Drenthe rouwt. Het is een markante persoonlijkheid kwijt.
Relus ter Beek, de Commissaris van de Koningin in Drenthe, is vanmorgen overleden. Voor Drenthe een enorm verlies (i.m.o.) Hij was (m.i.) een geweldig goed politicus, een man met het hart op de goede plek en bovenal, een Drent!
Ik rouw met Drenthe mee…

(foto: RTV Drenthe)

Wil je meer over Relus ter Beek lezen, dan kun je dat hier, hier en hier doen.

Mijn tas is stuk, en mijn portemonnee is leeg. Ik heb dus een probleem….

Een poos geleden liet ik jullie mijn tas zien en de inhoud er van. Weet je nog? (Klik hier)
En nou is die tas stuk. De binnenkant heeft vakjes met ritsen, en daar zit het probleem. De rits is stuk, de vakjes scheuren uit (goh, hoe zou dát nou toch komen…?), de voering is versleten, kortom, mijn tas is aan haar einde gekomen.
De buitenkant is een tijdje geleden ook al onherstelbaar beschadigd door mijn jas. Ik kocht n.l. een lange donkerrode jas, maar wist niet dat het kreng zo allemachtig afliet! Zonder er mee in de regen te hebben gelopen werd mijn tas donkerrood en mijn witte tshirt dat ik er onder droeg, roze.
Mijn tas werd er dus niet mooier op. Zo stiekempjes weg heb ik al eens rondgekeken naar een nieuwe. Maar eigenlijk alles wat ik echt mooi vind, gaat mijn budget ver te boven.

En zoals het zo vaak gaat als je ergens naar op zoek bent, of als iets je hevig bezighoudt; je komt van alles tegen wat met het onderwerp van jouw gedachten te maken heeft… Zo kwam ik op het weblog van Berthi en zij heeft een aantal logjes gewijd aan de tas! Je kunt ze hier en hier lezen.
Wisten jullie dat je ook tassen kan huren? En dat er een tassenmuseum bestaat? Ik niet, maar het lijkt me ontzettend leuk om daar eens een kijkje te gaan nemen!

Maar eerst maar eens serieus op zoek naar een leuke, betaalbare tas!

Martine heeft gelijk gekregen toen ze gisteren schreef: Alleen kijken!!!!!!!!!!!!!!! Dat geloof je toch zelf niet……
Hij komt met een volgeladen auto terug en gaat meteen aan de slag.

Volgeladen was de auto niet, maar we zijn toch met de nodige spullen naar huis gegaan.
Een startersset en een paar boeken. Daar is het (voorlopig) bij gebleven.
Er komt nog wel het een en ’t ander bij kijken voor je je eigengemaakte glaasje wijn kunt drinken. We beginnen maar eens met het lezen van de boeken….

’t Was overigens een heerlijke winkel om eens op je gemak rond te struinen. Op inmaakgebied kun je er werkelijk alles kopen! Of je nou sap wilt maken, of jam, zuurkool, azijn, yoghurt of noem het maar op, alles wat je er voor nodig hebt, is daar te koop. Een walhalla voor een inmaakfreak zoals ik!
Als ik al dat mooie spul zie dan krijg ik de kriebels. Dan wil ik ook mijn eigen azijn of zuurkool maken…. Gelukkig ben ik zo heel af en toe ook nog wel eens verstandig en is het bij mij wel alleen bij kijken gebleven. Ik heb genoeg aan mijn sapjes, likeurtjes, jammetjes, chutneys en zoetzuren….

Maar met een beetje geluk en wijsheid kunnen wij over ruim een half jaar gaan genieten van een glaasje eigengemaakte (vlierbessen)wijn!
Dit log gaat zeker een vervolg krijgen….

Mijn lief heeft al jaren het plan om zelf wijn te maken. (alsof we al niet genoeg te doen hebben…) Van een collega, die een punt achter deze hobby had gezet, kreeg hij al de nodige materialen, zoals grote gistingsflessen, kurkapparaat en nog het een en ’t ander.
Vanmiddag gaan we een kijkje nemen (en meer niet!) in een van de grootste zaken op het gebied van wijn-, bier-, likeur-, en inmaken, om te zien wat er allemaal voor nodig is (lees: wat het allemaal gaat kosten) om zelf wijn te gaan maken. Hier (klikken) gaan we dus naar toe.

Zijn er onder mijn Log-lezers ook mensen die zelf wijn maken? En zo ja, heb je nog bruikbare tips, of heb je misschien nog wat spullen over? Mijn lief zal er blij mee zijn!
Wie weet, misschien nodigen we jullie t.z.t. wel uit om te komen fruit stampen.

Ik wacht ondertussen wel op het eerste glaasje eigengemaakte wijn….

Nog maar net terug van ons leuk weekje Heerhugowaard, en gelijk weer volop aan het werk! Gisteren was inmaakdag. Tomaten-, courgette-, en pompoensoep hebben we geweckt, frambozensap geperst, appelmoes en babyvoeding van appel en pompoen gemaakt, frambozenlikeur afgemaakt, appeltaart gebakken, enz. enz.
Kortom, we zijn er weer helemaal terug!

Vandaag is het Isadag. Dat betekent dat er hier de hele dag een heel mooi klein meisje in huis is, waar ik voor mag zorgen. Wil je dat mooie meisje zien, dan moet je hier klikken…

Tussen alle Isadingen door moet ik vandaag nog een aardig stapeltje administratie wegwerken. ‘k Hoef me dus weer niet te vervelen.
En hoe is het met jullie?

En daarom ga ik morgen weer voor een weekje naar Noord-Holland, naar Heerhugowaard. (zoals gewoonlijk) Even weg van de dagelijkse dingen. Lekker een weekje dingen doen waar we echt zin in hebben. En daar hoort natuurlijk het strand en de zee bij.
Maar ook een bezoek aan het Scheringamuseum in Spanbroek, één van onze favoriete musea. Tot en met 5 oktober is hier de expositie ’Holland Zonder Haast’ te zien, en dat lijkt me in deze hectische periode een aangename verpozing.

Een weekje zonder ‘moeten’, een weekje waarin alleen maar ‘mag’. Geen agenda en geen telefoon. En geen tuin, want we zitten in een penthouse op de tiende verdieping van een flatgebouw. Een verademing! (voor een weekje dan )
Tot volgende week!

Weten jullie nog dat ik vorig jaar de eerste oogst van onze perzikboom liet zien? Klik hier om je geheugen op te frissen
Hoe blij waren we met die ene perzik!

En nu wil ik jullie (een deel van) de oogst van dit jaar laten zien.

Mooi hé? De boom is in het najaar verplant van onze moestuin naar de tuin bij het huis, (op de moestuin mogen n.l. geen bomen staan) en dat heeft ons boompje zichtbaar goed gedaan. Het is inmiddels al een aardige boom geworden en heeft flink haar best gedaan om ons van overheerlijke perziken te voorzien.
Ze zijn allemaal op inmiddels….

’t Is maar goed dat ik nooit suiker in de pap (lees: yoghurt, want pap eet ik niet) eet, want we hebben het gisteren ook niet verdiend. In Tiel, toch de jamstad bij uitstek, viel niet veel jam (of andere lekkernijen) te verkopen.
Desalniettemin hebben we toch een ontzettend fijne dag gehad.
De entourage (park Kalverbos) was prima, de verzorging door de organisatie uitstekend, en de sfeer onder de standhouders bijzonder gezellig. De regen speelde ons parten, het weinige publiek wat er was, werd er niet vrolijk van, maar bovenal niet kooplustig!

Het leukste van deze dag was voor mij toch wel de kennismaking met Sterappel. Ik ‘ken’ haar al jaren van een mailgroep waar we beiden aan meedoen (zij actief, ik meestal lurkend), maar we hadden elkaar nog nooit in ‘het echt’ gezien. Wat mij betreft, een ontmoeting om nog eens over te doen!

De organisatie van het fruitcorso doet vreselijk haar best om deze fruitfair op (goede) poten te zetten, maar ik ben bang dat dit een hele harde dobber voor hen gaat worden. De deelnemers die ik gesproken heb, en dat waren er nogal wat, zijn geen van allen van plan om volgend jaar weer te komen. Dat is voor de organisatie natuurlijk heel vervelend, maar als er niet voldoende verkocht wordt, kan het voor de deelnemers niet uit om naar Tiel te komen. Voor mij in ieder geval ook niet. Ook al heb ik het nog zo leuk gevonden, de fruitfair in Tiel is voor mij eenmalig geweest. (Tenzij de organisatie mijn benzinekosten gaat betalen Het is natuurlijk wel zo dat hoe vaker de fair gehouden gaat worden, hoe meer bekendheid het krijgt, hoe beter er verkocht gaat worden. En dat duurt een paar jaar. Helaas kan mijn portemonnee daar niet op wachten…)
Ik richt me weer op de komende kerstmarkten in mijn nabije omgeving, en op de jammarkt in Neede.

Maar eerst ga ik me even met andere dingen bezighouden. ‘k Heb voorlopig even genoeg van jams en chutneys en aanverwante artikelen…..

Oud nieuws, maar ik zeg het nog maar een keer…, wij zijn naar Tiel vandaag. Zondag a.s. is daar weer het jaarlijkse fruitcorso en in de week daaraan voorafgaand, vinden er verschillende activiteiten plaats. De corsoweek begint vandaag, met o.a. de fruitfair in het Kalversbos. En daar kun je me dus vinden.

Tiel is de stad van Flipje, het fruitmannetje van de jamfabriek ‘De Betuwe’. Flipje werd in 1935 ‘geboren’, en is tot op de dag van vandaag nog altijd hét jamsymbool!
Wil je meer weten over Flipje, klik dan op het plaatje.

In het Flipje- & Streekmuseum in Tiel kun je alles te weten komen over Flipje en zijn vriendjes, over de geschiedenis van de jamfabriek ‘De Betuwe’ en over de jambereiding.
Ik moet tot mijn grote spijt zeggen dat ik er nog nooit geweest ben, maar daar gaat ongetwijfeld verandering in komen.
Maar niet vandaag, want vandaag heb ik andere dingen te doen. In Tiel, dat dan wel weer.

Knippen, knippen en nog meer knippen…..

Om de jam- en andere potjes er leuk uit te laten zien, moet er vandaag geknipt worden. De laatste drie rollen papier worden verknipt tot ‘hoedjes’. Dan heb ik toch zeker zo ‘n 10 rollen papier weggewerkt. Achtenveertig ‘hoedjes’ uit één rol…. reken maar uit!
Maar ja, ’t oog wil ook wat…. En als het oog het mooi vindt, wordt mijn portemonnee gevuld. Zo werkt dat nou eenmaal…

Aan de slag dus. Knippen, vastbinden, inpakken, … en morgen wegwezen!

Wij hebben onze moestuin helaas niet bij ons huis, maar in een volkstuinencomplex. Dat betekent dat je er niet constant zicht op hebt. Dat zou ook niet nodig hoeven zijn, ware het niet dat er nogal eens iemand is die zichzelf wat groente toeeigent die niet van hem of haar is. Héél vervelend!
Je hebt met je vingers van andermans spullen (in dit geval, lees: groente) af te blijven.

Regelmatig krijgen wij dus een bezoeker die iets van zijn of haar gading meeneemt. Tot nu toe hebben we dit getolereerd. Risico van het vak, zullen we maar zeggen.
Maar nu is hij of zij toch net een stap te ver gegaan! Onze stok- en snijbonen groeien aan touwen die aan een fietswiel op een paal gespannen zijn. Vorige week had onze trouwe bezoeker er al een flink maal bonen afgehaald, maar deze week is de dief zover gegaan dat hij of zij alle touwen heeft losgetrokken, en daarmee dus ook alle bonen uit de grond heeft getrokken.
We kunnen dus onze stok- en snijbonen wel afschrijven….

Kijk, en hier kan ik dus behoorlijk pissig over worden…

Het volkstuinencomplex is vrij toegankelijk voor iedereen. Het is ook niet mogelijk om het af te sluiten. Meestal zijn er ook wel medetuinders op de tuin, het gebeurt maar zelden dat je er alleen bent, maar ’s ochtends heel vroeg is er nog niemand. En dan gebeurt het….
Posten heeft ook niet zoveel zin, want er zit geen patroon in. De ene keer gebeurt het op zondag, en de volgende keer op donderdag. Het enige wat we weten is dat de dader op de fiets komt, want zijn bandensporen staan in de tuin. Hij zal ook over grote fietstassen moeten beschikken, gezien de omvang van de buit.

Ik baal hier zo vreselijk van! Kun je dan niets en niemand meer vertrouwen? Wie haalt er nou in vredesnaam groenten uit de tuin van een ander? Dat doe je toch niet?
En lijkt het je lekker of heb je het niet zo breed, vraag er dan om!
De meeste tuinders hebben meer dan genoeg groente. Vaak worden er ook kisten vol naar de voedselbank gebracht, dus alle tuinders kunnen wel wat missen.

Onbegrijpelijk!

(zucht…..)

Tjonge, was ik toch helemaal vergeten dat ik vandaag al vijf jaar log! Niet dat het nou zo superbelangrijk is, maar een klein mijlpaaltje is het toch wel, vind ik.

Vijf jaar geleden begon ik bij web-streepje-log. Mijn allereerste logje staat daar nog steeds. Kijk maar. Hoeveel logjes ik in deze tijd geschreven heb, weet ik niet, maar het zijn er wel veel. In de beginperiode schreef ik zelfs twee logjes per dag!
Ik streef er nog steeds naar om één log per dag te plaatsen, maar de laatste tijd komt dat er niet altijd van.
Er is veel veranderd in die vijf jaar. Zowel in het weblog gebeuren als in mijn persoonlijke leven. Van veel hebben jullie kunnen meegenieten, van veel ook niet…

Twee jaar geleden ben ik van web-streepje-log verhuisd naar mijn eigen domein. Een overstap waar ik nog steeds geen spijt van heb, al heb ik weinig kaas gegeten van alle ‘technische ins en outs’. Gelukkig zijn er nog altijd mensen die me willen helpen in tijd van nood.

Bij een feestelijke gebeurtenis –en ik vind vijf jaar loggen best een klein feestje- hoort gebak.
Toen was er gebak, en nu weer.
Tast toe!

Bedankt voor al jullie bezoekjes en reacties. Want dat maakt het loggen zo leuk!
Op naar de volgende vijf jaar!

Terwijl ik bezig ben met het maken van pompoenchutney, vroeg ik me af of er onder mijn log-lezers veel mensen zijn die pompoen eten. Veelal wordt de pompoen ter verfraaiing naast de voordeur –of elders in de tuin- gelegd, maar er zijn nog steeds niet veel mensen die de pompoen ook eten.
Jammer, want met pompoen kun je heerlijke gerechten maken. Even ‘googelen’ levert je een heleboel op. Kijk (=klik) maar eens hier!

Eén van mijn favoriete recepten wil ik jullie niet onthouden. Rijst met pompoen. Heerlijk!
Ik heb het recept gevonden bij Karnelly. Klik maar hier.
En natuurlijk kan ik ook iedereen een bordje pompoenensoep van harte aanbevelen!

Er is zoveel lekkers te maken met pompoen; voorgerechten, bijgerechten, nagerechten, jams, zoetzuren, chutneys…. etc. Vertel eens, wat doen jullie met een pompoen?

Gisteren waande ik me even in de Middeleeuwen. Rondom het klooster in Ter Apel werden de Middeleeuwen nagebootst, en daar liep ik midden in. Prachtig geklede mensen voerden allerlei spektakelstukken uit de Middeleeuwen op, er werd middeleeuws gekookt, gegeten, geslapen, gewerkt, gemusiceerd en gespeeld. Ontzettend mooi om te zien. (en te horen)
Ook de Middeleeuwse zwervers/bedelaars ontbraken niet. Compleet met zweren en viezigheid lagen ze apathisch onder de bomen.

Het meest interesseerde me toch de manier van koken. Alles in één grote pan, vuurtje eronder en koken maar. En lekker dat het rook! Jammer dat je niet kon proeven. Er werd gekookt met ‘eerlijke’ producten. Gewoon zoals dat ging in de Middeleeuwen.
Tegenwoordig noemen we dat de slowfood-gedachte en is daar zelfs een internationale vereniging van….

En wij maar denken dat onze buitenkeukens, barbecues, skottelbraais e.d. nieuw en van deze tijd zijn. Niets is minder waar….

Als ik ooit nog eens zo’n pan aan een driepoot ergens kan bemachtigen, zou ik nog best eens op zo’n manier willen gaan koken. Lijkt me heel bijzonder!
Als het zover is, zal ik het laten weten. Dan mogen jullie komen mee-eten…;-)