Vanmorgen was ik even op bezoek bij Astrid van Beers. Haar log bestaat vandaag één jaar. In mijn reactie wilde ik eigenlijk vragen wat dat jaar loggen met haar gedaan heeft, maar ik besloot de vraag bij me te houden en deze in een log te stellen.

Ik log nu ruim 4 jaar. Ben heel voorzichtig begonnen bij webstreepjelog, en heb nu sinds ruim een jaar m’n eigen bedoeninkje. Ik geloof dat het loggen niet meer is weg te denken uit mijn leven.
Het loggen heeft me, naast veel voldoening, ook veel nieuwe inzichten gegeven, om over alle contacten (virtueel en in ’t echt) nog maar te zwijgen.

In 2000/2001 kwam er door ziekte een eind aan mijn werkzame leven, en na een heel vervelende periode belandde ik in de WAO. In die periode had internet net z’n intrede in huize JeeBee gedaan, en ik moet je zeggen dat het Grote Net me door heel veel vervelende uurtjes heen geholpen heeft.
Al struinend over het Grote Net kwam ik allerlei (eigen)aardigheidjes tegen, die ik allemaal bewaarde op mijn peeceetje. Geen idee wat ik er mee moest…
Ik kwam op mijn virtuele wandeltochten ook in Log-land terecht, en daar kwam ik op het idee om mijn bij elkaar gesprokkelde aardigheidjes in een weblog te plaatsen. Zo kom ik dus ook aan de naam ‘Sprokkels’, maar dit terzijde. ‘k Heb destijds bij diverse (b)logaanbieders m’n licht op gestoken en zo kwam ik dus bij webstreepjelog. Een logaanbieder die heel duidelijk was en waar je (toen nog) zonder HTML terecht kon. Lekker makkelijk.
Toen ik mijn eerste logje plaatste, wist ik nog niet hoeveel impact dat op mijn leven zou gaan hebben….

Was het log voor mij in eerste instantie een plek waar ik mijn bij elkaar gesprokkelde aardigheidjes kwijt kon, gaandeweg is dit toch ook een plek geworden waar ik zo af en toe een klein eitje kwijt kan. In den beginne kwam de categorie ‘persoonlijk’ dan ook niet in mijn rijtje voor.
‘k Ben nog steeds wel voorzichtig met het ‘persoonlijk’ loggen, want je weet tenslotte maar nooit wie er allemaal meeleest… (‘k ben helaas door schade en schande wijs geworden…)

In 2004 zijn een aantal webloggers uit Drenthe bij elkaar gekomen voor een wandeling op de Drentse hei en een maaltijd in de tuin van JeeBee. (daar is ook het KOC = Kabouter Opvang Centrum geboren, maar daarover later meer)
En heb je eenmaal een paar loggers in het echt ontmoet, dan is het net een kiezelsteentje in het water… de kring wordt steeds groter. En leuk dat dat is!

Ik kan met stelligheid zeggen dat het loggen een verrijking voor mijn leven is, en dat ik het niet zou kunnen missen. Ik mopper dan zo nu en dan wel eens stevig op loggen en al wat daarbij hoort, maar toch zou ik het niet willen missen….

En nou jij.
Wat betekent het loggen voor jou?

Ik kreeg onlangs van de moeder van Ina een paar dozen met lege (jam)potten. Ik ben daar heel blij mee, want ik kan ze nog steeds erg goed gebruiken.

Toen ik de doos openmaakte, bleken er ook twee hele vreemde potjes in te zitten….

Twee schattige kaboutertjes vonden op deze manier hun weg naar het KOC.

Mam van Ina, heel hartelijk bedankt! Ik ben er erg blij mee!

Alhoewel het nog maar oktober is, ben ik toch al een beetje bezig met de kerst. In mijn denkwereld. Niet in het echt, daarvoor is het nog veel te vroeg.
Ik denk na over een kerstboom. Ieder jaar kopen wij een boompje dat na de kerst zijn weg richting groenstort ziet gaan. En ieder jaar vind ik dat vreselijk zonde. We kopen weliswaar een boom met kluit, maar ook al plaatsen wij hem in de tuin, overleven doet hij het (meestal) niet.
De prijs van zo’n boompje liegt er ook niet om. Als je voor 10 euro klaar bent, mag je van geluk spreken. En als ik nu de krantenberichten mag geloven, wordt de prijs van een kerstboom dit jaar met 20% verhoogd.

Nou wilde het toeval toevallig dat ik gisteren in een groot tuincentrum in het oosten van het land liep, met daarin een hele grote kerstafdeling. Behalve kerstballen en andere kerstversierselen waren daar natuurlijk ook kerstbomen te koop.
Kunstkerstbomen.
Tot nu ben ik altijd met een hele grote boog om de kunstkerstbomenafdeling (mooi woord voor galgje) heengelopen, maar deze keer heb ik die kunstkerstbomen eens goed bekeken. En ik moet eerlijk zeggen dat er best aardige bomen bijstonden voor een best redelijke prijs.
Maar ja, ’t zijn natuurlijk wel ‘kunstkerstbomen’, oftewel… namaak, neppers!

‘k Ben in principe tegen nep. ‘k Heb liever echt.
Maar mijn principe begint te wankelen…..

Wat doe jij, neem je een echte of een nepper.
Vertel eens, als je wilt?

Parabel en waarheid

Een rabbi die met geleerdheid en vernuft veel roem had vergaard, werd eens door een van zijn leerlingen gevraagd waarom hij de waarheid zo vaak met een vertelling omhulde.“Dat kan ik het best uitleggen met een vertelling,”zei hij.

“Eens was er een tijd dat de Waarheid zich zonder verhulling onder de mensen bewoog; zijn naam was alles wat hij droeg. Maar allen die de Waarheid ontmoetten, wenden zich van hem af, uit vrees of uit schaamte. Niemand heette hem welkom. Zo zwierf de Waarheid door de wereld, verstoten en door geen mens bemind.

Op een zekere dag ontmoette hij Parabel, die blijmoedig voorbij wandelde, gekleed in de prachtigste gewaden. “Waarheid, hoe komt het dat je zo verdrietig kijkt?” vroeg Parabel. “Doordat ik zo oud ben, dat alle mensen mij mijden,” antwoordde Waarheid. “Onzin,” zei Parabel lachend. “Dat is de reden niet waarom mensen je uit de weg gaan. Hier, leen wat van mijn kleding en kijk dan eens wat er gebeurd.”

En zo trok Waarheid enkele van Parabels fraaie kleren aan en zie: overal waar hij kwam werd hij met open armen ontvangen.”

De rabbi glimlachte en zei: “Want dit is de waarheid: mensen kunnen de naakte waarheid niet onder ogen zien; ze hebben hem liever in vermommingen.”

Wij gaan naar Evita!

Wekenlang heb ik gekeken naar de Evita verkiezing, en evenzolang heb ik ervan genoten.
Toen vorige week Brigitte (mijn nummer 2) werd gekozen tot Evita, wist ik dat ik méér wilde zien. Ik besefte dat ik een beetje ‘evita-verslaafd’ geworden was. Niet erg hoor, het gaat weer over….

Mijn geduld wordt echter wel akelig op de proef gesteld, want we kunnen pas op 30 augustus 2008! naar de musical gaan kijken. Toen ik deze week het net afstruinde om te zien waar we naartoe zouden kunnen, bleek dat Evita in mei naar het Martiniplaza in Groningen zou komen. Dat leek me uitstekend. Nog even met mijn lief overleggen wanneer we dan zouden gaan, dus nog even wachten met boeken…
Je begrijpt het al, toen ik wilde boeken was ik al te laat. Misschien hadden we elders in het land nog wel terecht gekund, maar Groningen is voor ons het dichtst bijzijnd, en daar hebben we voor gekozen.
Gelukkig zijn er extra voorstellingen bijgekomen en daarom gaan we nu in augustus.
Geduld is een schone zaak, zullen we maar zeggen en wat in het vat zit, verzuurt niet.

Voorlopig doe ik het nog maar even met dit filmpje en de herinneringen…

Nu mijn wereldje een beetje door baby’s en de daarbij behorende zaken beïnvloed wordt, moest ik denken aan de babyverzorgingsproducten. Toen ik zwanger raakte en de spulletjes voor de baby ging kopen, kocht ik de producten van Zwitsal. Dat geurtje! Dat is voor mij toch de ultieme babygeur…

De bus babypoeder op de foto dateert nog uit mijn babytijd. Ik was ook een ‘zwitsalbaby’. Destijds had je een Zwitsalrekje, waarin alle producten bij elkaar stonden. Zo’n compleet rekje is momenteel een vermogen waard!

Het aardige van Zwitsal vind ik dat de geur nog steeds hetzelfde is. Zoals die was in 1950, was die ook in 1980 en hij ruikt in 2007 nog precies netzo.

Wat is jouw favoriete babyverzorgingsproduct?

Op de lagere school leerden we sokken breien. Dat was een van de weinige ‘nuttige handwerken’ wat ik echt leuk vond om te doen, maar na de lagere school periode heb ik nooit meer een sok gebreid.
Tot nu.

Weten jullie nog dat ik vroeg of oma’s moeten kunnen sokken breien?
Ik kan doe het dus.
Sokken breien en oma worden.

Als deze sokken klaar zijn, begin ik aan kleine sokjes…

En wéér heb ik een allergie ontwikkeld.
Alsof een zonneallergie niet genoeg is, heb ik nu een contactallergie aan mijn voeten.
Héél vervelend en ik ben er absoluut niet blij mee. Een allergie heb je n.l. voor de rest van je leven….

Daarbij vergeleken is de ‘allergie’ van Charlie Brown, peanuts….

Hebben jullie ook van die aardige allergieën?

’t Is een gezellige drukte in het KOC. Bijna alle buitenkabouters zijn vandaag naar binnen gegaan. Terwijl mijn lief en zijn vader erg radicaal in de tuin huisgehouden hebben, gingen de kabouters naar binnen. Ze stonden bij de tuinwerkzaamheden in de weg, en toen ze met elkaar op het terras stonden, hebben ze besloten niet nog een nacht in de vrieskou te willen staan.
Naar binnen dus!

Een aantal kabouters besloot nog even buiten te blijven. Morgen moet de laatste rommel uit de tuin opgeruimd worden en daar wilden ze wel bij helpen. Geweldig hè, die tuinkabouters!

Op 22 oktober 2003 schreef ik dit.
Op 22 oktober 2004 schreef ik dit.
Op 22 oktober 2005 schreef ik dit.
Op 22 oktober 2006 schreef ik dit.

En vandaag schrijf ik dit:

‘k Geloof dat ik jullie vorige week nogal heb laten schrikken door het tonen van het filmpje over kaboutermishandeling. Dat spijt me oprecht, maar ja, ’t is natuurlijk wel de realiteit…

Vandaag wil ik jullie de avonturen van kabouter Pietje van Hoof laten zien. Pietje van Hoof is een kleine kabouter die door toedoen van een meisje in de tuin van de familie van Hoof, ergens in het zuiden van Nederland, is komen wonen.
Kabouter Pietje beleeft daar spannende avonturen die hij graag met ons wil delen.

Neem even de tijd, pak een kopje thee of koffie en geniet van de avonturen van kabouter Pietje!

Maak kennis met Pietje!

Pietje heeft honger.

Pietje in de hangmat.

Pietje op de vliegende bezem

Pietje belt z’n vriendinnetje

Pietje’s tovertruc

Mede namens alle KOC-bewoners (die hebben genoten van de avonturen van Pietje) wil ik de maker van deze filmpjes hartelijk bedanken voor het vele plezier wat we hiermee gehad hebben.

Jan Wolkers (26 oktober 1925 – 19 oktober 2007)

In de jaren tachtig van de vorige eeuw breiden we zelf onze truien. Breien was helemaal ‘in’. ‘k Kan me nog heel goed mijn eigen breigestuntel herinneren, want een echte breister was ik tot dan nooit geweest. Maar in die jaren was breien een must, dus ik deed dapper mee.
‘k Moet zeggen dat ik het op een gegeven moment toch aardig onder de knie heb gekregen, en ik heb in die jaren dan ook heel wat truien gebreid.

In het weekblad Libelle verscheen elke week een nieuw breipatroon. Dames-, heren- en kindertruien. Soms ook een muts of wanten. Als tip schreef de Libelle: Knip deze bladzij uit, doe hem in een ordner en leg zo uw eigen breiboek aan. Braaf als ik ben was, deed ik dat natuurlijk en zo kreeg ik inderdaad m’n eigen breiboek.

Ik ben nogal bewaarderig, en zo wil het gebeuren dat ik vandaag op die map stuitte. Pure nostalgie, al die breipatronen. De herinneringen aan die periode stromen aan alle kanten m’n lijf uit. En dan vooral de truien-brei-herinneringen.
De Libelletruien waren nogal geliefd in die tijd, en een groot deel van de Nederlandse bevolking (beetje overdreven…) droeg dan ook zo’n trui.

Heb ik nog Log-lezers die zich deze trui herinneren waarin echt de helft van de manlijke bevolking rondliep?

Ook mijn lief had zo’n trui. Door z’n moeder gebreid. Prachtig was ie!

Al een tijdje heb ik wat last van breikriebels, maar door het zien van deze patronen worden ze wel weer heel sterk. Niet dat ik nou gelijk zo’n jaren ’80 trui wil gaan breien, maar ik ga maar eens op zoek naar een 2007 patroon!
Gezellig voor de komende winteravonden….

‘k Heb vorige week een paar grote dozen appels gekregen en ben nu bezig ze te verwerken.

‘k Heb al appelsap, appeljam (diverse soorten) en appelmoes, en vandaag maak ik de combinatie van pompoen-appelmoes en appelchutney.

Als ik me aan het eind van de dag een beetje ’appelig’ voel, is dat niet vreemd.
Toch?