Er zijn van die dagen waarvan je denkt, deze dag is niet voor mij…
Gisteren had ik zo’n dag.

Het begon er al mee dat ik me had verslapen. Niet een klein beetje, nee grandioos! Op vrijdagmorgen hoor ik om 9.00 uur in het bewegingscentrum te zijn, om mijn lijf aan het werk te zetten, maar mijn oogleden gingen pas om 10.20 uur omhoog.
Rustig aan m’n bed uit, want haasten was zinloos.
Van beweging op de beoogde manier kwam toch niets meer….

Om 13.00 uur werd ik weer in Assen verwacht, voor mijn wekelijkse begeleiding aan mensen met een verstandelijke beperking op ‘Spoor 3’. (in het verleden al eens uitgebreid over gelogd.)
Ik besloot –door allerlei omstandigheden- deze keer met de trein te gaan.
Leuk, zo zie je bekende weg eens op een andere manier.
Tot zover ging het nog goed.

Met een van de deelneemsters ben ik een broek aan het maken. Niet voor de eerste keer. Honderden keren heb ik een broek in elkaar gezet; ik kan het bijna blindelings doen.
Gisteren niet.
Ik naai rustig de binnenbeennaad aan de buitenbeennaad, werk het allemaal netjes af, om dan tot de conclusie te komen dat zo’n broek ondraagbaar is. Dit tot grote hilariteit van de deelnemers en begeleiders….

Dan is het tijd om weer naar huis te gaan. Met de trein. Eén van de deelneemsters kreeg vakantie en ging met de trein richting Zwolle. Ik had goed gekeken (dacht ik) wanneer mijn trein –de stoptrein richting Zwolle- zou vertrekken, en we besloten een klein stukje samen te reizen.
Toen we vlak voor Beilen waren zei ik tegen haar dat ik er zo uit moest. Ik wenste haar alvast een prettige vakantie, en ondertussen zie ik het station van Beilen aan me voorbijgaan….
Op hetzelfde moment komt de conducteur en ziet mij met open mond staan.
“Alles goed mevrouw?” vraagt hij heel belangstellend.
Ik vertel hem dat ik er graag in Beilen uit gewild had, waarop hij zei dat ik dan niet in de intercity moet stappen…
Afijn, ik moest dus wel tot Zwolle blijven zitten.
Daar weer een kaartje gekocht, drie kwartier gewacht en toen weer voorzichtig in de trein gestapt die me dan wèl naar Beilen zou brengen.

Ik wist dat ik nog boodschappen moest halen, maar mijn lijstje lag nog thuis en ik durfde het op deze dag niet aan om zonder te gaan. Dus eerst naar huis –en meteen maar even gegeten- en daarna naar de supermarkt. Dat ging allemaal goed, tot ik weer thuis kwam. Ik sta bij de auto om de boodschappen te pakken, en op hetzelfde moment breekt er een wolk en was ik doorweekt tot op mijn vel.

Daarna ben ik maar heel stilletjes gaan zitten wachten tot de dag voorbij was…..

Op mijn sprokkeltochten over het Grote Net kom ik vaak mooie dingen tegen. Ook schokkende en ook soms ontroerende. Zo vond ik enige tijd geleden een filmpje waar ik echt even stil van werd.
Hoe eenvoudig en zuiver is de gedachtegang van een kind….
Kijk zelf maar.

Naastenliefde is omkijken naar andere mensen en zich mede verantwoordelijk voelen voor het welzijn van je medemens, ongeacht religie, seksuele geaardheid, sekse of politieke voorkeur.
Naastenliefde is… Majoor Bosshardt.

Wat zou het mooi zijn als we allemaal een heel klein beetje van het gedachtegoed van de majoor in ons hart zouden dragen en het zouden verspreiden…..

Bij Djembelle las ik onderstaand verhaal. Omdat het me erg aanspreekt, plaats ik het ook hier.

Twee wolven

Een oude Cherokee indiaan geeft zijn kleinzoon onderricht over het leven.

“Binnen in me is een gevecht gaande”, zegt hij tegen de jongen.
“Het is een afschuwelijk gevecht tussen twee wolven. De ene wolf is slecht - hij bestaat uit woede, jaloezie, verdriet, spijt, hebzucht, verwaandheid, zelfmedelijden, schuldgevoelens, wrok, minderwaardigheid, leugens, valse trots, superioriteit en ego.
De andere wolf is goed - hij is vreugde, vrede, liefde, hoop, kalmte, nederigheid, vriendelijkheid, welwillendheid, medegevoel, vrijgevigheid, waarheid, compassie en geloof.
Binnen in jou woedt dezelfde strijd - en datzelfde geldt voor ieder mens.”

De kleinzoon denkt daar enkele ogenblikken over na en vraagt dan aan zijn grootvader:
“Welke wolf zal het gevecht winnen?”

De oude Cherokees glimlacht en antwoordt eenvoudig:
“Degene die je voedt.”

Gisteren werd een dag met een gouden randje! De weergoden bleken ons zeer gunstig gestemd, want de eerste bui viel pas toen wij al lekker zaten te eten.

Jasper bracht Jo-Anne op een bijzondere -maar helemaal bij hun passende- manier naar het gemeentehuis. Over belangstelling voor hun huwelijk hadden ze beslist niet te klagen, want het stond zwart van de mensen die toch even wilden kijken hoe dit stel (wat een behoorlijke bekendheid en populariteit in het dorp geniet) in het huwelijk gingen treden!

Na de plechtigheid was het tijd voor lekker eten en een groot feest!
De band wist de stemming er goed in te brengen, en de meeste voetjes gingen dan ook wel van de vloer.

Het was een onvergetelijke dag waarop Jasper en Jo-Anne (maar ook wij) met een goed gevoel aan terug kunnen denken!

Voor nog wat meer foto’s moet je hier klikken.

De gom haalt zijn bruid op……

Wordt vervolgd…..

In de categorie ‘Huwelijk’ mag op de dag voor de grote dag, deze klassieker toch niet ontbreken:’Morgen ben ik de bruid’ van Willeke Alberti.
(Helaas heb ik geen filmpje of geluidsfragment hiervan kunnen vinden)

Want morgen is het zover. Dan worden deze schoenen

verruild voor deze….

Helaas voorspelt de buienradar niet veel goeds. De kans op neerslag is maar liefst 90%!
Iemand enig idee wat we moeten doen (behalve duimen) om Pluvius gunstig te stemmen?

Met het huwelijk komt er een eind aan het vrijgezel zijn. En dit moet natuurlijk gevierd worden met een vrijgezellenfeest!

Vorige week zaterdag waren Jasper en Jo-Anne aan de beurt. De wederzijdse vrienden hebben flink hun best gedaan om er een onvergetelijk gebeuren van te maken.
Bizar uitgedost gingen Jasper en Jo-Anne naar het centrum van Beilen. Daar kreeg Jo-Anne een springtouw, en Jasper een balletje met twee pionnetjes. De opdracht was deze artikelen te ruilen tegen grotere, en vooral duurdere artikelen. Wie het duurste artikel wist te scoren, was de winnaar.

Alle lof voor de Beiler ondernemers, want –op een enkeling na- hebben deze middenstanders gezorgd voor prachtige artikelen. Na een rondje centrum ging het stel weer terug met een paar mooie roze gebloemde rubberlaarzen, een handtas, een zonnebril, een boekenbon en een senseo apparaat.
Geen gekke oogst!

Daarna gingen bruid en bruidegom ieder een kant op om vervolgens ondergedompeld te worden in leuk georganiseerde aktiviteiten. Jo-Annes dag stond in het teken van echte meisjesdingen (make-up e.d.) terwijl Jasper met zijn vrienden ging paintballen, wat hem vervolgens een paar ingescheurde enkelbanden opleverde. Maar dat is een ander verhaal.

En nu nog een paar dagen ‘genieten’ van het vrijgezel zijn….

Er was eens….een eiland !

Er was eens.. een eiland, waar alle gevoelens leefden:
Geluk, Droefenis, Kennis en alle anderen.
Ook Liefde woonde daar..

Op een dag werd er aangekondigd dat het eiland zou zinken.
Dus iedereen maakte haar boot in orde en vertrok.
Alleen Liefde bleef..

Liefde wilde tot het laatste moment op haar mooie eiland blijven.
Toen het eiland bijna ging zinken, besloot Liefde om hulp te vragen.
Rijkdom kwam voorbij zeilen in een jacht zo groot als een huis.
Liefde zei: Rijkdom, kan ik meevaren, het eiland gaat zinken.
Nee, zei Rijkdom, nee, dat kan niet, want mijn schip ligt vol met goud en zilver, er is echt geen plaats voor jou.

Toen vroeg Liefde aan Verwaandheid, die even later in een prachtige boot voorbij kwam:
‘Verwaandheid, help me alsjeblieft..’
‘Nee, Liefde, het spijt me, je bent nat en ik wil niet dat mijn mooie boot nat en vies wordt’.

Toen zag ze Droefenis en Liefde vroeg om hulp:
‘Droefenis, laat me met je meegaan’.
‘O, Liefde, zei Droefenis, ik ben zo verdrietig, ik wil even alleen zijn.’

Toen kwam Geluk langs, maar die was zo gelukkig dat ze
Liefde niet eens hoorde toen ze riep.

Opeens hoorde ze een stem:
‘Kom, Liefde, ik neem je wel mee..’
Liefde voelde zich zo blij en dankbaar dat ze vergat te vragen hoe hij heette.
Toen ze op het vaste land waren, gingen ze ieder hun eigen weg.
Maar Liefde realiseerde zich dat die man haar gered had, toen iedereen haar op het eiland achter liet.

Ze ging naar Kennis en vroeg:
‘Wie heeft me geholpen?’
‘Dat was Tijd’ zei Kennis.
Tijd ? vroeg Liefde?
‘Waarom heeft Tijd mij geholpen?’
Kennis glimlachte wijs en antwoordde:
‘Alleen Tijd is in staat de grootheid van Liefde te herkennen’

De geschiedenis van de bruidstaart kent verschillende versies. Zo zouden de Romeinen tijdens de huwelijksplechtigheid een soort koek eten waarvan het bruidspaar de eerste hap nam. Vervolgens werd de koek in stukken gebroken om de goden gunstig te stemmen zodat het stel veel kinderen zou krijgen. In Engeland brachten in de middeleeuwen de gasten elk een kleine koek of taart mee die gestapeld werd op een tafel. Als de bruid en bruidegom elkaar over de stapel heen konden kussen, zou dat veel geluk brengen. En in Frankrijk kent men weer een ander verhaal. Daar zou een kok gebak hebben gestapeld en met glazuur bedekt hebben tegen het omvallen. Deze piramidevorm zien we nog steeds terug in de huidige bruidstaart. De grootste taart onder en de kleinste boven. Al is er ook weer een verhaal dat er juist een Engelse kok was die geïnspireerd werd door de Bride’s Church, een kathedraal met een spierwitte toren, die bestaat uit vijf lagen op elkaar. Net als bij een bruidstaart dus. Hoe dan ook, een bruidstaart is en blijft bijzonder en natuurlijk lekker!

Eén van de hoogtepunten van het bruiloftsfeest is het aansnijden van de bruidstaart. De bruid pakt het mes om de onderste taart aan te snijden. De bruidegom legt zijn hand op de hare als teken van verbondenheid. Samen snijden ze het eerste stuk uit de taart.
Het eerste stuk taart is voor het bruidspaar. De bruid neemt een stukje taart en voert het aan haar kersverse man en andersom. Daarna zijn ook de gasten aan de beurt. Bewaar ook een stukje voor het bruidsmeisje. (indien aanwezig) Het verhaal gaat namelijk dat wanneer het bruidsmeisje met een stuk bruidstaart onder haar kussen slaapt, ze zal gaan dromen over haar toekomstige echtgenoot. (En dan maar hopen dat ze halverwege de nacht niet haar kussen omdraait.)

De bovenste kleine taart waar het bruidspaartje op staat, wordt niet gegeten. Deze neemt het bruidspaar mee naar huis. In de vriezer blijft de taart nog heel lang goed en zo kun je bijvoorbeeld bij je papieren huwelijk (wanneer je één jaar getrouwd bent) nog even herinneringen ophalen aan die fantastische dag het jaar daarvoor. Sommigen bewaren de taart tot bij de geboorte van hun eerste kind. Zo wordt het ene bijzondere moment verbonden met een ander bijzonder moment.

Volgens de traditie mag een bruid nooit haar eigen taart bakken, omdat dat ongeluk zou brengen. De bruidstaart zit vol symbolen, tradities en legendes.
Het is niet zomaar een lekkernij, maar een teken van verbondenheid en een symbool voor een lang en gelukkig huwelijksleven!

Zeg nou niet dat ik niet gewaarschuwd heb….

Klik op het plaatje voor de ‘waarschuwende’ power point presentatie.

Het kan natuurlijk gebeuren dat niet alles gaat zoals je graag zou willen op je trouwdag.
Er kan best wel eens iets mis gaan.
’t Hoeft niet, maar het kan…

Klik maar eens hier.