Nee, ik twitter niet. Ik ben was het ook niet van plan, totdat ik het licht zag en eindelijk een supersite vond waarop ik het antwoord kreeg op de vraag hoe ik twitter kon inzetten om mijn weblog een stuk populairder te krijgen. En het antwoord hielp me echt!

Ben je nieuwsgierig geworden en wil je ook een antwoord krijgen op de vraag How to use Twitter for Marketing and PR? Klik dan hier!

En dan nu nog even de vraag van de dag: twitter jij ook?

Omdat de kabouters dit jaar onze tuin toch niet bevolken, (ze zijn immers naar IJsland) hadden wij mooi de gelegenheid om de schop eens in de achtertuin te zetten. In het najaar waren we al begonnen met het uitspitten van diverse bomen en struiken, en nu is de rest aan de beurt. Alle planten die weer geplaatst worden, worden voorlopig gestationeerd op de volkstuin. Gelukkig hadden we er net weer een stuk tuin bij gekregen, dus we hebben de ruimte.
Als alles eruit is, wordt de tuin geëgaliseerd, en daarna opnieuw ingericht en bestraat. Al met al nog een hele klus. Vooral omdat het avond- en zaterdagwerk is. We zijn blij met hulp, dus als er nog liefhebbers zijn om mee te helpen……

‘k Zal binnenkort eens weer een goed gesprek met Xavier van Bladel hebben, want volgens mij heeft Xavier nog steeds contact met de bedevaartgangers. Misschien schrijf ik er wel een logje over.

Maar nu eerst weer over tot de orde van de dag.

Ik zou graag van jullie willen weten wat je vindt van graffiti. En dan bedoel ik niet dat kliederwerk wat je heel veel ziet op muren, schuttingen e.d., maar het mooiere werk. Tegenwoordig zie je bij veel bouwprojecten dat de houten schuttingen die daar omheen geplaatst worden, verfraaid worden door graffitikunst. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dat vaak ontzettend mooi vind. ’t Is niet een vorm van kunst die ik in m’n woonkamer zou willen, maar ik kan het op muren en schuttingen enorm waarderen. (mits het in opdracht is gedaan)
Heel jammer vind ik het dan als er weer van die pubers met een spuitbus doorheen gaan kliederen. Klik hier om het werk te zien van een professionele graffitikunstenaar.

En als je nou zelf ook eens aan de gang wilt, probeer het dan eerst eens virtueel. Dat kun je hier doen!
Ik ben ook even bezig geweest. Het resultaat zie je hierboven en hieronder.

Nou kreeg ik toch zomaar weer een award! Van N(euro)otje.
Ze schrijft over dit weblog: zij schrijft over van alles en nog wat en ik mag er heel graag komen. Altijd verrassend, soms onverwacht. Ik vraag me vaak af hoe ze er iedere keer weer aan komt…

Tja, de naam van dit weblog is Sprokkels. Ik ‘sprokkel’ dus vaak over het Grote Net en daar kom je veel verrassende dingen tegen. Leuke dingen, minder leuke dingen, aardigheidjes en eigenaardigheidjes. Als ik iets tegenkom wat ik de moeite waard vind, sla ik het op op mijn pc. En soms plaats ik ze op mijn weblog. Dan is het dus een ‘sprokkel’ geworden.
Verder ‘sprokkel’ ik ook in het gewone leven. Ook daar kom je leuke en minder leuke dingen tegen. Alles wat ik daar tegenkom en wat ik de moeite waard vind, sla ik op op mijn eigen harde schijf.
En zo ontstaan mijn ‘sprokkels’.

Ik vind het enorm fijn dat er mensen zijn die mijn ‘sprokkels’ lezen. Ooit heb ik geschreven dat mijn ‘sprokkels’ bedoeld zijn om een vuurtje mee te maken waaraan men zich kan warmen.
Ik hoop dat dat ook zo overkomt….

Nou is het de bedoeling dat je een gekregen award weer doorgeeft aan anderen. Ik heb dat al eens gedaan en ik vond dat toen vreselijk moeilijk. Daarom heb ik deze keer besloten dat iedereen die zich aan mijn ‘sprokkels’ komt warmen, de award mag meenemen.
En wandel nog eens verder door Log-Land. In het zijmenu aan de linkerkant zie je staan: ‘Logs die ik lees’. Daar vind je heel veel logs die (i.m.o.) de moeite van het lezen waard zijn.

N(euro)otje, hartelijk bedankt!

Morgen is de dag na vandaag. Maar morgen bestaat niet. Als ik morgen zeg, en ik bedoel de dag na vandaag, dan moet ik op die dag ‘vandaag’ gaan zeggen. Morgen komt nooit…..

Ik zei dat ik morgen zou vertellen wat ik de afgelopen tijd had gedaan. Omdat morgen niet bestaat, zal ik het vandaag vertellen.

Let op, hier komt het:
Klussen in Heerhugowaard, beginnen met het maken van een trouwjurk, werken op Spoor 3, oppasoma zijn voor Isa, weer klussen in Heerhugowaard, werken in de moestuin, heel af en toe even achter de pc om een spelletje te doen, dagje winkelen in Duitsland, Karin weer voorzien van zomerkleren, de gewone huis- tuin en keukendingetjes, zorgen dat mijn sociale contacten niet helemaal naar de mallemoer gaan, verhuizen in Heerhugowaard, naar de cursus mode maken, menu uitzoeken voor een etentje a.s. zaterdag, enz. enz.
En straks ga ik weer naar Heerhugowaard om de (hopelijk) laatste dingetjes te doen.

Kortom, het was hectisch druk!

Nog even een Minet update:
Ze is gisteren weer naar de dierenarts geweest, het verband is van het pootje af, het ziet er prima uit.
Ze heeft een antibioticaspuit gehad, dus we zijn van het geklooi met de pilletjes af, ze eet weer voor twee en staat te jammeren dat ze naar buiten wil. Kortom, weer helemaal Minet!
Vrijdag mag ze nog een keer naar de dokter om de drain uit haar pootje te halen. (en wij om de rekening te betalen…)

Toen we gisteravond thuiskwamen van Isa’s verjaardagsfeestje, (speciaal voor Ina een foto van Isa met taart!) kwam onze poes Minet ons tegemoet strompelen. Ze liep op drie pootjes en bij nadere inspectie zagen we een diepe gapende wond aan haar linker achterpootje. Spieren en pezen lagen bloot. Een wond om mee naar de dierenarts te moeten dus.

En aldus geschiedde….

Minet werd onder narcose gebracht en haar pootje werd gehecht. Nog een antibioticaspuit en ze mocht weer naar huis. Met een goed verbonden pootje. Ze voelt zich nog steeds niet lekker, want ze heeft de hele dag in een hoekje van de kamer gelegen. Niks gegeten en niks gedronken. Eigenlijk moet ze ook nog antibioticapilletjes hebben, maar ik krijg ze er met geen mogelijkheid in. Nee, ook niet op deze manier.

We hebben geen idee hoe ze aan deze wond is gekomen. Het lijkt erop dat ze ergens achter is blijven haken. Ik hoop maar dat ze snel weer opknapt. Morgen weer naar de dierenarts, ‘k ben benieuwd….

Lieve mensen, ik geloof dat ik een heel jaar kwijt ben. Ik kan me n.l. nog als de dag van gisteren herinneren dat ik dit log geplaatst heb.

(…..morgen zal ik vertellen wat ik de afgelopen tijd allemaal gedaan heb….)

Kennen jullie Herman?

Herman is een vriendschapskoek die niet te koop is, maar alleen gegeven kan worden (of je start zelf een `ketting`, dus een reeks, van Herman op). Het is een traditie uit Denemarken. Toen er nog geen koelkasten waren, zorgde men op deze manier ervoor steeds brood te kunnen maken.
Herman groeit langzaam maar zeker via een natuurlijk gistingsproces, en het duurt 10 dagen voor je hem kan eten! Herman houdt niet van de koelkast en heeft ook geen deksel nodig. Hij houdt wel van een ruime schaal (om te gisten) Afdekken met een schone doek vindt Herman heerlijk. Door enzymen in het deeg kan hij niet bederven. In dag negen moet je Herman in vijf porties verdelen, en er vier weg geven aan je beste vriendinnen. Zo laat je zien dat je van ze houdt!
Van de vijfde portie ga je op de tiende dag je eigen Herman bakken.

Ik kreeg Herman ruim 10 dagen geleden en heb hem gedurende die 10 dagen goed verzorgd. Ik heb hem geroerd, gevoed en weer geroerd, en op de laatste dag heb ik Herman wat extra’s gegeven in de vorm van eieren, rozijnen en appels en een paar lepels kaneel.

Daarna heb ik Herman in een cakevorm gedaan en hem in de oven gezet. Ongeveer een uur later mocht hij er weer uit. De geur beloofde veel….!

Inmiddels is er al heel veel van Herman verdwenen. Hij is ook zo ontzettend lekker!
Mocht je nou ook een Herman willen maken, dan kun je hier het recept vinden om je eigen ‘vriendschapskoek’ te beginnen. En waarom Herman nou Herman heet? Geen idee!

Ik ben beslist geen liefhebber van kettingbrieven e.d., maar deze ‘kettingkoek’ vind ik erg leuk. En om op mijn vraag terug te komen, kennen jullie Herman, en wat vind je ervan?

Onlangs las ik ergens een artikel over ergernissen van mensen. Er was zelfs een top 100 van gemaakt! Er zijn mensen die zich ergeren aan ‘schaatsen op tv’, aan ‘studiedagen’, en zelfs aan ‘spruitjes’. En natuurlijk ook aan ‘verkeersaso’s’, witte sokken in sandalen’, enzovoort.

Ofschoon ik ‘erger u niet, maar verwonder u slechts’ tot mijn lijfspreuk heb gemaakt, moet ik eerlijk zeggen dat ik ook nog wel wat ergernisjes heb. B.v. automobilisten die hun richtingaanwijzer niet gebruiken, of onnodig toeteren. Of mensen die hun beurt niet kunnen afwachten en voordringen.
Mijn grootste ergernis is de ongevraagde verkooptelefoontjes. Ach, en ondanks mijn lijfspreuk kan ik er nog wel enkele opnoemen. Ik zou zeker wel een top 10 kunnen samenstellen.

En jij? Waaraan erger jij je het meest? Vertel eens als je wilt.
Kun je ook een top 10 samenstellen?

Bij dit monument heb ik als kind op 4 mei mijn bloemetjes (in mijn herinnering zijn het narcissen) neergelegd. We verzamelden ons bij de school, waarna wij als kinderen voorop liepen in de stille tocht. Hoe indrukwekkend was het om als kind door een doodstil dorp te lopen, en je alleen voetstappen en vogels hoorde? We legden onze bloemen neer, en om 8 uur waren we 2 minuten stil. We dachten aan alle mensen die dood waren gegaan in de tweede wereldoorlog, maar we konden ons er werkelijk geen voorstelling bij maken.

Nu, heel veel jaren later, woon ik op een steenworp afstand van het voormalig kamp Westerbork. Ik weet nu heel goed wat er destijds gebeurd is, maar ik loop niet meer mee in de stille tocht. Ik leg geen bloemen meer bij een monument, maar her/gedenk in stilte.
Niet alleen de doden uit de tweede wereldoorlog, maar ook de doden uit andere oorlogen, de doden als gevolg van zinloos geweld (geweld is altijd zinloos), herdenk ik op 4 mei.

Toen ik een (rebelse) puber was, trok ik het belang van de dodenherdenking op 4 mei in twijfel. Toen mijn verstandskiezen doorgekomen waren, wist ik hoe belangrijk de dodenherdenking was, en nu ik nog slechts één verstandskies over heb, hoop ik dat de volgende generaties deze traditie in stand zullen houden.

Oorlogen zijn er altijd geweest en zullen er altijd blijven. Hopen op een wereld zonder oorlog is een illusie. Een utopie.
Maar als iedereen (op de hele wereld) op 4 mei nou eens even stil zou staan bij al het (zinloos) geweld in de wereld en zich voor zou nemen om er zelf nooit aan mee te zullen gaan doen, dan zal Utopia eens realiteit worden……

Laten we dus vandaag, en alle andere jaren die nog gaan komen 4 mei blijven ge/herdenken….

De belangrijke dingen in het leven

Soms ontmoet je mensen in je leven waarvan je meteen weet dat ze hier zijn met een reden, om één of ander doel te dienen, om je een les te leren, of om je te helpen om uit te vinden wie je bent en wat je wilt worden.

Je weet nooit wie deze mensen zijn; een kamergenoot, een buur, een docent, een vriend, een minnaar of zelf een totaal onbekende. Maar op het moment dat jouw ogen die van hun ontmoeten, weet je meteen dat zij je leven op een belangrijke manier zullen beïnvloeden.

Soms gebeuren er dingen met je die afgrijselijk, pijnlijk en onterecht lijken in eerste instantie. Maar terugkijkend op deze gebeurtenissen ontdek je dat je zonder deze obstakels te overkomen nooit tot het besef was gekomen van je potentie, kracht, wilskracht en liefde.

Ziekte, verwondingen, liefde, verloren momenten, en gewoon dommigheid gebeuren om de grenzen van je ziel af te tasten. Zonder deze kleine testen, welke die ook moge zijn, zou het leven als een glad gelegd pad zijn die nergens naar toegaat. Het zou veilig en comfortabel zijn, maar saai en volkomen zinloos.

De mensen die je ontmoet en die je leven beïnvloeden, het succes en de dieptepunten die je ervaart, helpen je om jezelf te zien zoals je bent en hoe je kunt worden. Zelfs van slechte ervaringen kun je leren. Sterker nog, soms zijn het juist die ervaringen die ons het meeste leren!

Als iemand van je houdt, beantwoord die liefde dan op elke manier die je kunt. Niet omdat zij van jou houden, maar omdat ze je, op de één of andere manier, jou leren lief te hebben en hoe je je hart en ogen opent voor alles om je heen.

Als iemand je pijn doet, je verraad of je hart breekt, vergeef het hen, want zij zijn het die jou hebben geleerd over vertrouwen en hoe belangrijk het is om voorzichtig te zijn aan wie je je hart geeft.

Maak elke dag belangrijk. Waardeer elk moment en pak van elk moment datgene wat je kunt pakken, omdat je misschien nooit meer de kans krijgt om dat moment opnieuw te beleven. Praat tegen personen waar je normaal gesproken niet mee praat, en luister naar wat ze je vertellen.

Sta jezelf toe verliefd te worden, uit te breken en maak doelen in je leven. Hef je kin omhoog, want daar heb je elk recht toe. Vertel jezelf dat je een geweldig persoon bent en geloof in jezelf, want als je niet in jezelf gelooft, is het voor een ander moeilijk om in jou te geloven.

Je kunt alles van je leven maken. Creëer je eigen leven en ga daarna aan de slag om het te leven zonder spijt of wroeging.

En als je van iemand houdt, vertel het hen vandaag, omdat je niet zeker weet of je morgen nog een kans krijgt.

Vandaag had ik jullie foto’s willen laten zien van feestelijke koninginnedagactiviteiten. Vandaag zou dit weblog er vrolijk oranje hebben uitgezien. Helaas, het is anders gelopen…

We stonden gisteren op het punt om weg te gaan om ons in het feestgedruis te storten, toen ik nog even naar de televisie keek. En net op dat moment gebeurde het….
Ik was met stomheid geslagen en geloofde eigenlijk niet wat ik zag. Vreselijk!
De zin om te feesten was over. We zijn thuisgebleven. Onze gedachten waren in Apeldoorn, bij de slachtoffers.

Een dag die zo mooi oranje begon, eindigde pikzwart.

Laten we hopen dat dit een éénmansactie was van een man die behoorlijk gestoord was. Helaas zullen we nooit precies zijn motief weten, want ook de dader is overleden.

Koninginnedag zal nooit meer zijn wat het geweest is, en dat is jammer. Erg jammer.