De parabel van de Soepsteen.

Het gebeurde in de Middeleeuwen, de tijd van epidemieën, hongersnood en crisis. Een pelgrim op doorreis werd door honger gekweld en klopte op de eerste de beste deur aan. Daar zaten net toevallig enkele families samen: ze zaten zich, uit armoede, te warmen aan hetzelfde vuurtje.

De pelgrim begreep best dat de mensen doodarm waren en dat hij dus niet zomaar om wat voedsel kon bedelen. Hij stelde voor om een grote ketel soep te koken. Iedereen keen verbaasd op van dat voorstel want voor een ketel soep heb je toch heel wat nodig. Dat bleek geen bezwaar te zijn. De reiziger beweerde alles bij te hebben in zijn rugzak. Al wat hij nodig had was een grote ketel met water.

Goed, ze lieten het zich geen drie keer zeggen, haalden een reuze ketel water en zetten die op het vuur. En toen haalde de man uit zijn rugzak een steen. “Nee, nee, geen gewone steen”, zei hij toen hij de vragende blikken zag, “een echte soepsteen.”

Voorzichtig legde hij de steen in het water en nu maar wachten, vol spanning, vol nieuwsgierigheid. “De soep zou gekruid moeten zijn”, zei de man na een tijdje. Gelukkig was er nog wat zout thuis in huis en de buurvrouw had ook nog een blaadje laurier en een beetje Spaanse peper. Ze ging het halen. En nu maar weer wachten.

“Er moest eigenlijk nog een beetje vet in”, zei de pelgrim. Toen herinnerde zich iemand dat hij in de kelder nog wat soepvlees had. “Ze zou ook nog wat gebonden moeten zijn”, zei de man weer, want hij had in het voortuintje een aardappelplant zien staan. De knolletjes gingen erbij. “Wat zou je denken van enkele worteltjes?”, zei plots iemand. En iemand anders dacht eraan dat hij nog een raap of twee liggen had, verstopt onder een matras. En nog iemand kwam met en struikje prei en de overbuurvrouw had nog een selderijtje en een handvol bonen en een savooikooltje… En in korte tijd was het huis gevuld met een adembenemende geur.

Daarna hadden ze gegeten, gegeten tot ze niet meer konden en nog was de soep niet op.

Toen nam de pelgrim dankbaar afscheid en wou vertrekken. “Je vergeet je soepsteen”, zei iemand. “Nee, die mag je houden”, antwoordde de man, “je kan er nog honderd keer soep van koken, als je maar net doet zoals wij daarnet gedaan hebben.”

“Toch een wondere steen”, zeiden de mensen toen de man de deur was uitgestapt.

Toen de pelgrim uit het zicht verdwenen was, raapte hij een nieuwe steen op van de weg en stopte hem zorgvuldig in zijn rugzak.

Zaterdag j.l. las ik in de bijlage van het Dagblad van het Noorden een heel interessant artikel.
De kop luidde:
Opmars van de kabouter
Ja, dan is mijn belangstelling natuurlijk meteen gewekt!

Het gaat me te ver om hier het hele artikel te plaatsen (lees: over te typen) maar de essentie van het verhaal was, dat kabouters in de tuin weer mag!
Lange tijd was de tuinkabouter ‘not-done’, maar daar is nu weer verandering in gekomen. Mede door de kunstzinnige kabouters van de HEMA is er weer ruimte voor de traditionele tuinkabouter.

Hoe komt de kabouter eigenlijk in onze tuin? Het antwoord hierop komt uit het Oostduitse dorpje Gräfenroda. Daar werd in 1874 een heuse tuinkabouterfabriek geopend. Lees hier meer…

Over een poosje gaan alle KOC-bewoners weer de tuin in. De achtertuin, want het is niet meer veilig om ze in de voortuin te plaatsen. Onverlaten jatten de roodgemutste mannetjes uit de tuin! Medelogster Els is hiervan de dupe geworden! Nou heeft ze gelukkig wel al een vermoeden wie de dader is, maar ontvreemding van een tuinkabouter is in mijn ogen een groot misdrijf.
Ik hoef jullie natuurlijk niet te vertellen hoe groot de consternatie in het KOC was, toen de kabouters hiervan hoorden…..
Als er onder mijn Log-lezers iemand is die hier meer van weet, laat het dan even weten!

Het is toch te gek voor woorden dat de kabouter geen veilig plekje meer in onze tuinen heeft, zeker nu de gevestigde orde de tuinkabouter weer tolereert…

Hoorde jij bij die 907.000 kijkers?

’t Is gelukt!
Het heeft bloed, zweet en tranen gekost, maar bijna alles werkt weer naar behoren. ‘k Ben alleen de hele inhoud van mijn Outlook Express kwijt, dus ik wil aan iedereen die mij de afgelopen week t/m gisteren, een mail heeft gestuurd, vragen om dit opnieuw te doen.

Ik weet nu wel zeker dat dit geen werk voor mij is. Mijn talenten liggen duidelijk op een ander vlak, en ik zal dit dus ook niet gauw nog een keer doen.

Ik moet nog een paar programma’s installeren, maar ik heb er voor nu even tabak van. Morgen is er weer een dag!

Zo, ’t moet er nu dan maar eens van komen. Mijn nieuwe computer staat nu al een week onuitgepakt in de hal, en daar ga ik vandaag verandering in aanbrengen.
Mochten jullie niets meer van me horen, dan is er iets misgegaan met het installeren.
‘t Zal nog een heel gepuzzel worden.
Keep your fingers crossed and wish me luck!

Tweeënvijftig jaar geleden werd er in Wolvega een klein jongetje geboren. Dat jongetje groeide liefdevol op en werd een grote man. Die grote man is al bijna dertig jaar mijn lief.
En vandaag is hij jarig….

Happy Birthday to you…

Heb jij een dirty mind?

‘k Heb vandaag een ontroerend mooi filmpje voor jullie…

Ik ga iets opbiechten…..

Ik heb één keer in m’n leven iets gestolen. Echt waar.
Ik zal een jaar of tien geweest zijn, toen je bij het een of ’t ander wasmiddel gratis een Flinstone poppetje kreeg. Ik had drie poppetjes, Fred, Wilma en Betty. En toen was de actie afgelopen. Geen Barney dus.

Ik speelde regelmatig bij Marlies, en ook zij had de Flinstonepoppetjes. We speelden er niet mee, ze stonden gewoon te staan. Marlies had ook drie poppetjes, waarvan twee Barneys.
Ik kon de verleiding niet weerstaan en heb stiekem een Barney van Marlies gepikt.

De poppetjes stonden in mijn kamertje op de vensterbank. Ik heb Barney erbij gezet. Ze waren compleet. Barney stond echter helemaal in het hoekje achter het gordijn. Ik kon niet naar hem kijken.
Ik heb nooit meer plezier van de Flinstonepoppetjes gehad.

Tijdens de reünie van zaterdag j.l. heb ik het aan Marlies opgebiecht…..

… en soms zit het tegen.

Het zat me niet allemaal mee vorige week.
Had ik net een nieuwe computer gekocht, -die overigens nog onuitgepakt in de hal staat te wachten tot ik er de tijd voor kan vinden om hem te installeren- gaat de dag erna de wasmachine stuk.
Daar werd ik niet echt blij van….

Omdat de wasmachine al aardig op leeftijd was en al de nodige reparaties achter de rug had, heb ik besloten een nieuw apparaat aan te schaffen.

Dit was tezamen een behoorlijke aanslag op mijn spaarpotje.
Mijn varkentje is dan ook aardig magertjes geworden….

Ik hoop dat ik voldoende voedsel voor hem kan vinden om hem weer te laten groeien….

Heb je wel eens met zo’n duizend mensen die elkaar net na jaren weer zien en spreken in één ruimte gezeten? Ik wel. Gisteren, op de reünie.
In een kippenfarm kan het niet rumoeriger zijn….

Ik ben gegaan, en heb er geen spijt van.
’t Was leuk om veel oud-klasgenoten terug te zien. Sommigen waren onherkenbaar veranderd, anderen nog geen spatje. Op een rimpeltje na dan.
’t Was ook vreemd om elkaar na al die jaren (ongeveer veertig) weer te spreken. Vreemd, maar toch ook vertrouwd.
Toch best jammer dat het blijft bij een hallo-hoe-gaat-het gesprekje. ‘k Zou met een paar klasgenoten best de draad van toen weer willen oppakken…..

Voor ik naar de reünie ging, heb ik eerst een rondje door het dorp gereden. Tjonge, wat is dat veranderd zeg. De oude kern van het dorp is wel héél drastisch gemoderniseerd. Beetje jammer vind ik dat wel.
Op de plaats waar vroeger de ‘oude school’ heeft gestaan, kwam ik Jampie tegen.

Jampie is een klein jongetje op klompjes met een broodtasje op zijn rug op weg naar school. Het beeldje vertegenwoordigt de schooljeugd van vroeger. Lees hier verder…

Geesje Hoving, een dorpsgenote van vroeger (ook degene die mij altijd JeeBee noemde, i.p.v. bij mijn volledige naam, maar dit terzijde) maakte dit gedichtje over Jampie:

“Er gung een jonkie
deur het veld
klompies an
stoettrommeltie op nak
op weg hen school
waor as het zien eerste
woordties leert.
Er steet een jonkie
midden in Rol
waor as eerst zien school
hef staon.
Elk die hier veurbij geet
zöt zichzelf weer
hen de Rolderschool gaon”.

Zo’n middag roept heel veel herinneringen op. Als ik wil, heb ik voldoende logstof…;-)

Weten jullie nog dat ik een hele poos geleden vertelde dat er een reünie gehouden zou worden van mijn lagere school?
Vandaag is het zover.

De school bestaat vandaag vijftig jaar. Toen ik in 1960 voor het eerst naar school ging, heette de school gewoon de Openbare Lagere School. Vele jaren later kreeg de school de naam van een rijke weldoener uit het dorp en werd het de Jan Thies School.

Omdat ik niet zo van reünies houd, heb ik heel lang getwijfeld of ik wel of niet naar deze reünie zou gaan, en een paar weken geleden dacht ik dat ik de knoop voor mezelf doorgehakt had. Ik zou niet gaan. Punt. Klaar. Geen getwijfel meer.
De dag nadat ik deze beslissing genomen had, kreeg ik een mail van één van mijn schoolvriendinnetjes van toen….. Je begrijpt het al, daar kwamen mijn twijfels weer.
Na wat over en weer gemail, besloot ik om dan toch maar te gaan, maar dan alleen ’s middags.

Vanmiddag dus.

Maar wat denk je? Mijn twijfels zijn terug.
Het is nu bijna 9 uur, en ik weet nog steeds niet of ik zal gaan.
‘k Mag nog twijfelen tot 12 uur…

Dit log krijgt vast nog een vervolg… (of een update)

Vanmiddag wordt in Emmen ’t Pant geopend.

’t Pant is een winkel en atelier waar mensen met een verstandelijke beperking hele mooie dingen maken en verkopen. Dit is het heel in ’t kort, want ’t Pant staat voor nog heel veel meer…

’t Pant is de werkplek van Karin. Karin voelt zich daar als een vis in het water. Ze heeft plezier in alles wat ze daar doet, of het nou roosjes maken is, of knuffelbeesten in elkaar rijgen, of vulling knippen voor prachtige zitkussens, het maakt niet uit, Karin doet het met plezier!
Het werk wat ze doet is niks nieuws, alleen de locatie is veranderd. En dat betekent heel veel!
Heel trots stapt Karin ’s ochtends in de bus die haar naar ‘de winkel’ brengt.
In november is het atelier hierheen verhuisd, en opende ’t Pant haar deuren. Onofficieel dan, want vandaag is de ‘echte’ opening.

En dat gaan we vieren!

Een kleine foto-impressie van november….

Een tijd geleden beloofde ik een medelogster uit te leggen wat het KOC is en hoe het ontstaan is. Welnu, het KOC staat voor KabouterOpvangCentrum. Het doel van het KOC was/is om tuinkabouters een veilig en gezellig onderkomen te geven.
In veel tuintjes zien we zo’n stenen beeldje staan. Meestal helemaal verwaarloosd, geen kleur meer op z’n kleren en bedekt met een laag glibberig groen. Soms ook nog kapot, en dan belandt zo’n kabouter uiteindelijk in de container waar hij een nare dood zal sterven.
En om dat nou allemaal te voorkomen, is het KOC opgericht.

Een paar jaar geleden zat er een groepje webloggers bij mij in de tuin te eten na een heerlijke wandeling over ’t Dwingelderveld. Op mijn terras stond een tuinkabouter en al spoedig kwam het gesprek op kabouters. Ik pakte mijn kabouter, verzon op dat moment de naam Teunis, en vertelde zijn verhaal.

Op dat moment werd het KOC geboren, want er was toen een weblogster bij, die een verwaarloosd exemplaar in de tuin had staan die ze wel graag wilde laten opknappen en een gezellige plaats wilde aanbieden.
Aldus geschiedde en in korte tijd kwamen er veel kabouters naar het KOC om opgeknapt te worden. De meeste van deze kabouters zijn gebleven omdat ze het bijzonder gezellig vonden, maar sommige van hen zijn ook na hun metamorfose naar hun woonplaats teruggekeerd.

Het KOC is net als een kiezelsteentje in het water…..

Ik heb in de loop van de tijd al heel wat over kabouters geschreven. Als je het allemaal wilt lezen, moet je hier klikken voor de eerste paar jaren, en vanaf augustus 2006 gaat het hier verder. Neem er wel de tijd voor!

Nog steeds weten de kabouters hun weg naar het KOC te vinden. Dinsdagavond kwamen er weer vier nieuwelingen bij.

Vier heel gezellige kaboutertjes, van wie er eentje z’n eigen paddenstoeltje meenam. Nadere inspectie van het paddenstoeltje wees uit, dat deze geschikt was om pecunia te bewaren.
Altijd prettig om zo’n slim kaboutertje in huis te hebben!

Ik weet op dit moment niet hoeveel KOC bewoners er zijn, maar het zal toch mooi in de richting van 200 gaan. En dan te bedenken dat ik –vóór die webloggers bij mij in de tuin zaten te eten- nooit iets met tuinkabouters had.
’t Kan verkeren….