De Openbare Lagere School, waar men in de jaren ’60-’66 getracht heeft mij het een en ’t ander te leren, bestaat volgend jaar 50 jaar. Reden voor een feest, vindt men. Reden voor een reünie, vindt men. Want een reünie is feest, vindt men.

‘k Heb het niet zo op reünies.
‘k Houd niet zo van die hallo-hoe-gaat-het gesprekjes.
Foto’s kijken en adressen uitwisselen waar je dan vervolgens toch niks meer mee doet….

Voor deze reünie heb ik me echter wel opgegeven. Niet dat ik mijn mening over weerzien en ontmoetingen na jaren elkaar niet meer gezien of gesproken te hebben, heb herzien, maar uit nieuwsgierigheid. ‘k Ben heel benieuwd waar mijn klasgenoten van toen gebleven zijn.
Het interesseert me voor geen meter wát ze geworden zijn, maar des te meer hóe ze geworden zijn.

Een paar weken geleden werd ik gebeld door één van mijn klasgenoten van toen (die door de organisatie tot contactpersoon van mijn klas werd aangewezen) met de vraag of ik hem wilde helpen met het opsporen van nog enkele mensen. ‘Men’ had hem verteld dat ik een goed geheugen had en dat ik waarschijnlijk nog wel heteenentander zou weten. Mooi niet dus. Met mijn geheugen is niets mis, maar iets weten over vroegere klasgenoten? Nee.

Toch triggerde zijn vraag me, en ik ging zoeken. Via het Grote Net moet toch iets te vinden zijn, dacht ik.
En dat klopte. In een klein ogenblikje had ik al drie van de acht niet-te-vinden-klasgenoten gevonden. Van twee vrouwen weet ik de woonplaats inmiddels, maar de meeste vrouwen nemen na hun huwelijk de naam van hun man aan, waardoor ze dus onvindbaar worden. (dit bewijst maar weer eens te meer hoe stupide het is –i.m.o- om je eigen identiteit in te leveren, maar misschien later hierover meer)
Van twee van de acht kan ik echt geen spoor ontdekken, en de naam van één van mijn klasgenoten kom ik regelmatig tegen in de antiekwereld, maar of deze Pieter nou dezelfde Pieter is die bij mij in de klas heeft gezeten? Ik weet het (nog) niet.

Tijdens het schoolreisje in 1965 werd deze klassenfoto gemaakt.

De grote man aan de rechterkant (tweede van rechts) is Meester Gerrits, over wie ik hier al eens vertelde. Hij was de man die mij de liefde voor de kabouters bijbracht.
Een pluim en eeuwige roem voor diegene die mij op deze foto herkent!

De namen van de vijf nog-niet-gevonden klasgenoten zijn:
Thea (Trea of Teckla) van der Scheer, Pieter Hoogendijk, Jan Smeets en Ineke Jothmann (woont in Haarlem) en Ida de Jong (woont in Assen of directe omgeving)
Misschien dat iemand van mijn log-lezers ze (her)kent en me kan vertellen waar ik ze kan vinden?
(Ida en Ineke staan op de foto links en rechts van mij)

Terwijl ik dit schrijf, komen er tal van herinneringen naar boven. Leuke en minder leuke.
Wellicht zal ik daar later nog wel eens iets over vertellen.

Update: De pluim en de eeuwige roem gaan naar Ina!

aapje, gladjanus, lomperik, schobbejak, addergebroed, gluiperd, losbol, schoft, apenkop, gnoe, luilak, schooier, belhamel, gnoom, luizenbol, schorem, bengel, goochemerd, lummel, schorriemorrie, blaaskaak, gorlegooi, mafkees, schuinsmarcheerder, boef, hangebroek, schurk, boeman, hannes, secreet, boerenpummel, hansworst, malloot, serpent, boerentrien, heiden, minkukel, slampamper, heikneuter, misbaksel, slapjanus, booswicht, hoerenjong, mispunt, branieschopper, jandoedel, muilezel, smeerkees, janjurk, naarling, smeerpijp, builenkop, jankebal, nietsnut, snertjong, bullebak, jokkebrok, snoeshaan, deugniet, judas, oelewapper, snoodaard, doerak, kakhiel, oen, snotaap, domme gans, ketelbink, onderkruipsel, snotjong, domoor, kinkel, ondeugd, snullebol, dondersteen, ongalijke, stakker, drankorgel, kniesoor, onmens, stoethaspel, drollenvanger, knijter, onverlaat, stroel, knuppel, opdonder, stuk chagrijn, druiloor, knurft, paljas, stuk verdriet, duivelsgebroed, kobold, parg, stumper, koekenbakker, pias, sufferd, dwaas, kukel, pierenwaaier, sufkop, ellendeling, kwajongen, ponem, sujet, kwast, pummel, sul, kwee, rabauw, tuig van de richel, feeks, raddraaier, tuttebel, fiel, kwezel, rakker, uilskuiken, flapdrol, kwibus, rapalje, vlegel, gajus, lamlendeling, rekel, vlerk, galgebroed, landloper, voetveeg, algenaas, lanterfanter, schandknaap, vot, galgoog, lapzwans, schandvlek, vrek, geinponem, lastpak, scharminkel, vuilak, geitenbreier, leeghoofd, schavuit, wicht, gespuis, lellebel, schelm, zonderling, geteisem, lichtekooi, schlemiel, zot, gladjakker, liegebeest, schmuck…

Het ‘Nieuw-Hollandsch’ plaats ik maar niet….

Even een update:
‘t Is echt niet zo dat ik deze woorden dagelijks gebruik. Sterker nog; ik gebruik er hoogst zelden een aantal van. Ik had even wat duidelijker moeten zijn waarom ik deze woorden hier plaats.
Op een site van een aantal taalpuristen kwam ik deze woordenrij tegen. Een groot aantal hiervan dreigt te verdwijnen omdat men de herkomst en de betekenis hiervan niet meer gaat vermelden in de ‘Van Dale’. Veel van deze woorden worden momenteel vervangen door het hedendaagse Nederlands, wat i.m.o. vele malen erger en kwetsender is.
Scheldwoorden blijken dus tijdsgerelateerd te zijn.

Eekhoorntjes hebben op mij altijd al een grote aantrekkingskracht gehad. De mooie kleur, de ranke lijfjes en de prachtige pluimstaart vind ik erg mooi! Vroeger las ik de Donald Duck, en het mooiste vond ik de avonturen van Knabbel en Babbel.

De afgelopen week in Bospark De Bikkels kon ik m’n hart ophalen. ‘k Heb zelden zoveel eekhoorntjes gezien! Als we ’s ochtends de gordijnen opendeden, huppelden de eekhoorntjes al vrolijk rondom het huisje. Liepen we door het park, dan waren er links en rechts van ons vast een paar eekhoorntjes. Schitterend!
‘k Heb ze helaas niet kunnen fotograferen. Hoewel de beestjes niet erg schuw waren, moesten ze toch niets van camera’s hebben. Telkens als ik een poging deed om ze op de foto te krijgen, schoten ze aan de achterkant de boom in.
Gelukkig zijn er plaatjes genoeg te vinden van een eekhoorn….

Dat toeval niet bestaat, is maar weer eens bewezen. Bij thuiskomst zat dit filmpje in mijn (overvolle) mailbox. Leuk hè.
En zoals je het eekhoorntje hier kunt zien, zo heb ik ze iedere dag kunnen bekijken.

Om nog vaker van de eekhoorntjes te genieten, heb ik deze herinnering ook in een doosje gestopt, net als de mier…. Klik hier om het verhaal van Toon Tellegen te lezen.
En hier staat nog zo’n mooi verhaal over de eekhoorn en de mier….
Nog een verhaal…, en en nog ééntje…

Tijdens mijn sprokkeltochten op het grote net kwam ik terecht in de Grote Kerk (Sint Petrus Banden Kerk) in Venray. In deze kerk wordt tot 4 november het buitengewoon mooie kunstwerk ‘The last supper’ van Devorah Sperber geëxposeerd. Omdat we deze week toch in de buurt waren, hebben we er een kijkje genomen.

Het kunstwerk, dat uit 20.736 garenklosjes bestaat, opgehangen aan 288 aluminium draden, is 4 meter hoog en 15 meter breed, evenals de originele muurschildering die Leonardo da Vinci tussen 1495 en 1498 maakte in het klooster Santa Maria delle Grazie in Milaan.

Het kunstwerk is ondersteboven opgesteld als een drieluik waarvan de zijluiken enigszins naar binnen zijn geklapt. Volgens Devorah Sperber wordt zo hetzelfde driedimensionale effect bereikt als bij het origineel. ’Leonardo da Vinci begreep dit effect’, aldus Devorah Sperber. ‘Hij wist ook dat je het bereikte door te kijken op grote afstand met een hand voor één oog.’ De plexiglas bol werkt als een oog en roteert de afbeelding 180 graden. Zo is het werk ‘normaal’ te zien.

Hier kun je meer (en mooiere) foto’s zien.

Dit schitterende kunstwerk maakt deel uit van de expositie Rock my Religion.
Mocht je in de buurt zijn, dan raad ik je aan te gaan kijken. De Grote Kerk in Venray is sowieso de moeite van het bekijken waard, maar krijgt met dit magnifieke kunstwerk een extra dimensie.

Wij hebben er van genóten!

Oost West, thuis best?

Vanuit het zuiden reden we gisteren noordwaarts, maar ons verblijf daar had best nog een paar dagen langer mogen duren. We hadden een uitstekend vakantieverblijf in een schitterende omgeving, het weer was prima en de stemming was top. Wat wil een mens nog meer?
We hebben leuke dingen gezien en gedaan, meer daarover zal ik later vertellen.

Op de terugreis zijn we via Ulft gereden en hebben daar een bezoek gebracht aan Huize Kwebbel. We werden onthaald op een heerlijke lunch met versgebakken broodjes en verkeerden in het buitengewoon gezellige gezelschap van Mama Kwebbel en haar dochters Paulien en Bente. Zonder afbreuk te willen doen aan de gezelligheid van Mama Kwebbel, moet ik toch wel zeggen dat ik genóóóten heb van de twee dochters. De meiden voerden het hoogste woord en hadden de meest prachtige uitspraken!

Paulien en Bente hebben ons vol trots hun ontzettend mooie kamers laten zien, en ons daarna getrakteerd op een dansvoorstelling. Op de muziek van K3 gingen de meiden helemaal los!

Mama en Papa Kwebbel, jullie mogen met recht trots zijn op deze fantastische meiden!

Tja, en als je dan weer thuis bent, begint het lieve leventje weer… (echter wel pas na een heerlijk etentje bij het plaatselijk Italiaans restaurant…)
De eerste wassen zijn alweer gedraaid, mij lief is gelijk weer begonnen met een werkdag, en ik ben tijden bezig geweest om samen met een uiterst vriendelijke meneer van @Home, een gigagrote mailstoring op te lossen. Na veel vijven en zessen is het uiteindelijk gelukt. Mijn mailbox was behoorlijk van slag, want ik kreeg alle mails van 17 t/m 19 september (en dat waren er 363) niet één keer, maar wel 99 keer! Reken maar uit hoeveel mails dat zijn…
En dan nog alle mail vanaf 19 september t/m gisteren.
Normaliter is het heel gezellig als je van vakantie thuiskomt even je mail te lezen, maar gisteren en vanmorgen werd ik er niet vrolijk van.

Toen ik klaar was met de mailklus, liep ik naar de ‘echte’ brievenbus om te zien wat de postbode me vandaag had gebracht. Behalve de gebruikelijke zaterdagpost, zat er ook een hele mooie doos in mijn brievenbus. Snel opengemaakt natuurlijk, en kijk…. dit zat erin.

Brievenbusbloemen! Gekregen van Opa en Oma Veldzicht en de Veldzichtkabouters! Om me te bedanken voor de opknapbeurt.
Daar word ik dan even helemaal stil van….
Geweldig! Ontzettend bedankt!

Toch wel leuk om weer thuis te zijn….

Lieve Log-lezers,

Deze week verruil ik het land van hei en hunebedden voor het Brabantse land. Samen met mijn lief ga ik lekker vakantie houden en genieten van de Brabantse gastvrijheid.

We hebben er zin in. Er staan een paar leuke te-doen-dingen op ons programma waar ik ongetwijfeld iets over zal vertellen als we terug zijn.
Zoals ik over nog meer leuke dingen ga vertellen….maar dat komt later!

Doedoeg, tot over een klein weekje!

Een impressie van de Pumkin & Countryfair in Nieuw Weerdinge….

Zo langzamerhand mag men de naam ‘Pumpkin & Countryfair’ wel gaan veranderen in ‘Countryfair’, want met pompoenen heeft het niet echt veel meer te doen. Het merendeel van de stands kun je ook op alle andere fairs vinden. Slechts een zeer gering aantal stands verkopen pompoenen en aan pompoen gerelateerde artikelen.
De prijzen zijn inmiddels ook gestegen tot een ongekende hoogte, wat niet tot kopen uitnodigt!

Op een ‘Pumkinfair’ (waarom niet gewoon pompoenenmarkt?) verwacht ik eigenlijk heel veel informatie over pompoenen. Verschillende soorten, de mogelijkheden, recepten, zaden, creatieve uitingen, culinaire uitspattingen, enz. enz.
Maar nee, dat was er niet (of nauwelijks) te vinden. ’t Was leuk, maar dit was voorlopig mijn laatste bezoek aan deze fair. Volgend jaar op zoek naar een andere pompoenenactiviteit.
Iemand nog leuke tips?

Vandaag kun je me hier vinden:

Later meer!

(vervolg op dit log)

C1000 heeft de mevrouw uit Drenthe ruimschoots schadeloos gesteld…

Hoeveel pakken eierkoeken kan zij hier (al dan niet met punaise) van kopen?

Deel van de bijgaande brief:
Na onderzoek heeft de leverancier de oorzaak van de klacht niet kunnen achterhalen. Er worden in de fabriek geen punaises gebruikt, en de punaises wordt na een test met de metaaldetector ook meteen daardoor uitgestoten. Er zijn op de dag van de productie geen storingen geweest aan de metaaldetector. De leverancier heeft het incident doorgesproken met hun toeleverancier en met de productieleider om controle op dit soort ernstige zaken aan te scherpen De leverancier heeft ons toegezegd alles in het werk te zullen stellen om een dergelijk incident in de toekomst te voorkomen.
Enz. enz.

De mevrouw uit Drenthe vindt het een beetje krom geformuleerd, maar als ze het goed begrijpt gaan ze nu iets voorkomen dat niet mogelijk kan zijn……?

Mijn lief kreeg vorig jaar voor z’n verjaardag dit leuke vogelhuisje.

Het werd in de tuin opgehangen, in de hoop dat het bewoond zou gaan worden. Het eerste jaar dat het er hing gebeurde er niets, maar het afgelopen voorjaar kwam daar verandering in.
Vanaf het keukenraam kunnen we zien wat er rondom het huisje gebeurt. Een mezenechtpaar vloog af en aan met mosjes, veertjes, takjes e.d. om het huisje in te richten, en ook de ingang werd onder handen snavels genomen.

Zo te zien werd het een aardig nestje en konden we uitkijken naar jonge vogeltjes. Lange tijd zagen we er telkens een vogeltje binnengaan, maar op een gegeven moment was alle activiteit rondom het huisje verdwenen. We vroegen ons af of we iets gemist hadden. Waren de jonge vogeltjes al uitgevlogen zonder dat wij het gemerkt hadden? We geloofden daar zelf eigenlijk niet zo in maar wilden ook niet gaan kijken.
Enfin, om een lang verhaal niet nog langer te maken….
Mijn lief begon deze week aan tuinopruimwerkzaamheden. Daarbij hoorde ook het nakijken van de nestkastjes. En kijk wat hij in het mooie huisje aantrof.

Er is dus iets gebeurt waardoor het mezenechtpaar deze eitjes niet heeft kunnen uitbroeden. Jammer. Maar wat een geweldig knap gemaakt nestje! Heel zacht en lekker warm. Helemaal opgebouwd uit mosjes, veertjes en haren! Heel veel haren. Mooi om te zien.

Het huisje wordt nu schoongemaakt, krijgt een nieuw likje verf en een dakleertje. En dan maar hopen dat het volgend jaar wel lukt!

Mijn lief heeft vakantie. Twee weken niet naar de betalende baas. Ik wil niet zeggen dat hij twee weken niet hoeft te werken, want dat zou in strijd met de waarheid zijn.
Thuis en in de tuin is er werk genoeg te doen. Nou is het ook weer niet zo dat hij hier twee weken hard aan het werk moet. Dat zou niet goed zijn. Deze eerste week wordt gebruikt om de nodige klussen weg te werken en de tweede week gaan we er lekker tussenuit!

Volgende week maandag vertrekken we naar zuidelijker gelegen oorden. We slaan ons kampement op in bospark De Bikkels in Vlierden, aan de rand van de Peel.
Als de weergoden ook een beetje mee willen werken, weet ik zeker dat wij ons daar uitstekend zullen vermaken.

Maar eerst nog even de handen uit de mouwen steken!