Kaal hoor, zo zonder keuken….

Gisteren is mijn lief bezig geweest met de voorbereidingen voor het plaatsen van de nieuwe keuken. Dit betekende dat we een groot deel van de dag verstoken waren van elektriciteit en water.
Kamperen in eigen huis…. Flesjes water vullen voor het zetten van koffie e.d., ach… het heeft wel wat…

En vandaag proberen we weer wat kleur aan te brengen…

Wordt vervolgd….

De keuken is leeg…

Vanmiddag komen de nieuwe eigenaren hem ophalen…
En maandag wordt een begin gemaakt met het installeren van onze nieuwe keuken.
Hartstikke leuk hoor, maar ik word toch een beetje weemoedig bij het zien van mijn oude, vertrouwde keuken, die er nu zo verlaten uitziet…

(en nu niet allemaal gaan roepen dat de keuken er nog zo mooi uitziet, want er mankeert natuurlijk wel het een en ’t ander aan; hij gaat niet zomaar de deur uit….)

Tjonge, wat heeft een mens een boel keukenspullen zeg. Althans ik. Gisteravond zijn we begonnen met het inpakken van de inhoud van de keukenkastjes. Doos na doos werd ingepakt en opgestapeld.
Nog een paar kastjes te gaan, voor morgen de keuken eruit gehaald wordt.

We hadden uitstekende assistentie van Minoes en Minet. Elke doos werd door deze rode monsters aan een nauwkeurige inspectie onderworpen…

Ik ga me nu eerst bezighouden met de kwaliteit van de leefwereld van de ‘anders begaafde’, en geloof me, daar valt nog heel veel aan te spijkeren.

Later meer, over de keuken en over de ‘anders begaafde’…

Ik ben bezig met wat huis- tuin- en keukenklusjes, wanneer ik ineens een oorverdovend gekwetter hoor. Ik loop naar buiten en zie in de boom, die in de tuin van de buren staat, een hele zwerm spreeuwen neerstrijken. Massaal vliegen ze weer uit de boom en vliegen regelrecht op onze vlierbessenstruik aan. Boven in de struik zag het nog zwart van de bessen….. In no time was de struik helemaal leeg en vlogen ze weer luid kwetterend naar de boom van de buren. Daar hebben ze nog heel even zitten vergaderen, net lang genoeg om mijn fototoestel te pakken, en net toen ik de vlierbessenstruik wilde fotograferen, vloog de hele troep weg.
Ongelooflijk… ik heb er met open mond naar staan staren….
En dit alles heeft misschien 10 minuten geduurd.

Jac.P. Thijsse (die van de Verkade Albums) schreef ooit: “Geen tevredener en gezelliger vogel dan de spreeuw”.
Nou, als ze zo snel hun buikjes kunnen vol eten, moeten ze ook wel tevreden zijn….en gezellig kletsen kunnen ze zeker!

(De kwaliteit van de foto’s is niet geweldig, maar het moest ook allemaal héél snel.)

“JeeBee?”
“Ja…”
“Wat kun je doen met paprika’s?”
“Nou euh…opeten bijvoorbeeld…”
“Ja, maar met een kilootje of vijf…”
“Tja, dan moet je wel stevig dooreten…
Nee, zonder gekheid, een kilootje of vijf zeg je?
Je kunt ze heel goed invriezen, of je maakt er een lekkere chutney van, of je googelt even en dan vind je heel veel paprikarecepten, of…..”
“Of ik geef ze aan jou JeeBee!”
“….euh… Ja, dat is ook een optie…, in dat geval zeg ik: Dank je wel!”

En daarom ben ik nou bezig om ongeveer vijf kilo paprika weg te werken….

Oorspronkelijke datum: 25 november 2006

Vandaag valt de beslissing! Wordt het een jurk uit de collectie van Linea Raffaelli, of wordt het een jurk uit de collectie van RemboStyling?

Vanmiddag wordt mijn bijna-dochter voor de tweede keer deze week samen met haar moeder en bijna-moeder weer verwacht bij Mariages, een winkel met onnoemlijk veel bruidsjurken.
Donderdagmiddag heb ik, samen met de moeder van mijn bijna-dochter, ademloos zitten kijken hoe ‘onze’ dochter van een sportieve mooie meid, veranderde in een beeldschone bruid!
Van alle jurken die we gezien hebben, bleven er twee favorieten over, en vanmiddag beslist onze toekomstige bruid hoe ze er in juni uit gaat zien. Spannend!

Aan het eind van de middag zal ik het weten, maar jullie moeten wachten tot juni 2007.
Dit log wordt dus nog vervolgd….

Soms gebeuren er vreemde dingen in een mensenleven. Gisteren bijvoorbeeld.
Ik liep (samen met mijn lief) op de markt in Heerenveen, en plotseling hoorde ik een ijl, hoog stemmetje dat riep: “JeeBee, JeeBee, neem ons mee!” Ik keek om me heen, maar zag niets. Mijn lief had het ijle stemmetje niet gehoord. Niet zo verwonderlijk natuurlijk, want mijn lief is doof. Aan mijn gehoor mankeert echter niets, want even later hoorde ik het weer: “JeeBee, JeeBee, neem ons mee!”

En hoe, en waar ik ook keek, ik zag niet waar dat stemmetje vandaan kwam. Ik stond dus op de markt, met rechts van me een bloemenkraam. Achter de bloemenkraam was een terras en een daarbijbehorend café. Daar was het nogal rumoerig, en ik dacht dat daar het stemmetje misschien vandaan was gekomen.

Terwijl ik achter de bloemenkraam langs naar het terras liep, hoorde ik het voor de derde keer: “JeeBee. JeeBee, neem ons mee!” Het ijle geluid was nu erg duidelijk, en ook mijn lief hoorde het deze keer. Het kwam niet vanaf het terras, maar vanuit de bloemenkraam! Een kleine zoekactie deed ons uitkomen bij een doos die onder de tafels met bloembollen stond.

Wat schetste onze verbazing toen we in die doos keken… Vijftien kabouters, groot en klein, stonden daar opeengepakt in die doos. Een klein kaboutertje, Sake, was op de handen van een andere kabouter gaan staan en kon zo net over de rand kijken. Het bijdehante kaboutertje had ons zien lopen, en uit de verhalen van andere kabouters (ja, ja, de kabouter tam-tam werkt héél erg snel en nauwkeurig) wist hij meteen dat ik JeeBee, de directrice van het KOC was.
Alle vijftien kabouters wilden erg graag mee naar het KOC, en na wat onderhandelen met de eigenaresse van de bloemenkraam, heeft mijn lief de doos met kabouters in de auto gezet en zijn wij weer naar het land van hei en hunebedden gereden.

Onderweg werden de vijftien kleine mannekes steeds luidruchtiger. Ze praatten allemaal door elkaar heen, en dan ook nog in het Fries. Nou heb ik geen problemen met de Friese taal (‘k heb n.l. een Friese ‘schoonfamilie’), maar dat door elkaar praten vind ik niet zo prettig. Daarom hebben we gevraagd of Sake en Gurbe als woordvoerders wilden optreden.

Sake en Gurbe vertelden dat ze lange tijd heel prettig in Oudeschoot hadden gewoond, maar dat de tuin waarin ze woonden dienst ging doen als kwekerij voor de bloemenhandel, en dat er daardoor geen plaats meer was voor dit kaboutervolkje. De bloemenmevrouw heeft hun toen in een doos gedaan en meegenomen naar de markt.
Tja, en daar liep ik.

Toeval bestaat niet….

Mag ik u voorstellen:
Oebele, Doeke, Douwe, Gurbe, Tjipke, Sietse, Ynze, Tjitte, Sake, Piter, Jelle, Sipke Bouke, Hielke, en Dooitzen.

Gezien bij: Flabber

De duizend armen dans…

(dit mag dan -volgens sommigen onder mijn log-lezers- een inhoudsloos log zijn, maar ‘t is wel erg mooi!)

Gisteren kreeg ik twee kistjes ‘zoete appeltjes’. Zeer geschikt om ’Hete Bliksem’, en appelnagerechten van te maken. Lekker, maar een beetje veel om in één keer op te eten. Bewaren dus, maar hoe?
Nu komt mijn verzameling inmaakboeken dus goed van pas! Even snuffelen in het laatste boek wat ik van haar gekregen heb, leert me al snel dat invriezen kan, maar dat drogen een betere optie is. Dit heb ik nog nooit gedaan, maar ik ga het nu proberen.
Nou ja, niet nu, maar morgen!
Nu gaat nog niet omdat ik nog niet op mijn nieuwe keukenvloer mag lopen. Vandaag wordt de vloer gevoegd, en morgen mag ik weer in de keuken. ’t Is een beetje behelpen momenteel, maar het resultaat is erg mooi!

Een klein updeetje:

‘k Zal wel blij zijn als het klaar is, en ik weer gewoon bij het aanrecht kan afwassen…(i.p.v. in de badkamer…)

Vroeger vond ik het nog wel eens leuk om een potje te biljarten. Niet dat ik nou zo geweldig goed kon spelen, maar ik vond het leuk om te doen. Gewoon met een keu en drie ballen…
‘k Heb nu een filmpje gevonden waarop je kunt zien dat je met een biljart nog veel meer kunt doen! Kijk zelf maar naar deze ongelooflijke knappe prestatie!

Een tijdje geleden heb ik eens gezegd dat wij op zoek waren naar een nieuwe keuken. ’t Is nu bijna zover, in de eerste week van oktober wordt hij geplaatst. Gisteren is mijn lief begonnen met de eerste werkzaamheden in de keuken; het verwijderen van de oude vloer.
Deze week wordt de nieuwe vloer gelegd…

’t Is een ‘aardig’ klusje, en bijzonder stoffig!
Wordt vervolgd….

Wij zijn gezegend met een aantal mooie vlierbessenbomen/struiken rondom het huis. Zomaar gekregen door Moeder Natuur. Een cadeautje waar wij nog steeds erg blij mee zijn.
Vroeger plantte men de vlier vlak bij de boerderij, het liefst onder het keukenraam omdat de vlier bescherming bood tegen kwade geesten, vliegen en ongedierte. Bovendien trok ze goede geesten aan en was ze een veelzijdig geneesmiddel zodat men uit respect zijn hoed ervoor af nam.

In het voorjaar bloeit de vlier uitbundig met mooie wit/gele schermbloemen, waarvan je een heerlijke limonade kunt maken, en aan het einde van de zomer (nu dus) hangt de vlier vol met trossen donkere, glanzende bessen waar je heel veel, heel erg lekkere dingen van kunt maken.
Annabee heeft op haar site een aantal pagina’s besteed aan de vlierbes, waaronder een pagina vol heerlijke recepten!
Gisteren heeft mijn lief de bessen van de struiken geplukt, en vandaag maak ik er gelei en jam van. En als ik genoeg heb, zit er misschien deze winter ook nog wel een lekker vlierbessenjenevertje in de fles! Maar nu aan het werk!

Die bessen gaan niet vanzelf van hun steeltjes en in de pot. Daar moet je echt iets voor doen!
En als je nou wilt weten waarom ik iedere dag een boterham met vlierbessenjam eet, dan moet je dit verhaal maar eens lezen…

Ik lig in mijn badkuip, lekker onder het bruisende badschuim te mijmeren. Ik denk terug aan de voorgaande paar dagen, die erg enerverend, maar buitengewoon leerzaam, waardevol en gezellig, doch doodvermoeiend waren.
Woensdagmiddag heb ik samen met Vrouwke dit huisje verder ingericht. Er zijn weer wat wandjes behangen en schilderijtjes opgehangen. (oftewel, er is weer het een en ’t ander veranderd, m.n. in de reacties, waar ik erg tevreden over ben.) Op de hal na, vind ik mijn nieuwe huisje erg comfortabel. Maar ook dat komt helemaal in orde. Nog even geduld… Er zijn tenslotte meer dingen in het (lees: mijn) leven dan alleen webloggen en internetten.
Dingen die voor mij ook héél belangrijk zijn!

Mijn gezondheid b.v. Enige tijd geleden schreef ik op mijn oude log al over mijn mobiliteitsprobleem. De behandelingen bij o.a. een chiropractor hebben de ergste pijn aanzienlijk verlicht, maar nog steeds kan ik niet lang staan of lopen. Heel vervelend, en het maakt me wat verdrietig, een beetje sjaggi en zelfs iets depri. Dit past niet bij me, en ik wil het ook niet.
Dus…., zoeken naar andere behandelmethoden, + zelf weer wat actiever/mobieler zien te worden. Op zoek naar een bewegingsvorm die ik niet alleen leuk vind, maar die ook goed bij mijn lijf en haar ongemakken past! Tja, en dan kom ik toch weer terecht bij het Nordic Walking, een sport waar ik echt mijn ziel en zaligheid in kwijt kan. Vorig jaar hebben mijn lief en ik vaak met onze ‘poles’ de Drentse bossen en heidevelden doorkruist. Dat was echt heerlijk!
Al zoekende op het Grote Net kwam ik terecht op de site van de Asser Fysiotherapie Praktijk waar ik tot mijn grote vreugde een cursus Nordic Walking met Diabetes vond. Lekker lopen onder begeleiding van een fysiotherapeut met kennis van Diabetes. Wat wil een mens (lees: een diabeet met rug/beenproblemen) nog meer? Juist, een goede behandeling voor de rug/been problematiek! Om dit hele lange verhaal niet nog langer te maken: ik denk dat ik gisteren de oplossing gevonden heb! Eén keer per week (voor alsnog) een behandeling door een fysiotherapeut, en één keer per week (gedurende drie maanden) een middag Nordic Walken (+ theorie e.d.)
Gistermiddag heb ik een clinic Nordic Walking gedaan. Het is me ontzettend goed bevallen!
Voorlopig kun je me dus elke donderdagmiddag in het Asser bos vinden! En ik heb echt goede hoop dat deze training + de fysiotherapie mijn mobiliteit zal doen vergroten en mijn pijn zal doen verminderen.

Op deze enerverende middag volgde een, zo mogelijk, nog enerverender avond. De meeste van jullie kennen mijn liefde voor de ‘anders begaafde medemens’, en deze avond was ik op een bijeenkomst van bewoners van Hendrik van Boeijenoord in Assen. Ongeveer 60 bewoners moeten verhuizen omdat de overheid vindt dat de behuizing waar ze nu wonen, niet voldoet aan de huidige normen. Wat de bewoners daarvan vinden doet niet terzake. De overheid vindt dat de kamers 10 centimeter te klein zijn, dus moet het hele gebouw (amper 10 jaar oud en in mijn ogen de meest ideale woonvorm voor ‘anders begaafden’) tegen de vlakte. Na dit besloten te hebben, vindt de overheid het ‘ineens’ wel belangrijk dat de ‘anders begaafde’ meedenkt over zijn of haar nieuwe woonvorm. Met alle ins en outs, met alle maten en vormgevingen enz. enz.
Alsof de ‘anders begaafde medemens’ weet, kan visualiseren, hoeveel 40 vierkante meter is…..

Kijk, en daarom lig ik nu in mijn bad vol bubbels,… om na te denken, te relativeren, te ontspannen en te mijmeren…..