Oudejaarsdag.
Terugblikken? Of toch maar niet…..
Nou, heel even dan, maar liever richt in mijn blik op de toekomst…

Als ik heel even achterom kijk, zie ik een jaar met een vreugdevol hoogtepunt, maar ook met heel veel verdriet.
Blij werd ik van het huwelijk van Jasper en Jo-Anne, en van het geweldig mooie nieuws wat ze een paar maanden later kwamen vertellen.
Verdrietig werd ik door het overlijden van Alies en Hennie, twee prachtige vrouwen die zich in mijn hart genesteld hebben en aan beide denk ik met warme gevoelens terug.

En dan waren er natuurlijk de gebruikelijke ups en downs die het leven kleuren. De ene dag werd wat mooier gekleurd dan de andere, er waren periodes met alleen maar donkere kleuren, maar ook periodes waarin de kleuren van de regenboog zegevierden!

Vanavond houdt 2007 op te bestaan; 2008 wordt geboren. En zoals Salvador Dali al eens zei: ‘Elk afscheid betekent de geboorte van een herinnering’; 2007 leeft straks alleen nog in onze gedachten voort… En dat is goed.

Lieve Log-lezers, ik wens jullie een hele fijne jaarwisseling! Maak er een gezellige avond van, geniet van alles wat je doet, eet je niet ziek in oliebollen en pas op met vuurwerk!

‘k Was het bijna vergeten, maar ik had jullie beloofd om te laten zien wat dat zwarte breiwerk nou eigenlijk moest voorstellen. Diverse suggesties zijn gedaan: knuffelbeesten, mutsen, boekenleggers etc., maar niets van dit alles is het geworden.
Het is heel simpel… een sjaal!

Ik heb 8 strookjes gebreid en die vervolgens aan elkaar genaaid op dezelfde manier als waarop we vroeger slingers plakten…

En ziehier…. De enige echte JeeBeesjaal!

Simpel hè? Maar wel hartstikke leuk!

Toeval bestaat niet. Daar ben ik van overtuigd. Niets gebeurt zomaar en alles heeft een reden. Het duurt soms even voor je die reden begrijpt, maar daar hebben we de ‘tijd’ voor.
We krijgen overal tijd voor. Ook al zien we dat soms niet. We zien tijd als een klok. Als uren waarin we zoveel mogelijk moeten doen. Moeten presteren. Carrière moeten maken.
Bekijk de tijd eens met andere ogen. En voel dan eens hoeveel tijd we hebben….

Terwijl ik hier gisteren (in m’n slaapzak) over lag te mijmeren, kreeg ik een schitterende diapresentatie toegestuurd, die precies laat zien wat ik bedoel met op een andere manier naar de tijd kijken.

Natuurlijk wil ik jullie dit niet onthouden. Klik maar op het plaatje om hier van te genieten. En neem er even de tijd voor…

Ik wil jullie alleen maar even laten weten dat koorts hebben absoluut niet fijn is…

Keel- en spierpijn ook niet…
Een slaapzak en paracetamol zijn vandaag mijn vriendjes.
Tot later!

‘k Heb ze weer gebakken, de traditionele Drentse oudejaarskoekjes: knieperties.
Het recept staat hier. (De roomboter kun je vervangen door margarine en de borrel mag je weglaten)

Mijn Kerstwensen voor jou…

Dat je de tijd hebt om te ruiken:

Dat je hoort:

Dat je voelt:

Dat je je verbaast:

Dat je ziet:

Dat je onthoudt:

Dat je treft:

Dat je toestaat:

Dat je dankbaar bent:

Dat je:

Dat je een kaars ontvlamt:

Ik wens jou:

De vredesduif.

Op een dag zat er een vreemde, witte duif voor het hok van de postduif. Hij zag er moe en verfomfaaid uit.
“Dag” zei de postduif. “Dag” zei de witte duif. “Wie bent u als ik vragen mag?” “Ik ben de postduif” antwoordde de postduif. “Ik breng de post.
Brieven en zo. In witte enveloppen En wie bent u?” “Ik ben de vredesduif” zei de witte duif. “Ik breng vrede.”

“Vrede?” De vredesduif knikte. “Is dat moeilijk?” De vredesduif knikte opnieuw. “Heel moeilijk, vrede kun je namelijk niet zien. Die moet je voelen” “Daar ben ik heel goed in, in voelen” zei de postduif. “Wij postduiven vliegen op ons gevoel moet u weten” “Voel eens dan” zei de vredesduif. De postduif deed zijn ogen dicht en voelde. “Ik voel iets zachts” zei hij na een poosje. “Rust, fijns en iets warms. Het doet me denken aan een nest. Een veilig nest, hoog in een boom. En aan maïskorrels en aan verse stukjes brood.

Zou dat vrede zijn?” “Dat is heel goed mogelijk” knikte de vredesduif. “Wilt u het hebben?” “Graag” antwoordde de postduif. “Als u het tenminste kunt missen.” “Och ik heb genoeg” vervolgde de vredesduif. “Lang niet iedereen wil vrede. Soms gaat mijn hele bestelling retour afzender.” “Onbegrijpelijk” zei de postduif. “Het voelt heerlijk. Ik dank u wel. Wilt u misschien iets eten?”

“Nee, dank u” zei de vredesduif. “Ik moet gaan. Het is een drukke tijd.” De postduif knikte. “Praat me er niet van. Tot ziens dan maar.
En nogmaals hartelijk dank. Ik wist niet dat vrede zó goed voelde.”

Er wordt wat af gesnotterd en geproest in huize JeeBee en FGK. Met name door mijn lief.

Mijn lief is een alleraardigste kerel. Heeft veel voor een ander over en wil alles met een ander delen. Meestal erg aardig, maar nu even niet. Ik wil nu even niets met hem delen. Hoe hij er ook op aandringt, hij mag zijn verkoudheidsbacillen helemaal zelf houden. Ik hoef ze niet!
(toch heeft hij het stiekem wel gedaan…)

Hoe is het bij jullie, nog helemaal gezond of ook last van gesnotter en alles wat daarbij hoort?

’t Is er weer weer voor…..

….Snert!

Alles zit in de pan, het pruttelt en het begint hier al heel erg lekker te ruiken!

Lusten jullie snert? Maak je het zelf, en zo ja hoe maak je het?
Vertel, vertel….

Het is geen verrassing als ik zeg dat ik gek ben op sprookjes, legendes, volksverhalen en vertellingen. Ik ben dan ook erg blij met de tentoonstelling in het Groninger Museum. Daar wordt van 15 december 2007 t/m 6 april 2008 de grote tentoonstelling Russische sprookjes, volksverhalen en legenden gehouden. Hoogtepunten in deze tentoonstelling zijn de vele schilderijen van de negentiende-eeuwse kunstschilders Victor Vasnetsov en Nikolas Roerich en de illustraties van Ivan Bilibin en Elena Polenova.

Hoewel sprookjes al honderden jaren tot de russische folklore horen, komt het pas in de 19e eeuw voor in de schilderkunst (daarvoor al in de literatuur, oa Poesjkin). De aandacht voor Russische sprookjes en legenden kwam voort uit het terugverlangen naar de russische traditie.Het was zowel voor kinderen als voor volwassenen bedoeld. Uitgevoerd in verschillende technieken: houtsnijwerk, lakwerk en borduurwerk…

Ik denk dat ik binnenkort maar eens naar Groningen ga. Eindelijk eens iets wat ik leuk vind en waar ik nu eens geen honderden kilometers voor hoef te rijden. Om al wat in de stemming te komen ga ik hier alvast wat sprookjes lezen….

Bij nog wat naspeuringen over dit onderwerp kwam ik er achter dat de Avro, in het programma Close up op 13 januari 2008 (18.10 uur Ned.2) achtergrondinformatie uitzendt.
Dit staat dus genoteerd in mijn (nieuwe) agenda!

Toen ik vanmorgen wakker werd, wist ik even niet wat ik hoorde. Het leek wel of ik een koor hoorde zingen. Een koor van kleine stemmetjes. Terwijl ik de slaap uit mijn ogen wreef en ook mijn oren wat wakkerder werden, wist ik dat ik me niet had vergist; ik hoorde de kabouters zingen!
Nou is dat om deze tijd van het jaar niet zo vreemd hoor, morgen is het grote Joelfeest en de dagen ervoor en erna zijn de kabouters erg druk in de weer.
Ik hoorde nu toch duidelijk iets anders dan de gebruikelijke Joelliederen, ik hoorde Sinterklaasliedjes!
Vol verwachting klopt ons hart, hoorde ik ze zingen, maar de regel daarna verstond ik niet zo goed.
Gewassen en gekleed ging ik naar beneden en toen begreep ik de reden van deze opgewondenheid: er komen vandaag 13 nieuwe bewoners naar het KOC!
Alle kabouters verkeren, mede daardoor, in opperste staat van opwinding. Wat wil je ook, ze zijn bezig met de voorbereidingen voor het grote Joelfeest en krijgen midden in die drukte ook nog eens nieuwe medebewoners!

(Kabouters op weg naar het Joelfeest – plaatje van een paar jaar geleden)

De kabouters zijn de afgelopen dagen druk bezig geweest. In de kabouterkast staan grote hoeveelheden beukenootjeswijn, vruchtensappen, bosvruchtentaarten, allerlei geroosterde pitjes en nog veel meer lekkernijen. De nieuwkomers vallen dus met hun neus in de boter.

‘k Ga nu eerst maar grote-mensen-boodschappen doen, want de brengers van het kaboutervolkje zullen ook wel iets lusten!

Vorig jaar schreef ik een logje over Kerst en Cola, met daarin de links naar een aantal prachtige reclamefilmpjes.
Coca-Cola weet de kerstsfeer als geen ander te verfilmen! Ook nu heb ik weer een (Argentijnse) Cola-commercial gevonden waarin de Kerstmannenbaard Kerstgedachte de hoofdrol speelt.
Klik op het plaatje.

“Let’s spread the Christmas spirit.”

Vandaag komt mijn lief weer thuis!
We hebben het allebei enorm naar de zin gehad, maar ik ben toch blij om hem vanmiddag weer hier te verwelkomen.

Het eitje op zondagmorgen smaakt veel lekkerder met z’n twee…

’t Was een leuke markt gisteren. Niet groot, maar wel gezellig. ‘k Heb leuk verkocht (vooral de appelchutney was erg geliefd), dus mij hoor je niet klagen!

Nu weer over tot de orde van de dag. Ik ga vandaag de Kerst maar eens voorzichtig binnenhalen. Dat betekent concreet dat ik eerst maar eens een bezoek ga brengen aan een tuincentrum om wat materiaal te halen.

Vandaag negenentwintig jaar geleden, deed ik héél andere dingen…..