Wat een ontzettend leuke verrassing hadden onze kinderen voor ons in petto gisteravond!
Het begon met een heerlijk etentje, gekookt door Jasper en Jo-Anne in onze keuken. Vreemd hoor, om in je eigen kamer te zitten terwijl er in jouw keuken een heerlijke maaltijd klaargemaakt wordt…..

Na het eten kwam de echte verrassing; we kregen een workshop taarten maken aangeboden!
Wat een geweldig cadeau! We zijn de hele avond bezig geweest om onze eigen taart te maken, en een plezier dat we hebben gehad…!

Onze workshopjuf, Gonnie, had de taarten (van biscuitdeeg) al voor ons gebakken, dus wij konden beginnen met het leuke werk. Vullen met botercrème en jam en daarna garneren en decoreren met marsepein.
Mogelijkheden te over, want juf Gonnie had heel veel materialen meegenomen om de taarten zo mooi mogelijk te maken.
Hieronder zie je de resultaten van een ‘heerlijk’ avondje. De taarten van Jasper, Jo-Anne, Fred (mijn lief), Josien (zus van Jo-Anne) en van mijzelf.

Het was een ontzettend leuke en gezellige avond en ik kan iedereen aanbevelen ook eens zo’n workshop te gaan doen. Woon je in het noorden van het land, dan zou je eens bij Trendytaart kunnen gaan kijken. Ik weet nu uit ervaring dat dit erg goed is!

Jasper, Jo-Anne en Isa, heel hartelijk bedankt! Wij vonden dit een grandioos cadeau!

Vandaag is onze eerste verrassingsdag. We kregen voor onze verjaardagen n.l. twee verrassingen, eentje vanavond, en eentje voor het komende weekend.
In onze gezamenlijke agenda stond met rode letters geschreven:
Deze avond vrijhouden! Liefs, de kids.
Nou dat doen we dus en we laten ons verrassen vanavond!
Gisteren kregen we nog een paar hints over de aktiviteiten van vanavond, maar daar was geen touw aan vast te knopen.
We wachten dus maar gewoon af.
Maar spannend èn leuk is het wel!

Wordt vervolgd….

Klavertje vier

Het klavertje vier is een teken van voorspoed en geluk, en het symbool van Ierland. Dat heeft te maken met St. Patrick, de heilige van Ierland. Hij kwam tijdens de kerstening naar Ierland om het te bekeren. De Ieren van toen toonden groot onbegrip over de Heilige Drie-eenheid. St. Patrick probeerde het uit te leggen, maar faalde. Toen vond St. Patrick een klavertje drie. Hierin herkende hij wat hij wilde uitleggen. Het was de natuur die de Heilige Drievuldigheid symboliseerde in het klavertje drie. Vanaf toen bekeerden de Ieren zich langzaamaan tot het christendom en het klaverblad werd hun gelukssymbool.
Een klavertje vier was een nóg groter geschenk van de natuur.

Klaver zou beschermen tegen betoveringen van heksen; vooral het klavertje vier. Als men dat in bezit heeft, zou men heksen van gewone mensen kunnen onderscheiden en onzichtbare feeën kunnen waarnemen.
Dromen van een klavertje vier voorspelt een lang en voorspoedig huwelijk. Als een meisje een klavertje vier in haar rechterschoen doet, zal zij trouwen met de eerste man die zij tegenkomt, of iemand met dezelfde naam.
Een klavertje vijf zou juist ongeluk brengen.

‘Schildpadden kunnen meer over hun dag vertellen dan hazen.’

Tot welke categorie behoor jij?

Op deze stralende eerste lentedag vier ik mijn verjaardag.
Voel je vrij om dit mee te vieren. M.a.w., als je zin hebt om te komen, ben je van harte welkom!

De tijd glipt me door de vingers. Vorige week kreeg ik deze foto van mezelf terug. Jarenlang hing deze foto bij mijn ouders en daarna bij mijn broer en schoonzus aan de muur. En nu hangt hij in mijn woonkamer. Maar niet voor lang. Ik denk dat hij een mooi plekje gaat krijgen op onze zolder. Bij alle andere jeugdsentimenten….

Op deze foto ben ik ongeveer 17. ‘k Weet nog goed dat je, om zo’n grote foto (60×35) te krijgen, 3 wikkels van Mars moest opsturen en een klein beetje moest bijbetalen. En als je 17 bent doe je dat natuurlijk…
Als ik naar de foto kijk, zie ik een meisje met nog wel wat idealen. Sommige zijn werkelijkheid geworden, andere niet. Ik zie een meisje dat midden in het leven stond en ontzettend nieuws- en leergierig was. Ik zie een meisje dat enorm veel plezier had. Een meisje dat destijds het liefst in Amsterdam zou willen wonen, i.p.v. in het saaie Drenthe. Een meisje dat benieuwd was hoe het leven zich voor haar zou ontvouwen…

Tot morgen mag de foto blijven hangen. Dan word ik 55. Mijn lange rode haren zijn inmiddels gekort en grijs geworden. ’t Is goed zo.
De tijd laat zich toch niet vangen…..

Zelden heb ik zoveel mensen op hetzelfde moment in het zelfde boek zien lezen als gisteren in de trein. Het was een leuke ervaring. Samen lezen met totaal onbekende mensen, geeft toch een beetje het gevoel van herkenning, of misschien wel een klein beetje saamhorigheid.

Een tafel vol vlinders is een prettig lezend boek. Het draait om een vader-zoon relatie, of beter gezegd over een liefde tussen twee mensen die vader en zoon zijn, maar het toch niet echt zijn.
Een boeiend en erg goed geschreven novelle. Voor we in Den Haag waren, had ik het uitgelezen. (jammer voor de terugreis, want toen had ik niets meer)
Ik had nog nooit iets van Tim Krabbé gelezen, maar mijn nieuwsgierigheid is door het lezen van dit boekje wel gewekt.

Hebben jullie het boekje al gelezen? En wat vond je ervan?
Heb je al meer werk van Tim Krabbé gelezen? Vertel eens?

Ik ga op reis en neem mee…

….het boekenweekgeschenk.

Vandaag mag je weer gratis met de trein op vertoon van het boekenweekgeschenk. En omdat we vorige week een stapeltje nieuwe boeken hebben gekocht en daarbij ook een aantal boekenweekgeschenken gekregen hebben, gaan we dus op reis.
Naar Den Haag.
Naar het Omniversum. Want ook daar hebben we vrijkaarten voor, evenals voor het Gemeentemuseum. (eerlijk door mijn liefs moeder gewonnen in de bank-giroloterij)
Dank je wel mamsie, we gaan er een heerlijke dag van maken!

Misschien krijgt dit log nog wel een vervolg….

Het lijkt er op dat de problemen bij Wordpress over zijn en dat mijn weblog weer voor iedereen (inclusief mijzelf) toegankelijk is. Misschien is het nu dan tijd om eens te vertellen waarom ik de laatste tijd zo weinig in Log-land te vinden ben. Nu ga ik jullie niet alle ins en outs vertellen, want sommige dingen zijn iets te privé om hier neer te zetten.

In november vorig jaar begon mijn lief met z’n gezondheid te sukkelen. Veel onderzoeken –in verschillende ziekenhuizen- volgden, en pas eind januari kon met de goede behandeling begonnen worden. Vorige week dinsdag werd mijn lief geopereerd (niets ernstigs) en we hopen dat we nu weer de goede kant op gaan.
Dit alles viel grotendeels samen met de periode waarin mijn schoonzusje opgenomen werd in het ziekenhuis en kort daarna overleed. Deze gebeurtenis, en alles wat daarmee samenging, is me bepaald niet in de kouwe kleren gaan zitten….
Het was een verdrietige, maar tegelijkertijd ook een hele waardevolle periode.

Ondertussen gingen de gewone dagelijkse dingen ook gewoon door. Cursus mode maken (en het huiswerk hiervan), mijn (vrijwilligers)werk als begeleider van een vrouw met een verstandelijke beperking op het atelier Spoor 3 in Assen (hier heb ik daar al eens overgeschreven), de gewone werkzaamheden en mijn heerlijke dinsdag = Isadag.

Tussendoor zijn we momenteel ook regelmatig in Heerhugowaard te vinden, want in februari brak de moeder van Karin (met wie het overigens ontzettend goed gaat!) een rugwervel, als gevolg van osteoporose. Een vreselijk pijnlijke toestand en de genezing hiervan duurt een paar maanden.

Nu lijkt het alsof alles kommer en kwel is in huize JeeBee, maar dat is beslist niet zo. Er gebeuren ook hele leuke dingen, zoals theaterbezoeken, een verjaardag vol verrassingen (maar daarover later meer), leuke sociale contacten, goeie gesprekken en lekkere glaasjes wijn… (en nog veel meer)

Het ‘echte’ leven neemt heel wat tijd in beslag, waardoor er voor mijn pc, en dus ook voor mijn virtuele leven, niet zo heel veel tijd overblijft.
Het is eigenlijk gewoon zo dat ik geen energie genoeg meer heb, om door Log-land te wandelen en jullie allemaal regelmatig te bezoeken.
Maar wees gerust, dat komt beslist weer!

Dit was even kort ons wel in wee in vogelvlucht. Ik ga geen verdere uitleg geven over ziektebeelden e.d., maar wees gerust, het gaat allemaal weer goedkomen. ’t Duurt alleen even……

‘k Heb wat problemen met m’n weblog. Sinds een paar dagen krijg ik regelmatig de melding ‘Error establishing a database connection’. Zo af en toe lukt het om op het log te komen, maar ook heel vaak niet. Heel vervelend, want ik heb geen idee waar dit aan ligt of wat ik er aan moet doen. Ik merk dat jullie dezelfde problemen hebben als je probeert dit log te bezoeken, dus ik ga weer op zoek naar iemand die me hier bij kan helpen.

Tot later!

Vandaag is het internationale vrouwendag. De bedoeling van Vrouwendag is opnieuw de gemeenschappelijke strijdpunten van de vrouwenbeweging naar voren te brengen.

Zolang ik een weblog heb (ruim 5 jaar) heb ik telkens op 8 maart een log over dit onderwerp geschreven. Het valt me op dat er in mijn wereld (zowel virtueel als ‘in het echt’) nog maar weinig vrouwen zijn die zich hier nog mee bezig houden. Jammer, want er is nog genoeg werk aan de winkel!

Hier in Nederland gaat het relatief goed, maar wat te denken van vrouwen in andere landen, en dan met name de Afrikaanse landen? Ik noem slechts één onderwerp: Vrouwenbesnijdenis.
Jaarlijks worden ongeveer drie miljoen vrouwen en meisjes in de Afrikaanse landen beneden de Sahara en het Midden-Oosten besneden. Besnijdenis van vrouwen en jonge meisjes is zeer pijnlijk en is een overduidelijke schending van hun rechten.
In Nederland is besnijdenis verboden, maar er zijn nog steeds ouders die met hun dochters terug gaan naar hun geboorteland om daar de besnijdenis te laten uitvoeren. Er zijn plannen om ook dit strafbaar te maken, maar daar blijft het ook bij. Bij plannen. Al jaren steggelt de politiek over dit onderwerp, maar er worden nog steeds geen concrete afspraken gemaakt.

Natuurlijk kunnen wij niet voorkomen dat het in andere culturen blijft gebeuren. We kunnen dit onderwerp wel steeds weer ter sprake brengen en het ook onder de aandacht van de vrouwen in die landen proberen te brengen. Het zijn n.l. de vrouwen daar die er iets aan moeten gaan doen. Maar laten we die vrouwen dan wel met elkaar steunen in die strijd!

Wil je meer over dit onderwerp lezen, dan kun je dit hier en hier en op nog veel meer plaatsen op het grote net doen.
En ik zou zeggen, doe het maar eens. Sluit je ogen niet voor deze onmenselijke vorm van vrouwenverminking!

’Zolang mensenrechten aan vrouwen ontzegd worden, kan er geen gerechtigheid en vrede zijn.’

Ik weet niet meer precies in welk jaar het was, maar het zal in het begin van de jaren ’90 geweest zijn. Het was een mooie zomer en onze zoon Jasper (toen een jaar of 14) ging iedere dag naar het zwembad. Dat dat niet alleen om het zwemmen te doen was, bleek uit zijn verhalen waar hij mee thuis kwam. Bij de groep jongeren waarmee hij optrok, was ook een meisje dat zijn speciale aandacht had.

Op een dag (na de zomer/zwemperiode) ging bij ons de deurbel. Er stond een heel mooi klein meisje van ongeveer 13 jaar voor de deur. Giechelend vroeg ze of Jasper ook thuis was. Om dit verhaal niet onnodig langer te maken dan nodig is, …
…. dat mooie kleine meisje is nooit meer uit ons leven weggegaan.

Jo-Anne is jaren later mijn ‘schoondochter’ geworden, en daar ben ik ontzettend blij mee.

Vandaag is ze jarig. Ze wordt 27.
‘k Heb geen idee hoe oud ik zal worden en hoe mijn ‘oude dag’ zal verlopen, maar ik weet zeker dat ik tot mijn laatste levensdag de dag zal herinneren dat Jo-Anne voor de deur stond, en vroeg of Jasper thuis was. Op die dag wist ik namelijk dat zij mijn ‘schoondochter’ (ik háát dat woord) zou worden.
Op die dag heb ik haar in mijn hart gesloten, en daar zit ze nog steeds!

Lieve Jo-Anne, van harte gefeliciteerd. Ik hoop dat je een hele fijne dag zult hebben.
Tot vanmiddag/vanavond!

Heel veel liefs van je ‘schoonmoeder’.

Een herder hoedt zijn kudde schapen op een ver en verlaten veld als hij een splinternieuwe BMW 645 cabrio in een stofwolk ziet naderen.
De bestuurder, een man elegant gekleed in een pak van Versace, schoenen van Gucci, een bril van Ray Ban en een stropdas van Yves Saint Laurent, stopt en leunt uit het raam.
‘Als ik jou precies vertel hoeveel schapen jij hebt, krijg ik er dan eentje van je?’,vraagt hij aan de herder.
De herder kijkt de yup aan en zegt: ‘Oké, waarom niet’.

De yup trekt onmiddellijk zijn laptop van Dell op schoot en verbindt deze via bluetooth met zijn mobieltje van KPN .
Hij maakt een gprs verbinding met internet, surft naar een website van NASA en selecteert een navigatie systeem om zijn exacte positie te bepalen.
Hij stuurt vervolgens de data naar een andere satelliet van NASA, die het hele gebied scant en hem een ultra scherpe foto stuurt.
De yup opent Adobe Photoshop en stuurt de foto naar een laboratorium in Hamburg, dat hem na enkele seconden een E-mail stuurt op zijn Palm Pilot met de bevestiging dat de foto is bewerkt en opgeslagen.
Via een ODBC connectie maakt hij verbinding met een MS-SQL database en in een spreadsheet van Excel met honderden ingewikkelde formules laadt hij alle data via de E-mail van zijn Blackberry.
Na enkele minuten genereert het programma een antwoord van 150 pagina’s in kleur en de yup drukt deze af op zijn mini HP laserjet.

Hij kijkt de herder aan en zegt: ‘Je hebt exact 1586 schapen’.
‘Dat klopt’, zegt de herder, je mag dus een schaap uitzoeken’.
De yup stapt uit, zoekt een dier uit en doet hem in zijn achterbak.

Dan zegt de herder: ‘Hé, als ik jouw beroep raad, geef je dan mijn dier terug?’
De yup denkt even na en zegt: ‘Oké, waarom niet?’
De herder zegt: ‘Jij bent een manager’.
‘Ongelooflijk’, zegt de yup, ‘Hoe weet je dat’.
‘Dat is niet zo moeilijk’, zegt de herder.
‘Je verschijnt terwijl niemand daarom gevraagd heeft, je stelt een vraag waarop niemand zit te wachten en je wilt betaald worden voor een antwoord dat ik al weet….. bovendien begrijp je geen flikker van mijn werk, dus geef mijn hond terug !!!