Ik begin de dag altijd met een kop koffie. Gewoon koffie, zonder toevoegingen van welk kaliber dan ook. Mijn koffiezetapparaat zet een uitstekend kopje koffie, en ik drink het met smaak op!

Maar ik doe het helemaal verkeerd. Toen ik vanmorgen (onder het genot van een kop koffie) aan het sprokkelen was, kwam ik een filmpje tegen waarin te zien is *hoe* je je eerste kop koffie van de dag behoort te drinken.
Kijk zelf maar of jij het wel goed doet. ‘k Ben benieuwd!

Ik moet zeggen dat ik op mijn eigen manier heel veel van mijn kopje koffie geniet, en ik geloof dat ik het ook maar op mijn eigen manier blijf drinken.

Wat doe je op een regenachtige zondag?
Juist! Dan ga je een winterwandeling maken!

Vanmorgen zijn mijn lief en ik naar Ekehaar gereden, om daar mee te doen aan een, door Unox georganiseerde, winterwandeling. Van ‘winter’wandeling kon je eigenlijk niet spreken, want de temperatuur was allesbehalve winters. Het regende stevig, maar natter dan tot op je vel kun je toch niet worden, dus gingen wij met ‘frissche moed’ op pad.
Ondanks de regen, hebben we enorm genoten! De tocht leidde ons door een schitterend stukje Drenthe, langs boswallen en weilanden, door kleine dorpjes en langs bermen vol sneeuwklokjes.
Helemaal doorweekt en bemodderd kwamen we bij de finish. Daar wachtte ons een kom warme erwtensoep (van Unox uiteraard), en ook de bekende Unoxmuts en handschoenen mochten we mee naar huis nemen.

Deze wandeltocht is zeker voor herhaling vatbaar, en het lijkt me dan ook heel leuk om in het voorjaar deze tocht samen met een aantal webloggers nog eens te lopen. Zeker voor de fotograverende medeloggers is dit een prachtige tocht. Het Drents coulisselandschap biedt heel veel moois om voor het nageslacht te bewaren! (zowel op de foto als in het echt)

Dus,… als je zin hebt, laat het me weten! (ook niet webloggers zijn van harte welkom!)

Gistermiddag zette ik de tv aan, en ik viel midden in een terugblik op de carrière van Tom Manders, alias ’Dorus’.
Ontzettend leuk om die oude liedjes nog eens weer te horen en de sketches nog eens weer te zien.
’Het muizenvalletje’ verdiende destijds de zilveren roos in Montreux, en ik vind het nog steeds een vreselijk lachwekkend stukje. Ook ’De borstelact’ blijft mooi, maar het allermooiste vind ik nog steeds het overbekende ’Poesie Mauw’.

Van ’De twee motten’ kan ik helaas geen opname vinden. Jammer, want door dit lied blijft ‘Dorus’ leven bij jong en oud!

‘k Weet nog goed dat Dorus vroeger voor heel wat plezierige uurtjes heeft gezorgd. Dit was dus gisteren een prettig stukje jeugdsentiment wat ik zomaar voorgezet kreeg!

Op school zit een jongentje van 9 onrustig aan zijn tafeltje te werken, als plotseling de voorkant van zijn broek nat wordt en een plasje op de grond verschijnt. De jongen kan wel door de grond zakken en zijn hart klopt als een bezetene. Hij denkt: “Oh, als de andere jongens het maar niet in de gaten krijgen! Ze zullen me er mee blijven pesten… en als de meisjes het weten, dan zullen ze niet meer met me willen praten… Wat moet ik nou doen?”

Terwijl hij daar zat, met zijn hoofd voorovergebogen, doet hij een schietgebedje: “Heer, dit is een noodgeval! Ik heb Uw hulp nodig! Als de anderen hier achterkomen, ben ik er geweest!” Hij kijkt weer voor zich en ziet hoe de lerares naar hem kijkt en zijn kant uit loopt, met een blik in haar ogen die zegt dat ze weet wat er is gebeurd!

Terwijl de lerares naar hem toekomt, loopt Susan (een klasgenootje) langs met een vissenkom vol water. Ze struikelt en de vissenkom wordt op zijn schoot geleegd. Hij doet net alsof hij boos is, maar in zijn hart kan hij het wel uitschreeuwen: “Heer, Ik ben gered!”

In plaats van het mikpunt te zijn van spot, heeft iedereen toch wel medelijden met hem. De lerares neemt hem mee naar de leerkrachtenkamer en geeft hem een gymbroekje die hij kan dragen terwijl zijn broek droogt. Als hij terug in de klas komt, zijn de andere kinderen bezig de rommel rondom zijn tafeltje op te ruimen. Dit medeleven is geweldig!

Zoals het in het leven gaat, is de spot die eigenlijk voor hem zou zijn bedoeld, gericht op Susan. Zij probeerde nog om wat te helpen, maar ze kreeg duidelijk te horen dat ze beter weg kon gaan: “Je hebt al genoeg gedaan, kluns!” Terwijl de dag vorderde, werd het medeleven steeds beter en de spot steeds erger.

Aan het eind van de dag liepen ze naar de fietsenstalling. De jongen ging naast Susan lopen en fluisterde: “Dat heb je expres gedaan, of niet?”
Susan fluisterde terug: “Het is mij ook eens overkomen.”

Lieve Lief, van harte gefeliciteerd met je verjaardag. Ik hoop dat je een hele fijne dag zult hebben met lekkere hapjes en drankjes, mooie cadeautjes, maar bovenal met lieve mensen om je heen!

En over een paar weken maken we er samen een klein feestje van!

Ergens in de jaren ’80 dook ‘het ding’ op, de Rubik kubus. Toen ik ‘het ding’ voor de eerste keer aanschouwde, wist ik dat ‘het ding’ en ik nooit vriendjes zouden worden. Zoiets voel je ogenblikkelijk. ‘Het ding’ was in die tijd in bijna ieder huis te vinden, en op verjaardagen of andere gelegenheden waarop veel mensen samenkwamen, was ‘het ding’ het onderwerp van gesprek.
‘Het ding’ ging van hand tot hand, en iedereen probeerde de oplossing te vinden in een zo kort mogelijke tijd.
Behalve ik.
Ik weigerde ‘het ding’ in mijn hand te nemen. Ik wilde niets met ‘het ding’ te maken hebben. Mijn antipathie jegens ‘het ding’ was enorm groot. Vraag me niet om uit te leggen hoe dat kwam, het was gewoon zo en het is nog zo.
Ik heb ‘het ding’ dan ook nog nooit beetgepakt!
Van tijd tot tijd duikt ‘het ding’ nog weer eens op. Gelukkig niet meer zo veel en vaak als in de jaren ’80, maar toch…

Onlangs was ik ergens op bezoek, en ja hoor…, daar was hij weer, ‘het ding’! Pontificaal aanwezig in de huiskamer, op welke stoel je ook ging zitten, overal loerde ‘het ding’ naar je.
Alsof de eigenaren van ‘het ding’ mijn antipathie voelden, werd ‘het ding’ opgepakt en dolgedraaid. Na enig draaiwerk had de eigenaar alle zijden in eenzelfde kleur. Probleem opgelost. Mooi. Klaar. Over en uit.

Dat toeval niet bestaat, daarvan ben ik overtuigd. Niet lang na mijn bezoek aan de ‘het ding’-eigenaren, kwam ik tijdens mijn sprokkeltochten over het grote net een filmpje tegen, waarin een peuter, ja je leest het goed –een peuter!- met ‘het ding’ aan het draaien was, en in no-time de oplossing gevonden had. Deze peuter heeft duidelijk een betere relatie met ‘het ding’ dan ik.
Kijk zelf maar!

Wordt het dan nu toch tijd voor mij om de confrontatie met ‘het ding’ aan te gaan?

Vandaag is het Chinese nieuwjaar begonnen. Dit jaar staat in het teken van het varken.

Volgens de Chinese astrologie ben ik een paard, en wordt 2007 een gemengd jaar voor me; soms zit het mee en soms zit het tegen. Op financieel gebied zit het me mee, en daar word ik bepaald niet verdrietig van.
Mijn lief is een aap, en die moet in 2007 hard werken om verder te komen. Mijn lief is het Yin-type, en ik het Yang, dus dat komt weer mooi uit!

En voor het varken wordt het een topjaar! Varkens wentelen zich dit jaar in liefde en aandacht, en ook op financieel gebied ziet het er goed uit. (en of je een varken bent, dat kun je hier zien)

Op mijn sprokkeltocht naar varkens kwam ik nog wel wat aardigheidjes tegen:
Een varkenspuzzel,
een een varkensverzameling, met plaatjes en liedjes en nog veel meer, een site met alle wetenswaardigheden over het varken, een zelfkennistest door een varken te tekenen, een verzamel/startpagina over varkens, en een heel leuk filmpje over een heel slim varkentje!

Zo, dit lijkt me wel genoeg gesprokkeld voor vandaag.
Ik wens jullie allemaal een heel gelukkig nieuwjaar en een fijne zondag!

Het is vandaag 14 februari, dus Valentijnsdag.
Wat en waar je ook iets wilt lezen; overal komen de roze en rode harten je tegemoet en wordt je volgegoten met liefdesverklaringen, rode rozen en al wat dies meer zij….
Persoonlijk heb ik niets met Valentijn, (des te meer met FGK) maar was ik wel heel benieuwd naar het ontstaan van dit gebruik. Op de Valentijnspagina van Annabee kun je veel wetenswaardigheden en andere leuke dingetjes omtrent Valentijnsdag lezen. Mijn nieuwsgierigheid is hiermee weer bevredigd, en ik kan dus weer over tot de orde van de dag!

Marianne Fredriksson is een van mijn favoriete schrijfsters. Toen ik in 1998 haar eerste boek Anna, Hanna en Johanna, cadeau kreeg van mijn schoonouders, wist ik nog niet dat ik een groot liefhebster van haar werk zou worden. Na het lezen van dit boek werd me dit al snel duidelijk, en ieder nieuw boek dat er van haar uitkwam, werd meteen door mij gekocht en in één ruk uitgelezen…
Sommige zelfs meerdere keren.

In mijn boekenkast staan (bijna) alle boeken van haar.
Anna, Hanna en Johanna was de eerste. Daarna volgden Simon, Volgens Maria Magdalena, Inge en Mira, Het zesde zintuig, Elisabeths dochter, De nachtwandelaar, Het boek Eva, Het boek Kaïn, Norea, dochter van Eva, Het raadsel der liefde en haar laatste boek, De kracht van een vrouw.

Marianne Fedriksson heeft mij urenlang leesplezier gegeven.
En nu is ze dood….
En dat vind ik erg.