‘k Geloof niet dat het erg veel zin heeft om met deze hoge temperaturen een log te plaatsen. Aan de kijkcijfers te zien, zijn er niet veel mensen die de behoefte aan log-lezen hebben.

Heb je soms liever een ijsje?
Wees er dan wel snel bij, want het zou natuurlijk kunnen gaan smelten….

De kassencomplexen op Kreta zien er toch een ietsiepietsie anders uit dan de kassen die we een paar weken geleden in Zuidoost Drenthe bezocht hebben.

De kassen bestaan uit een houten geraamte waar grote lappen plastic omheen getrokken zijn.
Onnodig om te vertellen hoe ze er na een jaar en een paar stormen uitzien.

Om in de kas te komen, hoef je niet naar een deur te zoeken. Je stapt zo door de gaten in het plastic naar binnen.

In de kassen is het een geweldige puinhoop, maar de bananenbomen doen het prima!

Dat de meeste kassen er zo verwaarloosd bij staan, heeft volgens de plaatselijke bevolking te maken met de Europese Unie en de verdeling van de subsidiegelden. Erg blij is men op Kreta dus niet met de EU.

Maar waarom ze dan die vervallen en verlaten kassen niet opruimen is mij een raadsel. Dat heeft toch niets met de EU te maken volgens mij. Helaas heb ik van die heel erg vervallen kassen geen foto, maar geloof me, het is een dieptreurig gezicht als je die vervallen houten geraamtes met wapperende stukken plastic ziet staan….

Vanuit de lucht gezien lijkt Nederland op een lappendeken. Keurig nette rechte stukjes in allerlei kleuren. Veel groen- en bruintinten, maar steeds meer zie je ook de vrolijk felgekleurde stukjes bloemenland. Erg mooi om te zien.
Toen we zondagmiddag op de terugweg naar Schiphol boven Flevoland vlogen, zag ik ook daar talloze gekleurde vlakken tussen de groentinten. Bollenvelden in de polder.
‘k Moest meteen denken aan Staartje, die ooit eens een log geschreven heeft over bollenvelden die thuishoren op de geestgronden. Van mij mogen ze overal zijn; ik vind het een prachtig gezicht! Niet alleen achter de duinen, maar ook in de polder, en zelfs aan de weg tussen het dorp waar Staartje woont en het dorp waar ik mijn domicilie heb.

Zeg nou zelf, dit is toch fantastisch om te zien?

Hier moet toch iedereen van kunnen genieten?

Da’s nou Drenthe….

Dezelfde dames als die uit het vorige logje, Jeetje en Haatje, waren uitgenodigd voor het dorpsfeest in Oud-Malia. Doordat Haatje inmiddels een deeltijdbewoner van Kreta (Milatos) is, heeft zij hier natuurlijk de nodige contacten met de eilandbewoners, en dit resulteerde in de uitnodiging om deel te nemen aan de feestelijke maaltijd op het dorpsplein.

De voorbereidingen voor het feestelijk gebeuren waren al vroeg in de middag aan de gang. De tafels werden gedekt, de aardappels geschild, en de geit gekookt.
’s Avonds brachten een groot aantal bewoners van het oude stadsdeel hun eigen gekookte of gebakken gerechten mee, en deze werden op lange tafels rondom het plein gezet. Afgewisseld met de lekkere vruchten en heerlijk ruikende kruiden uit de streek, was het een lust voor het oog!

Haatje en Jeetje hebben die avond gesmuld van allerlei gerechten. Het was soms niet helemaal duidelijk wat ze voorgeschoteld kregen, maar de plaatselijke bevolking maakte hen dat wel duidelijk. (of deden althans een poging daartoe) Met sommige gerechten had Jeetje het wel even moeilijk, (zoals sommige delen van de gekookte geit) maar ze heeft toch dapper meegedaan. De eigengemaakte wijn vond Jeetje een beetje te veel naar spiritus smaken, en meer dan één glas heeft ze dan ook niet gedronken.

Het was m.n. voor Jeetje een geweldige ervaring. Gezellig tussen de Kretenzer bevolking zitten, links en rechts wat keuvelen, genieten van het heerlijke eten en de fantastische sfeer.
Prettige muziek, en later op de avond waren er een aantal kinderen die Griekse dansen lieten zien.

Laat in de avond hebben de beide vrouwen hun (huur)autootje weer opgezocht en zijn naar hun huis in de bergen (10 kilometer verderop) gereden om daar als een blok in slaap te vallen….

En Jeetje droomde over geiten….

Klik hier om meer foto’s te zien.

Er waren eens twee vrouwen die een vakantie op Kreta doorbrachten. Op een dag besloten ze naar Fodele te gaan, een dorpje even ten westen van Heraklion, dat bekend staat om z’n heerlijke sinasappels. Sinaasappelboomgaarden zie je nu eenmaal niet zo veel in Nederland, dus leek het ze leuk ze daar eens te gaan bekijken. Toen ze daar aankwamen, bleken de meeste sinasappelbomen al leeg, want ook op Kreta is alles wat groeit en bloeit een paar weken eerder dan anders, dit jaar. Niet getreurd, want er hingen nog genoeg om te fotograferen, en in het dorpje waren genoeg mooie winkeltjes om te bekijken en genoeg leuke terrasjes om te gaan zitten.

Jeetje en Haatje (laten we de vrouwen maar zo noemen) genoten van het heerlijke vers geperste sinasappelsap en van de prachtige bloemen die het hele dorpje opfleurden.
Op een gegeven moment besloten ze weer verder te gaan, en onderweg zagen ze een oude vrouw die aan de kant van de weg zat en probeerde haar sinasappels te verkopen.
Haatje stelde voor om bij deze vrouw wat van die overheerlijke sinasappels te kopen, en zo stapte Jeetje uit de auto en ging naar de oude vrouw. De vrouw stond op en begroette Jeetje of ze elkaar al jaren kenden. Ze begon een heel verhaal te vertellen, maar helaas verstond Jeetje niet genoeg Grieks om te kunnen begrijpen waar de vrouw het over had.
Met een beetje handen- en voetenwerk kon Jeetje de vrouw duidelijk maken dat ze graag wat sinasappels wilde en ook dat ze graag wilde weten wat de vruchten moesten kosten.
(even ter verduidelijking: in de winkel kost een kilo sinasappels ongeveer 80 cent!)

Jeetje begreep uit de gebaren van de vrouw dat het zakje met sinasappels –ongeveer 2 kilo- maar liefst 4 euro moest kosten! Even nog dacht Jeetje dat ze het verkeerd begrepen had, maar het was toch echt waar. Jeetje wist even niet wat ze hier van moest denken. Werd ze hier nou op een vreselijke manier besodemieterd door deze vriendelijke oude vrouw?
Jeetje is in vakantietijd de beroerdste niet, en besloot om toch de sinasappels te kopen. De oude vrouw werd helemaal blij, begon te stralen en lachte van oor tot oor, waarbij Jeetje duidelijk zicht had op het prachtige witte gebit van de oude vrouw.
De oude vrouw pakte Jeetje beet en begon haar spontaan te zoenen, ondertussen hele verhalen vertellend in de voor Jeetje onverstaanbare taal. Toen Jeetje de sinasappels wilde betalen met een 5 eurobiljet, gaf de vrouw geen wisselgeld, maar deed gewoon een paar sinasappels erbij in de zak.

Jeetje is niet heel gauw sprakeloos, maar deze vrouw deed haar zwijgen….
Ondertussen had Haatje vanuit de auto dit alles aanschouwd, en deed het bijna in haar broek van het lachen! (lang leve Tena-lady)

Jeetje betaalde 5 euro voor een klein zakje sinasappels, maar Jeetje en Haatje hebben er wel voor 50 euro plezier van gehad. En de sinasappels waren heerlijk!

Precies om 10 minuten over één gistermiddag stond het vliegtuig dat ons uit Kreta weer naar Nederland bracht, stil voor gate nr. 6 op Schiphol, en om ongeveer 15.30 uur was ik weer thuis.
De vakantie zat erop.
Het was een fijne vakantie met prachtig weer in een mooi land, lekker eten, aardige mensen en veel belevenissen. Helaas heb ik de elastiekjes niet kunnen vinden…
Mijn agenda deze week ziet er tamelijk vol uit, ‘k heb dus weer genoeg te doen, maar ik zal proberen nog wat leuke voorvalletjes uit de vakantie te vertellen. (en geloof me, die waren er genoeg!)

Nu eerst maar eens even bij jullie op bezoek…

Lieve Log-lezers,

Zoals jullie uit het vorige log al begrepen hebben, ga ik met vakantie. Ik ga er even tussenuit. Even bijtanken op Kreta, in het huis van vrienden. Vannacht vertrek ik, en kom zondag 22 april terug.

Ik ga zonder mijn lief, maar niet alleen. Samen met een vriendin (de eigenaresse van dit huis) ga ik tien dagen Kretenzer lucht opsnuiven, en genieten van alles wat op mijn pad komt. Met een beetje geluk en goede wil, kom ik terug met een doos vol nieuwe elastiekjes!

Wees lief voor jezelf (en voor een ander).
Tot later!

Soms heb je van die dagen met een gouden randje. Dan gebeurt er nèt iets wat dat randje zo mooi inkleurt. Dat overkwam mij afgelopen vrijdag. Zoals de meeste van jullie weten, begeleid ik op vrijdagmiddag een verstandelijk gehandicapte vrouw bij haar werkzaamheden op het atelier Spoor 3, waarover ik in mijn oude log al eens geschreven heb. (Zie hier.)
Van één van mijn collega’s daar, kreeg ik een klein cadeautje. Zomaar. Dat is natuurlijk altijd aardig om te krijgen, maar mijn blijdschap was wel erg groot toen ik het pakje openmaakte. Want wat zat er in het pakje?…..

Een aardmannetje!

Dit is een heel bijzonder aardmannetje/kaboutertje. Dit mannetje komt uit de Rotterdamse klei! Hij is met de hand gemaakt, en stamt dus niet zoals mijn andere kabouters, uit een eeuwenoude familie. Dit mannetje is gemaakt door Jos van der Meulen. Op zijn website kun je zien dat deze meneer erg veelzijdig is, een ruime en creatieve geest heeft en erg leuke dingen ontwerpt.
Zo ook het aardmannetje. Wil je weten hoe de aardmannetjes tot stand komen? Klik dan hier! Erg leuk om te zien. Alle mannetjes hebben een geboortedatum en een nummer, en meneer van der Meulen zou het erg op prijs stellen als de ontvanger van het aardmannetje hem een berichtje stuurt, en vertelt waar het desbetreffende aardmannetje terecht is gekomen.
De door hem gecreëerde aardmannetjes zijn zo over de hele wereld verspreid. Mijn mannetje is op 30 januari 2007 geboren en zijn nummer is 751

Dit mannetje krijgt een heel goed plaatsje in het KOC. Nu nog even binnen, maar over een paar weken mag hij met de andere kabouters mee naar buiten.
Ik vond het enorm leuk om dit aardmannetje cadeau te krijgen. Marie-José, bedankt!

Heel lang geleden (in een vorig leven kijkt het wel) keek ik veel en graag naar de uitzendingen van ’Van Kooten en De Bie’. ‘k Heb genoten van de vele typetjes die ze neergezet hebben, en één van de mooiste vond ik ‘de vieze man’.
Op zondag 11 april 1982 gaat de vieze man kuikentjes verkopen.
Kijk zelf maar!

Door deze uitzendig van ‘Koot en Bie’ hebben deze kuikentjes een bijnaam gekregen. Weten jullie nog welke?

Het concert van Melanie gisteravond, was als vanouds grandioos!
Samen met haar zoon Beau Jarred bracht Melanie een aantal nummers ten gehore waar de je koude rillingen van krijgt. Natuurlijk stonden er ook de nodige ‘oude’ nummers van haar op de setlist. Zo bracht ze ‘Ruby Tuesday’ op een heel eigentijdse wijze.
Kijk hier voor een opname uit de jaren ’70, en hier hier voor een opname uit de jaren ’90.
Tel er dan nog 10 jaar bij op, en je krijgt de fantastische versie van gisteravond.
Ik geloof dat het met Melanie net zo is als met wijn; hoe ouder, hoe lekkerder.

We hebben kunnen genieten van o.a. “Freedom knows my name’, ‘Extraordinary’, ‘The ballad of crazy love’, Be the one, ‘Alxander Beetle’, ‘Ruby Tuesday’, ‘Tuning my guitar’, Rock and roll heart, en natuurlijk Beautiful people.

Op ieder concert zingt Melanie, samen met het publiek, het nummer ‘Smile’ …. Ze heeft dit geschreven na de septemberramp in Amerika. Op het moment dat zich iets vreselijks voordoet (of dit negatief of positief is doet er niet toe), zie je dat mensen dichterbij elkaar komen. Ze worden ‘aardiger’ voor elkaar, meer behulpzaam, meer betrokken. Helaas duurt zoiets op z’n langst een paar weken en daarna gaat ieder weer z’n eigen weg, met z’n eigen bezigheden en doe-dingen. Er is geen tijd (en aanleiding) meer om vriendelijk te zijn naar je medemens. De glimlach verdwijnt…
Het nummer dat Melanie hierover zingt, heeft zo’n indringend refrein, dat je het nooit meer uit je hoofd krijgt. Mijn lief en ik lopen soms ergens in een stad te winkelen, kijken elkaar aan en beginnen spontaan te zingen: ‘I love people who smile…’ Dit nummer heeft er zeker mee voor gezorgd dat ik mijn medemens vriendelijker tegemoet treed. (meestal dan hè) Ik heb het nummer als muziekbestand op mijn pc staan, maar ik heb geen idee hoe ik dit op het log moet plaatsen. Als iemand weet hoe dit moet, laat me dat dan even weten. Per mail a.u.b.!
Ik heb wel een klein filmpje gevonden waarop Melanie hiervan een heel klein stukje zingt met een van haar fans. Kijk en luister! En zing!

Onlangs is er een special van Melanie uitgezonden op Cultura TV. Jammer dat zoiets niet op de reguliere zenders wordt uitgezonden, want niet iedereen beschikt over het digitale tv aanbod van UPC. Gelukkig kun je de uitzending ook hier nog bekijken!

Melanie weet als geen ander de sfeer van de ‘flower-power’ vast te houden en over te brengen naar de tijd van nu. Niks geen oubollige liedjes o.i.d. Haar teksten van toen zijn anno 2007 nog even actueel. Ze zingt ze met dezelfde overgave, maar het ritme is veranderd.
De tijd is ook voor Melanie niet stil blijven staan. Ze is niet meer dat hippie-meisje uit de jaren ’70. Ze is een vrouw van deze tijd, maar de inhoud is hetzelfde.
Ik ben ook niet meer dat meisje van 17, maar ik geniet als 53jarige nog minstens evenveel van haar muziek…

Henk Jan en Martijn, nogmaals ontzettend bedankt voor deze fantastische en heel gezellige avond! Het was grandioos!

Eén van de cadeautjes die mijn lief en ik voor onze verjaardagen kregen, was een uitnodiging om bij ‘mijn prugel’ en zijn partner te komen eten en daarna gezamenlijk naar een concert van Melanie te gaan.
De trouwe log-lezers weten dat ik een enorme fan van Melanie ben, en dat ik probeer naar zoveel mogelijk concerten van haar te gaan. Zie ook hier, hier, en hier.

Ik ben dan ook ontzettend blij met dit fantastische cadeau, en ga vanavond, gechaperonneerd door drie mooie mannen, genieten van de muziek van Melanie in Theater ’t Kielzog in Hoogezand!

Later!

De vlierbessenjenever, die ik in september maakte, kan nu gedronken worden!

Het smaakt prima. Het drinkt een beetje als limonade, oppassen dus!
Er staan nog 3 flessen, als je mee wilt borrelen ben je welkom. ‘k Zou echter niet te lang wachten als ik jou was…..;-)