Ik ben heel benieuwd hoe mijn log-lezers de koninginnedag doorbrengen. Ga je ergens naar een vrijmarkt, eet je een oranje tom pouce bij de koffie, zit je voor de tv om de koningin en haar gevolg te zien, of ga je heel andere dingen doen.

Ik vind een vrijmarkt altijd erg leuk om naar toe te gaan, dus mij kun je deze keer in Emmen tegenkomen. Wat je ook doet, en waar je ook bent, ik wens je een hele fijne koninginnedag!

Ik heb de oorspronkelijke tekst van dit log verwijderd.
De schoen laat ik staan, omdat die veel te mooi is om weg te gooien…

Wie de schoen past, trekke hem aan…

…maar niet deze, want dit is mijn nieuwe zomerschoen.

Tulpen, tulpen en nog eens tulpen….

Gistermiddag reden wij door de Noord Oost Polder en waar we ook keken, overal zagen we tulpen. Rode, gele, paarse, roze en nog veel meer kleuren tulpen. Ik vond het schitterend om te zien. Al die vrolijke kleuren, daar word je toch blij van…

De tulp wordt wel gezien als de nationale bloem van Nederland, hoewel hij zijn oorsprong vindt in Iran, Kazachstan en Afghanistan. Het is de meest besproken en geportretteerde bloem. De tulp is een vrolijke bloem, iets wat zijn lange statige lijf niet doet vermoeden, maar klik hier maar eens om te zien hoe een tulp op muziek reageert!
En is het ook niet zo dat het lied ‘Tulpen uit Amsterdam’ Nederlands volkslied nummer 2 is?
Als ik dit filmpje bekijk, zou ik toch zeker denken dat het lied zelfs een onderdeel van de inburgeringcursus is….

Het heeft heel lang geduurd voordat ik een tulp mooi vond. Ik had wat moeite met die lange rechte bloem die op mij als ‘onnatuurlijk’ overkwam. Toch heb ik gaandeweg deze bloem leren waarderen, en mag nu zelfs zeggen dat ik het een mooie bloem vind. Ik zie de tulp het liefst in grote hoeveelheden, dus ik heb gisteren m’n hart kunnen ophalen!

Zoals ik al zei, mijn weblog doet het weer, maar nou ik nog!

‘k Ben even druk met andere dingen. Zo was er vorige week het stoffenspektakel waar ik heerlijk ingekocht heb, er stond een bezoek aan de podoloog op het programma, evenals een bezoek aan Karin, die haar been gebroken heeft, maar daarover later meer.
Er moest natuurlijk ook gewerkt worden op het atelier Spoor 3, en gisteren bracht ik o.a. een bezoek aan de Art Explosion in Assen. Daar was weinig nieuws onder de (afwezige) zon, dus jullie zullen het met de foto’s van vorig jaar moeten doen.
Over een uurtje vertrekken we naar de Noord Oost Polder, waar we mee gaan doen aan de activiteiten rondom het tulpenfestival. Ook hierover horen en zien jullie vast nog wel meer.
Tussendoor zijn er natuurlijk de gewone huis-tuin- en keukenbeslommeringen, zodat ik me geen moment heb hoeven vervelen.
Zo af en toe vond ik zelfs nog even een uurtje waarin ik even mijn creativiteit kwijt kon…

En wat dit gaat worden?
Later!

Fijne zondag allemaal!

Mijn log werkt weer naar behoren, en dat maakt me blij.

Zoals ik al eerder schreef, waren er wat problemen met de beheerpagina van mijn weblog. De reactiemogelijkheid viel telkens uit, en meer vervelende dingen. Ik ben zelf een enorme digibeet, en kan dit weblog alleen met behulp van andere mensen onderhouden.
Gelukkig zijn er nog steeds mensen bereid me uit de brand te helpen, en daarom wil ik tegen mijn reddende engel zeggen:

Herkennen jullie Jobje nog? Een poosje geleden zag hij er nog zo uit. Klik hier.
Jobje heeft de hele winter (nou ja, winter…?) buiten gestaan, samen met twee vriendjes van hem. Kou en vocht zijn slecht voor kabouters, en dat beseft Jobje zich nu terdege. Voor hem is het nog met een sisser afgelopen, hij hoefde slechts warmte en een nieuwe outfit, maar zijn twee vriendjes hebben dit buitenavontuur niet overleefd.
Helaas was het bij hun niet de outfit die haveloos werd. Hun hele lijfjes brokkelden af. Weggevreten door het vocht….

Jobje is na binnenkomst, in een warm bad gegaan. Niet met heerlijk geurend badschuim, maar met een scheut ammonia. Lekker vond hij dat niet, maar hij besefte wel dat dat onontbeerlijk was voor zijn herstel. Na zijn ammoniabad werd Jobje helemaal uitgekleed.
(Klik hier om Jobje helemaal bloot te zien!)
Toen Jobje weer helemaal droog en warm was, werd hij door de directrice van het KOC weer in ’t nieuw gezet. Jobje wacht nu, samen met de andere kabouters, op het moment waarop iedereen naar buiten gaat. En ik weet nu ook zeker dat Jobje tegelijk met de andere kabouters ook weer naar binnen zal gaan…. Hij weet nu waarom JeeBee de kabouters in het najaar binnenhaalt!

In de hal van huize JeeBee staat al sinds mensenheugenis een mooie rieten mand, waarin sjaals, mutsen, handschoenen e.d. zijn opgeborgen. Helaas kreeg de tand des tijds invloed op deze mand, waardoor het verval ingezet werd en niet meer viel te stoppen.
Met lede ogen moest ik aanzien dat de mand bijna uit elkaar viel en met spijt in het hart heb ik de beslissing genomen dat de mand vervangen moest worden.
Dat gebeurde gisteren…

Bij de wekelijkse folders zag ik ook een folder van de Marskramer, met daarin een leuke aanbieding van rieten (was)manden. Het formaat was goed, de prijs was uitstekend, dus wat belette me naar de Marskramer in het dorp te gaan en zo’n mand op te halen?
Niets toch?

Zo gezegd, zo gedaan. Mand gekocht, inhoud overgeheveld…, klaar. Toch?
…(maar ik vind de oude mand véél mooier…)

Ik (sentimentele muts) ga nog geen afstand doen van de oude mand. Ik probeer de mand met wat touwtjes weer wat te repareren en dan gaat hij naar de zolder. Er kunnen nog heel wat rommeltjes in opgeborgen worden….

Hebben jullie dat nou ook, dat je soms zo moeilijk afstand van dingen kunt doen?

‘t Was middernacht. De zon scheen helder in mijn kelder. Op de hoek van een ronde tafel zat een blinde grijsaard van zeven jaar oud, bij het licht van een uitgedoofde kaars te lezen in een dichtgeslagen boek. Plotseling hoorde hij een geruisloos harde knal. Hij trok snel zijn schoenen aan, en rende op zijn sokken de trap op naar beneden. Daar keek hij op zijn fiets hoe laat het was, sprong op zijn horloge en liep weg. Onderweg werd hij geschept door een hark. Hij viel voorover op zijn rug met zijn armen wijdbeens in een plas met zand en brak beide benen. Hij nam ze onder zijn arm en holde naar het ziekenhuis. In het ziekenhuis constateerde men een linker beenbreuk achter zijn rechter oorlelletje. Uiteindelijk overleed hij drie dagen na zijn dood, en hij leefde nog lang en gelukkig.

Ik heb onderstaand verhaal ergens op het grote net gelezen. Of het waar gebeurd is, weet ik niet. Het kan ook een ‘broodje aap’ wezen. Bijzonder is het in ieder geval wel!

De ouders van een Spaanse tiener willen hun dochter, ter gelegenheid van haar zestiende verjaardag, op een speciale manier verrassen.
Met de medewerking van een bekende televisiezender zou haar popidool zich, op een doordeweekse dag, in de kamer van het meisje verstoppen. Op het teken van iemand uit de studio zou de popster dan plots uit de kleerkast tevoorschijn komen. Enkele camera’s die her en der onzichtbaar in het huis zouden worden opgesteld zouden alles registreren en de waanzinnig populaire show zou live uitgezonden worden op de Spaanse televisie.
Die bewuste namiddag komt het meisje thuis van school. Samen met haar ouders volgen honderdduizenden kijkers gespannen iedere beweging van het lieve kind. In plaats dat het meisje direct naar haar slaapkamer gaat, loopt ze even langs de keuken waar ze uit de koelkast een potje crème-paté haalt. Vervolgens loopt ze de trap op naar de slaapkamer. Ze zet het potje op haar nachtkastje en begint zich vervolgens volledig uit te kleden waarna ze naakt op haar bed gaat liggen.
In de studio begint men intussen zenuwachtig naar de regisseur te kijken en kruipen haar ouders bijna onder hun stoel van schaamte. Vervolgens neemt het meisje het potje paté en neemt met drie vingers een riante lik uit het potje. Dan smeert ze de paté zorgvuldig tussen haar benen en roept ze naar haar hond. De hond komt vrolijk de slaapkamer binnengelopen en weet onmiddellijk wat hem te doen staat.

Net op het moment dat de hond zich aan zijn taak wil wijden wordt het scherm van de kijkers zwart en de uitzending stopgezet. De volgende dagen en weken bereikte de verkoop van crème-paté uit blik een recordcijfer.

Er zit beweging in de KOC-bewoners.
De kabouters worden wat onrustig; ze willen naar buiten!
Logisch natuurlijk, want officieel is de lente al lang van start gegaan. En in de lente gaan de kabouters naar buiten.

Toch zijn ze nog een beetje voorzichtig, want ze weten wat er met deze drie kabouters is gebeurd.
Even ter informatie, met de middelste kabouter, Jobje, is alles goed gekomen. Daar zal ik binnenkort meer over vertellen. De andere twee zijn helaas gaan hemelen… Ze waren te ver heen.

De overige kabouters staan te springen om naar buiten te gaan, maar wachten op beter weer. De dagtemperatuur is prima, maar ’s nachts is het nog wel heel erg koud.
En het griepvirus waart ook nog steeds rond in het KOC. Niet alleen de eigenaresse is hierdoor geveld, maar ook een aantal kabouters lopen met natte neuzen en hoesten zich de longetjes uit het lijf. Liters hoestdrank en stapels zakdoeken worden er gebruikt.

Nog even geduld met naar buiten gaan dus.

Als je wilt weten hoe het verder gaat met het KOC en zijn bewoners, dan moet je dit log blijven volgen….

Kinderen en honden.
De fotograaf heeft goed z’n best gedaan om de kinderen en honden bij elkaar te laten passen.
Het is ‘m best goed gelukt…, of niet soms?

Een vriend is iemand waar je bij aanklopt
als je geest een oppepper nodig heeft.

Een vriend is iemand die we moeten koesteren,
want een vriendschap is heel waardevol.

Een vriend is iemand die ons leven vult met
schoonheid , vreugde en liefde.

En hij maakt de wereld waarin we leven,
beter en plezieriger.

Vriendschap is een wonder, dat rondwaart in je hart,
Je weet vaak niet hoe het gebeurt en waar het begint.

Je kent best wel het speciale gevoel dat
vriendschap met zich meebrengt,
Je weet dat ‘t een heel waardevol cadeau is.

Laat oude vrienden weten
dat je ze niet vergeten bent,
En laat nieuwe vrienden weten
dat je ze nooit zal vergeten.

Als jullie naar onderstaande foto’s kijken, moet ik dan nog meer uitleggen…?

Nee toch hé?
Mooi, want dan ga ik weer snel naar de bank…..

Luctor et emergo, of toch maar de stekker eruit…?

Gisteren voelde ik me net deze bevroren tulp…. Alle fut was eruit. Ik heb er heel sterk aan gedacht om te stoppen met dit weblog. Ik ben de moeilijkheden met de beheerpagina en het uitvallen van de reactiemogelijkheid meer dan zat. Ik ben een enorme computernerd, weet dan ook echt niet wat ik er aan moet doen. En als er ik niemand kan vinden die me hierbij kan helpen –en dan bedoel ik iemand die het voor me kan/wil oplossen- dan gaat de stekker er binnenkort wél uit.
Als het nou eens weer gebeurt, dat de reactiemogelijkheid uitgevallen is, wees dan zo vriendelijk om me een mail te sturen, (bedankt Anita!) dan kan ik het verhelpen. Van reacties als ‘mag er niet op dit log gereageerd worden’, word ik beslist niet vrolijk…

Daar kwam nog bij dat ik een gigastoring in ‘Word’ had, waardoor Windows opnieuw geïnstalleerd moest worden. Gevolg: al mijn mail is weg!
(En ga nou niet zeggen dat ik dat veilig had moeten stellen! Ik heb het niet zelf gedaan n.l.)
Als je me een mail gestuurd hebt die ik nog moet beantwoorden, wil je dan zo vriendelijk zijn om deze mail nogmaals te sturen?

Kortom…. Ik baal!
Tel daar nog een grote hypo bij op, dan weet je hoe ik me voel(de).