Wie had dat nou gedacht. Kermit, de kikker uit de Muppetshow, is helemaal niet zo blij en vrolijk als hij zich voordoet. Zijn leven aan de top verschilt niets met het leven van sterren van vlees en bloed aan de top. Om dit eenzame bestaan het hoofd te bieden, wordt er al snel naar de fles of naar de verboden snoeppot gegrepen. Ook Kermit lijdt een dergelijk leven…
Kijk en luister naar het verdrietige verhaal van Kermit.

Mochten jullie misschien gedacht hebben dat er geen nieuws was in het KOC (Kabouter Opvang Centrum), of dat het KOC wellicht gesloten was omdat er al geruime tijd geen verslaggeving meer heeft plaatsgevonden, niets is minder waar. Het is wel zo dat de verslaggeefster een poosje gedacht heeft om van alle perikelen in en rondom het KOC, geen verslag meer te doen. Ze kreeg het idee dat de lezers van dit log niet veel interesse hadden in het wel en wee van het KOC.
In de afgelopen tijd kreeg ze echter een aantal malen het verzoek om weer eens wat over het KOC en z’n bewoners te vertellen. Bij deze dus.

De laatste verslaggeving was van oktober, en ging over Pecunius en over iets wat hij in z’n hand hield. Weten jullie het nog?
Nadien zijn er nog ettelijke kabouters het KOC binnengestapt, waaronder Maurits van Oosterik, Reinoud von Hardenbarg en een vijftal zeer kortlontige kaboutertjes.

Deze kortlontige kaboutertjes zijn eerst een tijdje in het TOCK (Tijdelijk Ophok Centrum Kabouters) geweest, voordat ze hier gebracht werden. Ze krijgen een koel plekje, want ik vrees dat als ze bij de andere kabouters zullen staan, hun korte lontje in het vuur van de strijd (oftewel de enorme energie van de andere kabouters) snel vlam zal vatten. En dat zou jammer zijn. Nietwaar?

En dit is Maurits van Oosterik. Maurits kwam zo rond de kerst het KOC binnen. Het is een echte ‘binnen’ kabouter. Hij woonde in een tuincentrum in Denekamp, samen met zijn familie. Het leek Maurits erg leuk om mee te gaan naar het KOC, en hij heeft er zijn plekje ook wel gevonden, maar hij mist z’n familie enorm. Daarom gaan we binnenkort weer naar Denekamp om te kijken of de familie van Maurits er nog steeds woont, en of er een paar zin hebben om bij Maurits in het KOC te komen wonen.
(Je doet wat om het je kabouters naar de zin te maken…)

Reinoud von Hardenbarg. (let op de naam!) Deze olijke guit werd door Ina naar het KOC gebracht. Reinoud had een brief bij zich, waarin hij uitlegde dat de mare over het KOC inmiddels door het hele land bekend was, dus ook in het Hardenbergse waar hij vandaan komt. Hij wil graag een opknapbeurt, en aan zijn uiterlijk te zien is dat geen luxe! ’t Is een behoorlijk eigenwijs kaboutertje, want ondanks de waarschuwingen van de directrice van het KOC dat het ’s nachts buiten nog behoorlijk koud kan zijn, is hij toch de tuin in gegaan en heeft er een plaatsje gevonden in de plantenbak rondom het terras. Hij had geen zin te wachten tot de andere kabouters ook weer naar buiten zouden gaan.
Ach, ik mag dat wel, dat eigengereide…

Er zijn ook nog een aantal hele kleine kaboutertjes binnengekomen. Ik zou ze graag willen fotograferen, maar ze laten zich momenteel niet zien. Zeker te druk bezig met andere dingen. Nou ja, misschien later een keer.

Tot zover het verslag uit het KOC.
Misschien tot later!

Iedereen kent inmiddels Knut, het ijsbeertje uit de Berlijnse Zoo dat volgens natuurbeschermers geen recht had om te leven. Knut heeft voor heel wat beroering gezorgd en felle discussies doen oplaaien.
Ik ga hier verder niet op in, er is al genoeg over gezegd. Ieder heeft recht op zijn of haar eigen mening. Ik ga jullie alleen maar een paar filmpjes laten zien.

Het eerste filmpje laat beelden zien van een speelse Knut, het tweede filmpje is van een heel ander kaliber, en het derde filmpje laat ons ‘cute’ Knut zien….

Vertederend, maar eens zal Knut een grote ijsbeer zijn…

Knut heeft inmiddels ook z’n eigen weblog. Dat kun je hier lezen.

Wassen doe ik meestal in het weekend, (en op alle andere dagen wanneer de wasmand vol is), dus gaat het gezegde ‘maandag wasdag’ voor mij niet op. Ik zou natuurlijk wel kunnen zeggen dat het voor mij ‘maandag strijkdag’ is, want een deel van de was van het weekend ligt te wachten op een strijkbeurt.
Nou moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat strijken bepaald niet m’n hobby is, maar dat ik wèl graag mooi gestreken stapeltjes in m’n kasten zie.
Ergo: Ik overwin m’n afkeer en strijk! (en weer gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat mijn lief hiervan ook een deel voor z’n rekening neemt!)

Om het strijkwerk wat te veraangenamen, heb ik een mooie strijkplankhoes uitgezocht. Want zeg nou zelf, het oog wil toch ook wat?

Vandaag is het weer zover. Overhemden, broeken, shirts, theedoeken en slopen, het wordt allemaal weer glad gestreken. Uit ervaring weet ik dat ik, als de klus geklaard is, er een heerlijk voldaan gevoel aan overhoud. ‘k Zal dus maar aan de slag gaan!
Ik durf van mezelf wel te zeggen dat ik heel wat slimmer ben dan de man in dit filmpje, want strijken en bellen gaat echt niet samen. Kijk zelf maar.

Hoe zit het bij mijn Log-lezers? Hebben jullie nog wel ‘maandag wasdag’ of ‘woensdag gehaktdag’, of heb je deze traditionele dagen ook overboord gezet?

“De typisch Nederlandse gedachte:
ik moet om negen uur ergens zijn, als ik nu op een drafje lijn vijf haal,
dan kan ik kwart voor negen het huis uit, was hem een gruwel geweest.
Dit idee gaat uit van de calvinistische opvatting dat tijd kostbaar is.
Het resultaat hiervan is dat men nooit tijd heeft.
Niet de tijd is kostbaar. U bent het.”
(aldus Godfied Bomans in ‘Zomers van toen’, blz.136)

Over tijd valt enorm veel te zeggen. Ieder heeft wel een eigen definitie van tijd en vult hem op zijn of haar eigen manier in.
Even goegelen op ‘tijd’ geeft je een aardig beeld van tijd…
Zo kom je er achter wat de juiste tijd is, wat tijd eigenlijk is, en wat de invloed van tijd op de mens betekent.

Connie Palmen schrijft in haar boek ‘De vriendschap’ (blz.38/39) over tijd:
“Dat is de hiërarchie van de klok.
Sinds we de tijd verbeelden als iets dat van links naar rechts beweegt,
gaan behalve vroeger en later, ook lager en hoger, minder en meer, verleden en heden met de klok mee.
Iedereen gehoorzaamt daaraan alsof het om een natuurlijke zaak gaat.
Ik vind niks natuurlijk.
Ik oefen regelmatig om tegen de klok in te denken.”

Maar mocht je toch graag het houvast van een klok willen hebben, om met de tijd om te gaan, dan kun je hier klikken (of op de klok)

Onlangs las ik een artikel waarin een dermatoloog vertelde dat veel huidaandoeningen het gevolg zijn van te veel en te heet douchen en baden. Moeten we weer terug naar vroegere tijden, toen we slechts één keer per week in de tobbe gingen?

Ik wil graag iedereen heel hartelijk bedanken voor de vele felicitaties op mijn log, per mail, via e-card, papieren kaarten en persoonlijk. ‘k Ben schandelijk verwend en heel erg blij hiermee!
Een klein overzichtje van mijn cadeaus:

En natuurlijk zijn er ook weer een paar kabouters binnengewandeld, (want het KOC bestaat nog steeds!) maar daarover later meer!

Belspelletjes, iedereen kent dit fenomeen en iedereen weet dat je belazerd wordt waar je bij staat, en toch tuint men er steeds weer in. ‘k Heb er hier een mooi voorbeeld van. En hier nog eentje.

Er is aangifte gedaan door het Ministerie van Justitie, maar of dat echt wat uithaalt? Hier kun je er meer over lezen. (lees ook de reacties)

Als je de vorige twee filmpjes beken hebt, (en dat moet je echt even doen) bekijk dan deze ook nog even.
Hilarisch!

Mijn lief en ik zijn geboren in de jaren ’50. In 1956 en in 1954.
We lopen dus nu onderhand al weer heel wat jaartjes mee op deze aarde.
Onlangs is daar voor mijn lief weer een jaartje bijgekomen, en woensdag tel ik er eentje bij op.
Omdat we het best prettig vinden om hier op aarde te zijn, vieren we dat één keer per jaar samen met goede vrienden, familie en mensen die ons na staan.
En dat doen we vandaag!

Als je zin hebt om het leven met ons te vieren, dan ben je vanmiddag van harte welkom in huize JeeBee en FGK!

Pottenbakken. Ik bak pot, jij bakt pot… Of is het, ik pottenbak, jij pottenbakt…
Hoe dan ook, mijn lief doet het. En hij boetseert. En niet geheel onverdienstelijk, vind ik.

Even een kleine greep uit het werk van mijn lief:

Mijn lief maakt dit fraais in De Vuurplaats. Binnenkort gaan alle cursisten van Eva Lukkenaer exposeren in de plaatselijke bibliotheek. Iedere cursist toont één werkstuk.

De keuze van mijn lief is gevallen op zijn ‘dikke vrouw’….

… en nee, ik heb niet model gestaan… (ook al had dat best gekund)

Laten we deze week eens muzikaal beginnen! Gewoon even op de jukebox klikken en je keuze maken. En het kost niks…