rolstoel en de elekstrische rolstoel zien komen.
Toen de eerste rolstoel zich aandiende, werd al snel duidelijk dat ze niet in deze woonvoorziening kon blijven wonen. Ze zou in de toekomst veel meer zorg nodig hebben. En zo werd Jennie halverwege de jaren ’90 overgeplaatst naar Assen, naar de stichting Van Boeijen. Ondertussen was ik van bestuurslid invalkracht geworden, en van invalkracht kreeg ik een vaste baan als persoonlijk begeleider.
Niet in het tehuis waar Jennie woonde, maar in Zuidwolde en later in Meppel.

Jennie zorgde ook voor nieuwe contacten, waar een mooie vriendschap uit voortkwam. M.n. met Roelof en Fakelien, de bewindvoerders/mentoren van Jennie.
Toen Roelof jaren later overleed, heb ik de taken van hem overgenomen. Zo raakte ik nog meer betrokken bij haar leven.

Ook tijdens mijn werkzame jaren bij Promens Care, voorheen de Leite bleven Jennie en ik elkaar wekelijks zien. Nadat ik in de WAO belandde, had ik meer tijd voor Jennie en nam het aantal activiteiten van ons samen toe. Een aantal jaren geleden heb ik al eens iets geschreven over mijn werkzaamheden op Spoor 3, een atelier/winkel in Assen, waar ik samen met iemand kleding naaide. Die iemand was Jennie.
De vrijdagmiddag was de middag waarop ik mijn accu weer voor een week kon opladen. Wat een plezier hebben daar samen gehad. Heel wat kledingstukken hebben we samen in elkaar gezet…..

Onlangs is Jennie verhuisd naar een nieuw project van Van Boeijen, De Stadssingel. Ze kreeg daar haar eigen appartement, met nieuwe meubels en andere spulletjes. Kort daarvoor moest Jennie naar het ziekenhuis. Ze moest worden geopereerd. Ik ben met haar meegegaan, heb zelfs de operatie bijgewoond (op Jennies verzoek) en heb het hele traject van voor en na de operatie met haar doorlopen. De uitslag was niet goed. Jennie had kanker. Haar baarmoeder en eierstokken moesten zo snel mogelijk verwijderd worden. De operatie werd vastgesteld op 9 december.

In november werd ze ziek. Longontsteking. Ze werd opgenomen in het ziekenhuis.
2 december kwam ze weer thuis, maar wel mèt zuurstof. Ze was enorm zwak, en de operatie zou hoe dan ook, niet door kunnen gaan. Ze was erg ziek. Gesprekken met artsen en begeleiders volgden. Wat te doen? Kon Jennie in dit nieuwe gebouw de zorg krijgen die ze verdiende?

Het doet er niet meer toe.
Jennie is op zondag 6 december rustig overleden.

Vraag niet hoe ik me voelde, of hoe ik me nog voel… Ik ben ook een stukje dood.
Verdriet doet zoveel pijn….

Vorige week donderdag hebben we haar begraven. Op hetzelfde kerkhof waar ook Roelof ligt, in hetzelfde graf waar ook haar vader, moeder en broer liggen begraven.

Het is goed zo.
Maar waarom heb ik het dan zo ontzettend koud van binnen…?

Zo af en toe kom je op het Grote Net een filmpje tegen dat je ‘moet zien’.
Dit is er zo eentje. Heel knap gemaakt en van begin tot het eind ( ongeveer 6 minuten) onderhoudend.

Klik maar op het plaatje.

Ik hoorde vanmorgen op het nieuws dat er op verschillende plaatsen in ons land ingepakte flitspalen zijn aangetroffen. Wat een ontzettend leuke actie. Daar kan ik de humor wel van inzien….. (er ligt hier n.l. weer een acceptgiro van het Justitieel Incassobureau op betaling te wachten…)

Waarom heb ik dit toch niet zelf verzonnen?