Toen ik weer eens sprokkelend over het Grote Net liep, kwam ik onderstaande foto tegen. Een handige man, die de mixer aansluit op zijn boormachine.

Gelijk moest ik denken aan mijn lief, ook zo’n Handige Henkie…

Het was in 1981. Toen hadden we ook al een moestuin, en verbouwden we vnl. groente. Fruit kwam pas veel later, maar dit terzijde. Het was hartje zomer en de snijbonen waren zover dat ze geplukt konden worden. Het waren er wel erg veel, en om dat allemaal met het snijbonenmolentje te moeten doen,… dat zag mijn lief niet zo zitten. Vindingrijk als hij was (en nog is) bedacht hij een supersnelle oplossing. Hij sloot (op de een of andere manier) het snijbonenmolentje op de boormachine aan. Geweldig, wat een uitvinding!
Het ging supersnel, en de een na de andere snijboon verdween in stukjes in de emmer.
So far, so good.

Zoals (bijna) iedereen –die wel eens met een snijbonenmolen gewerkt heeft,- weet, moet je de ene boon met de andere door het molentje drukken, en zorgen dat je vingers er niet bij in raken. Zo’n mes is n.l. erg scherp.
Natuurlijk wist mijn lief dat ook, alleen was hij even de snelheid van de boormachine vergeten. Het gevolg…? Het bovenste topje van de middelvinger van mijn lief verdween ook in de emmer met snijbonen….

Om dit verhaal niet onnodig lang te maken; ik ben me rot geschrokken toen hij met z’n hevig bloedende vinger in de keuken kwam, de huisarts heeft zich een buikpijn gelachen, en de buren hebben de rest van de bonen gesnipperd. (nou dacht ik toch echt dat ik een foto van mijn lief met een verbonden, opgestoken middelvinger had, maar ik kan hem nergens vinden… nou ja, dan maar een foto van een snijboon…;-) )

Een paar weken heeft mijn lief zijn middelvinger (in verband, dus zonder bijbedoelingen) opgestoken gehouden. Nog steeds is het topje van zijn middelvinger supergevoelig, maar dat heeft aan de vindingrijkheid van mijn lief niets afgedaan. Hij verzint nog steeds de meest ludieke oplossingen voor alledaagse dingetjes.

Misschien kom ik hier nog wel eens op terug…;-)

Het apparaatje uit mijn vorige log is een sokkenbreimachine! Ik had er nog nooit van gehoord en wist dan ook niet van het bestaan hiervan. Wat een prachtig machientje is het. De eigenaresse van het machientje breit in 45 minuten een paar sokken! Daar kan geen breister tegenop. Zelfs niet de allersnelste breister.

En het grote voordeel van deze sokken is, dat ze naadloos zijn. Geen gedoe met knellende of drukkende naden in je voeten. Deze zijn helemaal glad. De roze randjes zijn de aan- en afhechtdraden en deze gaan er na het breien weer uit. De teen word netjes aan elkaar gemaasd, zodat ook daar geen naad te vinden is.

Ik heb vol verwondering naar dit geniale machientje en haar gebruikster staan kijken. Jammer dat deze apparaten niet meer gemaakt worden. De rondbreiapparaten van tegenwoordig zijn niet geschikt om sokken mee te breien. Best jammer.
Ik zou zelf graag zo’n exemplaar in m’n bezit krijgen. De mevrouw van de demonstratie geeft ook les in het gebruik van de machine, en dat zou ik graag willen leren. Maar dan moet ik natuurlijk wel zo’n apparaat zien te bemachtigen.
Mocht een van mijn log-lezers weten waar en hoe ik hieraan kan komen, dan hoor ik het graag van je!

Gisteren liep ik in Exloo, op het folklorefeest ‘Op de Kloeten’. Ook al heb ik al duizend en één keer gezien hoe manden gevlochten worden, hoe de boer met paarden ploegde, hoe de was met de hand in tobbes gedaan werd, enz., toch blijf ik deze activiteiten leuk vinden, en altijd is er wel weer iets wat mijn speciale aandacht heeft.
Zo ook gisteren. Op een gegeven ogenblik kwam ik bij een mevrouw die een demonstratie gaf van onderstaand apparaat.

Ik had het nog nooit gezien, sterker nog, ik wist niet eens dat het bestond! Het is een bijzonder handig apparaatje, wat ik zeker nog wil leren bedienen. Het is al een heel oud machientje, als ik het me goed herinner, kwam deze uit 1911.
Hebben jullie enig idee wat dit is?

(de oplossing volgt later)

Toen ik zojuist naar buiten keek, zag ik de regen met bakken vol tegelijk de lucht uit vallen. Het was hier even heel stil, en ik hoorde niets anders dan het vallen van de regen. Prachtig geluid!
Hebben jullie wel eens naar de regen geluisterd?
Geluid aan, klik op het plaatje, sluit je ogen en luister….

Is het niet fantastisch hoe een groep mensen het geluid van een fikse regenbui kan nabootsen?
Voor de rest van het week-end wens ik jullie veel zon toe!

Mijn keel voelt aan als schuurpapier, ik hoest de longen uit m’n lijf en m’n neus kan wel een lekbakje gebruiken. M’n energielevel is door dit gedoe gedaald tot 0,0. En dat met een dubbel huishouden!
Om mijn taak als fulltime oma goed te kunnen uitoefenen, moet ik zo snel mogelijk weer volledig op de been. Ik kreeg de tip om gemberthee te gaan drinken. Kennen jullie dit?

Gember werd in het oude China al gebruikt om de eetlust te verbeteren en de doorbloeding te bevorderen.
Gember ondersteunt de luchtwegen en helpt bij kriebels in de keel. Verder is gember eveneens goed voor soepele spieren en gewrichten en zeer geschikt voor verkoudheden en keelontstekingen. Gember is goed voor het hart en houdt de bloedvaten schoon. Gember vind je bij ons gewoon in de meeste supermarkten of bij de verse kruiden van de groenteboer.

Het recept voor gemberthee (2 kopjes):

• doe 3 kopjes water in een pannetje (een deeltje zal verdampen)
• schil een stuk gemberwortel (de grootte van een hele grote duim)
• rasp hem fijn
• doe alle gemberpulp in de pan en zet het op een laag vuurtje (met half deksel)
• voeg een klein stukje kaneelstok toe
• pers in elk kopje een volledige mandarijn uit. (als je het nog zoeter wil: een sinasappel of 2 mandarijnen)
• laat de gemberthee zachtjes koken tot de thee lichtbruin kleurt (af en toe roeren zodat de gemberpulp niet vastkleeft aan de bodem)
• voeg aan de thee een goeie snuif zwarte peper toe
• giet de thee in de kopjes (gemberpulp mag mee opgedronken worden, is zelfs gezond)
• drink heel warm (afhankelijk van je smaakvoorkeur, kan je een beetje honing toevoegen)
• als je keelpijn hebt, dan kun je er ook mee gorgelen.

’t Is even wennen, maar het smaakt heerlijk! Nou maar hopen dat ik er ook van opknap.

Zo, dat was me het week-endje wel! Vrijdagmiddag kwam ik thuis met een super migraineaanval, gevolgd door een aantal hypo’s wat me dus het gehele week-end een knallende hoofdpijn bezorgde.
Hoofdpijn is altijd een vervelende kwaal, maar deze keer kwam het me wel uitermate slecht uit. Op haar trouwdag schitterde ik dus door afwezigheid! Dat was echt heel erg balen. Verder zijn dit week-end onze kinderen voor een paar weken bij ons in komen wonen (hun nieuwe huis is bijna klaar), dus drukte genoeg.
Maar goed, het gaat weer de goede kant op, alleen de hypo’s nog onder controle zien te krijgen.

‘k Ben net weer terug uit Emmen, nog twee keer met Karin naar de tandarts en dan zijn haar nieuwe tanden klaar. Volgende week maandag dus!
Nu eerst strijken, want er ligt genoeg.

Automatisch antwoordapparaat van grootouders:

Goedendag, wij zijn momenteel niet thuis, maar U kan een bericht achterlaten volgens de volgende code:

- Bent u een van onze kinderen: druk 1.

- Als we de kleinkinderen moeten ophalen: druk 2.

- Als jullie onze auto wensen te gebruiken: druk 3.

- Als we de was en de strijk moeten doen: druk 4.

- Als we bij jullie thuis moeten babysitten: druk 5.

- Als we de kinderen op school moeten afhalen: druk 6.

- Als er voor aanstaande zondag een taart gebakken moet worden:
druk 7.

- Als jullie allemaal bij ons komen eten: druk 8.

- Als vader een klus moet komen doen: druk 9.

- Als U één van onze vrienden bent: druk 10, en spreek uw
boodschap in na de pieptoon.
We bellen U terug zodra we tijd hebben…

Een man en zijn dochtertje lopen door het bos. Plotseling struikelt het meisje en omdat ze een scherpe pijn voelt, roept ze: “aaahhh”.
Verrast hoort zij een stem vanuit de bergen roepen: “aaahhh”.
Nieuwsgierig roept het meisje: “Wie ben jij?”
Het enige antwoord dat zij terug krijgt is: “Wie ben jij?”
Het meisje wordt boos en roept: “lafaard!”, waarop de stem roept: “lafaard!”
Dan kijkt ze naar haar vader aan en vraagt wat er gebeurt. Deze antwoordt: “Let maar eens op” en vervolgens roept hij: “Ik bewonder jou.”
De stem antwoordt: “Ik bewonder jou!”
De man roept: “Jij bent lief!”
De stem antwoordt: “Jij bent lief!”
De vader legt daarop uit: “De mensen noemen dit een echo, maar eigenlijk is het ‘het leven’. Het leven geeft je altijd terug wat jij geeft.
Het leven is een spiegel van jouw handelingen. Als je meer liefde wil, geef dan meer liefde. Wil je dat mensen begripvol en respectvol met je omgaan? Geef ze dan begrip en respect. Dit gaat op voor alle aspecten van het leven. Wat je geeft wordt weerspiegeld in wat je terugkrijgt van het leven.”

Soms lijkt de wereld even stil te staan…

Woensdag 1 juli j.l. overleed Mieke, een mede-logster, waar ik een grenzeloos respect voor had. Mieke, een vrouw die in haar leven al zoveel ziekte en leed heeft meegemaakt, maar desondanks een optimistische, positieve, meelevende en humorvolle vrouw bleef. Een vrouw die zo puur zichzelf was, die genoot van alle kleine dingen om haar heen, en die haar man Chris zo lief had….

Bijna dagelijks ging ik bij Mieke langs, om te genieten van de logs die ze schreef over de dierentuin, haar leven, de grappen, haar kinderen, over onze gezamenlijke liefde voor Toon Hermans, over alles wat haar bezig hield. En zat je zelf even niet lekker, dan was daar altijd weer de meelevende en opbeurende mail van Mieke.

Nu nog ga ik dagelijks bij haar langs, om me ervan te overtuigen dat ze er echt niet meer is. Tegen beter weten in verwacht ik weer een nieuw log van haar, maar steeds zie ik haar rouwkaart, en elke keer word het me duidelijker dat ze echt niet terugkomt.

Ik heb gehuild toen ik van het overlijden van Mieke hoorde. Ik heb haar niet persoonlijk gekend, maar dat maakt het verdriet er niet minder om. ‘k Heb toch bij sommige loggers het idee dat ik ze al jaren ken. Zo ook bij Mieke.
En nu is ze dood.
Morgen is ook haar lichaam hier niet meer.
Maar in onze harten leeft ze verder….

Dag Mieke, bedankt dat jij er was en ik jou mocht kennen.