Het is vandaag wereldverteldag. (overigens ook de dag van de zorg)
In het kader van verhalen vertellen, trek ik ook maar eens een blik verhalen open.

De blinde minstreel

Een Chinese legende over hoe de liederen en verhalen zijn ontstaan.

Heel lang geleden leefde er eens een keizer die maar geen kinderen kon krijgen. Toen hij echter heel oud was, kreeg hij toch nog een zoon. Maar helaas, men moest spoedig bemerken dat het knaapje blind was.

De keizer was hierdoor zó teleurgesteld dat hij bevel gaf het kind in de uitgestrekte bossen achter te laten ten prooi aan de wilde dieren. Maar de dieren hadden medelijden met het hulpeloze knaapje en zij deden het geen kwaad. Een tijgerin zoogde hem, een vos kleedde hem met boomschors en de vogels leerden hem zingen. Wanneer het knaapje huilde, kwamen de bosgoden naar hem toe en vertelden allerlei verhalen.

Zo groeide hij op tot een verstandige en flinke jongen die wonderlijke verhalen kon vertellen en zó goed kon zingen dat het voor de dieren een plezier was om naar hem te luisteren.

Toen de prins zeven jaar was, daalde er uit de hemel een Pi-Pa neer, gemaakt van de fijnste jade. Een bosfee leerde hem hoe hij op dit instrument moest spelen, en spoedig was de prins er zo bedreven in dat al de dieren van het woud zich voor zijn voeten neervlijden om van zijn spel te genieten. Na enige tijd voelde hij zich volwassen genoeg om de wereld in te trekken. Hij nam afscheid van zijn viervoetige en gevleugelde vrienden en vertrok met zijn Pi-Pa op zijn rug.
Lees hier verder…

Eén sneeuwvlok

“Vertel me eens wat een sneeuwvlok weegt”, vroeg een hermelijn aan een duif.
“Niets meer dan niets”, was het antwoord van de duif.
“In dat geval moet ik je een wonderbaarlijk verhaal vertellen”, zei de hermelijn.
“Ik zat eens op een tak van een dennenboom, toen het zachtjes en stil begon te sneeuwen. Omdat ik toch niets beters te doen had, begon ik de sneeuwvlokken te tellen die neerdaalden op de naalden en tak waar ik zat. Ik was precies bij nummer 3.741.952, toen de 3.741.953e sneeuwvlok op de tak viel… Niets meer dan niets, zeg je, maar de tak brak af.”
De hermelijn liep weer verder. De duif, al sinds de tijd van Noach een autoriteit in vredeszaken, dacht over het verhaal na en zei tenslotte in zichzelf: “Misschien ontbreekt er nog maar de stem van één mens om tot vrede in de wereld te komen.”

Een man en zijn dochtertje lopen door het bos. Plotseling struikelt het meisje en omdat ze een scherpe pijn voelt, roept ze: “aaahhh”.
Verrast hoort zij een stem vanuit de bergen roepen: “aaahhh”.
Nieuwsgierig roept het meisje: “Wie ben jij?”
Het enige antwoord dat zij terug krijgt is: “Wie ben jij?”
Het meisje wordt boos en roept: “lafaard!”, waarop de stem roept: “lafaard!”
Dan kijkt ze naar haar vader aan en vraagt wat er gebeurt. Deze antwoordt: “Let maar eens op” en vervolgens roept hij: “Ik bewonder jou.”
De stem antwoordt: “Ik bewonder jou!”
De man roept: “Jij bent lief!”
De stem antwoordt: “Jij bent lief!”
De vader legt daarop uit: “De mensen noemen dit een echo, maar eigenlijk is het ‘het leven’. Het leven geeft je altijd terug wat jij geeft.
Het leven is een spiegel van jouw handelingen. Als je meer liefde wil, geef dan meer liefde. Wil je dat mensen begripvol en respectvol met je omgaan? Geef ze dan begrip en respect. Dit gaat op voor alle aspecten van het leven. Wat je geeft wordt weerspiegeld in wat je terugkrijgt van het leven.”

Op de late zaterdagavond van de schepping keek de Almachtige op zijn werk neer en legde zijn voeten op de tafel. Hij verheugde zich op zijn eerste rustdag.
De eerste zondag in de geschiedenis kon beginnen.
De Almachtige was tevreden.

Maar plotseling hoorde hij bij de deur een vreemd geluid. Hij stond op om te kijken wie het was. Het was de kat.

“Grote heer”, sprak de kat en streek langs de benen van de Almachtige.
“Uw schepping is wonderbaarlijk en mooi en ook ik ben tevreden. U gaf mij een prachtige vacht,die mij tegen de kou beschermt. U gaf mij mooie zachte voetjes,waarmee ik onhoorbaar kan sluipen. U gaf mij scherpe nagels en een soepel lichaam, die een goede jager en klimmer van mij maken.
En toch kan ik niet verbergen dat er een kleinigheid aan mij ontbreekt,”

De oude Heer fronste zijn voorhoofd en dacht na over wat hij kon vergeten hebben.
Het kattenluikje kon het niet zijn die uitvinding was pas voor later bedoeld.
Hetzelfde gold voor het kattengrit,waar eerst de domesticering aan vooraf moest gaan.

“Spreek!”, sommeerde de Almachtige zijn bezoeker.
“Wat ontbreekt er aan jou?”

“Het is maar een kleinigheid Heer”, sprak de kat terwijl hij van de zenuwen met zijn poot over zijn snorharen streek, het is ook niet als kritiek bedoeld….”

“Voor de dag ermee”, beval de Almachtige.
Hij was een beetje geagiteerd, omdat hij zijn zondagsrust in gevaar zag komen.
“Wat is het?”
“Nou kijk”, sprak de kat terwijl met zijn staart op zijn voorpoten sloeg.
“Ik ben niet weerbaar genoeg!
Mijn nagels en tanden zijn uitstekende wapens tegen de muizen en andere knaagdieren en met mijn springkracht kan ik heel wat vogels schrik aanjagen maar aan de mens ben ik machteloos overgeleverd”.

Onrustig keek de Almachtige op de klok.

De kat gebruikte de pauze om verder te gaan. “U hebt de leeuw en de tijger enorme scheurkiezen en angstaanjagende klauwen gegeven. De slang kan zich met gif teweer stellen. Zelfs de egel kan met zijn stekels de mensen onder controle houden.
Alleen ik Heer ben weerloos en daarom een beetje ongelukkig”.

“Wat had je in gedachten?” vroeg de Almachtige, “wil je vleugels als een vogel hebben? Of wil je je als een worm in de aarde kunnen verstoppen?”

“Ik weet het niet”, zei de kat treurig, “misschien zou een grote slagtand zoals die van een olifant of neushoorn goed zijn.”

“Zoals je wilt”, sprak de Heer en gaf de kat twee enorme slagtanden van het edelste ivoor.
Direct viel de kat voorover, niet in staat zich te bewegen.

“Ik geloof dat slagtanden toch niet de oplossing zijn”, klaagde de kat, nog ongelukkiger dan eerst. “Als ze maar niet zo groot waren! Misschien zou een spitse snavel beter zijn!”

Weer vervulde de Heer zijn wens en verving zijn kleine neusje door een dolkachtige snavel.
Maar de kat was opnieuw ontevreden,
“Ik geloof dat een snavel toch niet de oplossing is”, jammerde hij, terwijl hij onhandig op de grond pikte. “Hoe moet ik nu mijn vacht verzorgen? Misschien zou een pantser beter zijn!”

En weer vervulde de Heer zijn wens en weer was de kat ontevreden en weer wenste de kat iets anders. Maar wat de Almachtige ook deed,de kat werd steeds treuriger.

Intussen was het al een minuut voor middernacht.
De zevende dag waarop de schepping voltooid zou zijn kwam met rasse schreden dichterbij.

Toen keek de Heer naar het arme katje en sprak.
“Om de mens aan te kunnen heb je geen slagtanden nodig, geen snavel en ook geen pantser. Ik geef je een wapen dat doeltreffende is dan scheurkiezen of gif! De mensen zullen eerbiedig aan je voeten liggen: Ik schenk je het spinnen.”

Op dat moment sloeg de klok twaalf uur, begeleid door een behaaglijk geluid dat uit de diepte van een overgelukkige kattenkeel kwam.

Toen zag de Heer dat het goed was en nam het spinnende bundeltje op zijn schoot en zei “Ik heb zes dagen lang en hard gewerkt en heb nu een beetje ontspanning nodig. Mijn eerste zondag wil ik samen met jou doorbrengen.”

Zo sprak de Almachtige terwijl hij met het katje op de bank ging liggen voor een dutje.

(een sprookje van Gregory Heath.)

Waarschijnlijk houdt de mevrouw in dit filmpje ook ontzettend veel van spinnende katten. Ze heeft er maar liefst 136…….

Een herder hoedt zijn kudde schapen op een ver en verlaten veld als hij een splinternieuwe BMW 645 cabrio in een stofwolk ziet naderen.
De bestuurder, een man elegant gekleed in een pak van Versace, schoenen van Gucci, een bril van Ray Ban en een stropdas van Yves Saint Laurent, stopt en leunt uit het raam.
‘Als ik jou precies vertel hoeveel schapen jij hebt, krijg ik er dan eentje van je?’,vraagt hij aan de herder.
De herder kijkt de yup aan en zegt: ‘Oké, waarom niet’.

De yup trekt onmiddellijk zijn laptop van Dell op schoot en verbindt deze via bluetooth met zijn mobieltje van KPN .
Hij maakt een gprs verbinding met internet, surft naar een website van NASA en selecteert een navigatie systeem om zijn exacte positie te bepalen.
Hij stuurt vervolgens de data naar een andere satelliet van NASA, die het hele gebied scant en hem een ultra scherpe foto stuurt.
De yup opent Adobe Photoshop en stuurt de foto naar een laboratorium in Hamburg, dat hem na enkele seconden een E-mail stuurt op zijn Palm Pilot met de bevestiging dat de foto is bewerkt en opgeslagen.
Via een ODBC connectie maakt hij verbinding met een MS-SQL database en in een spreadsheet van Excel met honderden ingewikkelde formules laadt hij alle data via de E-mail van zijn Blackberry.
Na enkele minuten genereert het programma een antwoord van 150 pagina’s in kleur en de yup drukt deze af op zijn mini HP laserjet.

Hij kijkt de herder aan en zegt: ‘Je hebt exact 1586 schapen’.
‘Dat klopt’, zegt de herder, je mag dus een schaap uitzoeken’.
De yup stapt uit, zoekt een dier uit en doet hem in zijn achterbak.

Dan zegt de herder: ‘Hé, als ik jouw beroep raad, geef je dan mijn dier terug?’
De yup denkt even na en zegt: ‘Oké, waarom niet?’
De herder zegt: ‘Jij bent een manager’.
‘Ongelooflijk’, zegt de yup, ‘Hoe weet je dat’.
‘Dat is niet zo moeilijk’, zegt de herder.
‘Je verschijnt terwijl niemand daarom gevraagd heeft, je stelt een vraag waarop niemand zit te wachten en je wilt betaald worden voor een antwoord dat ik al weet….. bovendien begrijp je geen flikker van mijn werk, dus geef mijn hond terug !!!

(Een verhaal van Toon Tellegen)

De kreeft klopte op de deur van de muis.
“Ja?” zei de muis.
De kreeft stapte naar binnen. Hij had een koffer bij zich die hij op tafel zette.
“Ik ben de kreeft” zei hij. “Wilt u wat boosheid?”.
“Boosheid?”vroeg de muis, die de kreeft wel kende.
“Ja”, zei de kreeft korzelig. “Boosheid. U wilt toch wel eens boos zijn?”
“Ja”, zei de muis. “Maar als ik boos wil zijn, dan ben ik ook boos. Dat gaat vanzelf.”
“Maar wel altijd met de goede boosheid?” vroeg de kreeft, terwijl hij de muis onderzoekend aankeek.
De muis aarzelde.
“Nee”, zei de kreeft. “Niet met de goede boosheid dus.”

“Staat er wel eens iemand op uw tenen bij het dansen?” vroeg hij.
“Ja”, zei de muis.
“Dan heb ik hier een lichte boosheid die snel weer over gaat”, zei de kreeft. Hij liet een dunne, lichtrode boosheid zien. “Een hele mooie boosheid”, zei hij.

Hij keek de muis even aan en vroeg: “Hebt u wel eens iets thuis vergeten als u ver weg bent?”
“Ja, heel vaak”, zei de muis. “Hoe weet u dat?”
“Dan heb ik hier de ergernis die daarbij past”,zei de kreeft.
Er kwam een rimpelige, grijze ergernis uit de koffer.
De muis knikte. Het was inderdaad de ergernis die paste bij iets vergeten.
“Ik heb zo’n soort ergernis al” zei hij. “Alleen in het geel.”

“Wat is dat?” vroeg de muis.
“Dat is geen boosheid” zei de kreeft.”Dat is verdriet. Dat verkoop ik niet. Maar omdat u het bent…”
“Geef u dat maar”, zei de muis.
“Het is eigenlijk weemoed”, zei de kreeft. “Het is meer dan verdriet.”
Hij gaf de muis de lichtblauwe, half doorzichtige weemoed, deed de koffer dicht en vertrok weer.
De muis ging voor het raam zitten. Hij sloeg de weemoed om zich heen en keek naar de verte.
“Ach…”, zei hij en hij zuchtte.

Onbetaolbaor

“Op de rommelmaarkt stun nog zu’n olderwets rieten poppenwoagentie. Met van die holten wielegies, die der schief understunden. De verkoper vruug der viefentwintig gulden veur.
Ik har der niet genog geld veur, want het plezier dat het wichie an het moedertie speulen achter het woagentie had har, kun ik niet betaolen.”

Ik was vanmorgen al héél vroeg wakker en zag tussen de onweersbuien door, de zon opkomen. Wat een prachtig gezicht. Toen ik een poosje later mijn pc opstartte, bedacht ik me dat ik nog een mooi verhaal over de zonsopkomst had liggen.

Er was eens een vader, die met zijn zoontje op wandelvakantie was. Ze zouden over een hoge berg trekken en vlak bij de top daarvan brachten ze, in een trekkershut de nacht door. Bij het aanbreken van de dag kleurde de ochtendzon met zijn warme stralen de met sneeuw bedekte bergtop vlammend rood.

De jongen werd wakker. Omdat hij nog maar klein was kon hij alleen door het bovenste deel van het raam naar buiten kijken. Hij zag de roodgloeiende hemel en de vlammende bergtoppen. Hij begreep de gloed daar buiten niet en het joeg hem schrik aan.

Het verlangen naar de geborgenheid en veiligheid van huis kwam bij hem op en hij wenste dat hij nooit met zijn vader was meegegaan.
De opkomende zon verwarmde de sneeuw, die zich losmaakte van de bergwand en zich als een donderende lawine het dal in stortte. Het vreselijke geluid joeg de jongen nog meer schrik aan dan de vlammende hemel.

Hij liep naar zijn vader toe, schudde hem heen en weer om hem wakker te maken en riep: “ Papa, papa! word wakker, word wakker.
Het einde van de wereld!”

De vader opende zijn ogen en ging rechtop zitten. Hij kon alles duidelijk zien door het raam, dat nog te hoog was voor zijn zoon.
Hij nam de hand van de jongen in de zijne en zei:” Nee, mijn jongen, dit is niet het einde van de wereld. Dit is het begin van een nieuwe dag.

De bezem

Het meest verbreide bijgeloof ten aanzien van bezems is, dat heksen ze gebruiken om erop door de lucht te vliegen. Maar helemaal kloppen doet het niet, want wat heksen in werkelijkheid deden was “zweven”, door het gebruik van hallucinogenen.

In onze dagen geloven veel mensen in verschillende landen dat een nieuwe bezem eerst binnenshuis moet worden gebruikt voordat men er buiten mee gaat vegen, anders vliegt het geluk weg met het stof.

In sommige delen van Engeland koopt men in de maand mei geen bezems, “anders veegt men zijn vrienden de deur uit”.
En als daar een meisje over een bezemsteel loopt, zal ze een kind krijgen voor ze getrouwd is.

Neem nooit een oude bezem mee naar je nieuwe woning als je verhuist, want dan neem je ook het ongeluk mee.
Een nieuwe bezem en wat brood en zout kunnen je, als je die meeneemt, in je nieuwe huis verzekeren van een gelukkige toekomst.

Na het invallen van de duisternis mag je niet meer vegen, anders gaat het fortuin op de loop.
Als een kind een bezem oppakt en ermee begint te vegen, zijn er gasten op komst.
Stap nooit over een op de grond gevallen bezem heen, want dat brengt ongeluk, en hetzelfde geldt voor een bezem die omvalt als je er langs loopt.
Leen nooit een bezem, leen er nooit een uit en verbrand er nooit een, want het kwaad zal je treffen.

In Afrika beschouwt men het als een van de ergste dingen als men iemand met een bezem slaat. Tenzij hij de bezem van zijn aanvaller afneemt en er zeven klappen mee teruggeeft, zal hij impotent worden.
Gaat het om een vrouw, dan betekent het dat ze haar man zal verliezen, en hiervoor bestaat er geen bezwering of tovermiddel dat het ongeluk kan keren, helaas.

In 2004 heb ik op mijn oude web-log een aantal logjes geplaatst over bijgeloof.
Omdat het vandaag vrijdag de dertiende is, leek het me wel aardig om deze te herhalen. Vandaag deel 1:

Vrijdag de dertiende.
Volgens de overlevering is de ongeluksdag vrijdag de dertiende afkomstig uit het christelijke geloof: Jezus werd op vrijdag gekruisigd en was één van de dertien personen aan het laatste avondmaal.
Er bestaat ook een heidense variant. Toen de twaalf goden in het Walhalla een feestmaal vierden, kwam de verradelijke god Loki (als dertiende) binnen en veroorzaakte enorme onrust en ruzie.
Voor de tempeliers (leden van een middeleeuwse geestelijke ridderorde) werd deze onheilsdag een grimmige waarheid. De Franse koning gaf in de nacht van vrijdag 13 oktober 1307 opdracht om alle tempeliers massaal te arresteren wegens ketterij. Honderden tempeliers werden terechtgesteld en de koning vorderde hun enorme rijkdommen.
Verhuis dus nooit op vrijdag de dertiende en begin zeker niet aan een reis, kijk maar naar de groten der aarde. Napoleon startte nooit een veldtocht, Bismarck tekende geen verdragen en Churchill reisde die dag niet. President Roosevelt weigerde zelfs met dertien personen aan een tafel te zitten.

Hoe zit dat bij jullie, hechten jullie waarde aan bijgeloof?
Doe je iets speciaals op vrijdag de dertiende, of blijf je juist binnen deze dag?
Durf je onder ladders door te lopen, zwarte katten aan te raken enz.? Vertel!

Ik heb onderstaand verhaal ergens op het grote net gelezen. Of het waar gebeurd is, weet ik niet. Het kan ook een ‘broodje aap’ wezen. Bijzonder is het in ieder geval wel!

De ouders van een Spaanse tiener willen hun dochter, ter gelegenheid van haar zestiende verjaardag, op een speciale manier verrassen.
Met de medewerking van een bekende televisiezender zou haar popidool zich, op een doordeweekse dag, in de kamer van het meisje verstoppen. Op het teken van iemand uit de studio zou de popster dan plots uit de kleerkast tevoorschijn komen. Enkele camera’s die her en der onzichtbaar in het huis zouden worden opgesteld zouden alles registreren en de waanzinnig populaire show zou live uitgezonden worden op de Spaanse televisie.
Die bewuste namiddag komt het meisje thuis van school. Samen met haar ouders volgen honderdduizenden kijkers gespannen iedere beweging van het lieve kind. In plaats dat het meisje direct naar haar slaapkamer gaat, loopt ze even langs de keuken waar ze uit de koelkast een potje crème-paté haalt. Vervolgens loopt ze de trap op naar de slaapkamer. Ze zet het potje op haar nachtkastje en begint zich vervolgens volledig uit te kleden waarna ze naakt op haar bed gaat liggen.
In de studio begint men intussen zenuwachtig naar de regisseur te kijken en kruipen haar ouders bijna onder hun stoel van schaamte. Vervolgens neemt het meisje het potje paté en neemt met drie vingers een riante lik uit het potje. Dan smeert ze de paté zorgvuldig tussen haar benen en roept ze naar haar hond. De hond komt vrolijk de slaapkamer binnengelopen en weet onmiddellijk wat hem te doen staat.

Net op het moment dat de hond zich aan zijn taak wil wijden wordt het scherm van de kijkers zwart en de uitzending stopgezet. De volgende dagen en weken bereikte de verkoop van crème-paté uit blik een recordcijfer.

De parabel van de Soepsteen.

Het gebeurde in de Middeleeuwen, de tijd van epidemieën, hongersnood en crisis. Een pelgrim op doorreis werd door honger gekweld en klopte op de eerste de beste deur aan. Daar zaten net toevallig enkele families samen: ze zaten zich, uit armoede, te warmen aan hetzelfde vuurtje.

De pelgrim begreep best dat de mensen doodarm waren en dat hij dus niet zomaar om wat voedsel kon bedelen. Hij stelde voor om een grote ketel soep te koken. Iedereen keen verbaasd op van dat voorstel want voor een ketel soep heb je toch heel wat nodig. Dat bleek geen bezwaar te zijn. De reiziger beweerde alles bij te hebben in zijn rugzak. Al wat hij nodig had was een grote ketel met water.

Goed, ze lieten het zich geen drie keer zeggen, haalden een reuze ketel water en zetten die op het vuur. En toen haalde de man uit zijn rugzak een steen. “Nee, nee, geen gewone steen”, zei hij toen hij de vragende blikken zag, “een echte soepsteen.”

Voorzichtig legde hij de steen in het water en nu maar wachten, vol spanning, vol nieuwsgierigheid. “De soep zou gekruid moeten zijn”, zei de man na een tijdje. Gelukkig was er nog wat zout thuis in huis en de buurvrouw had ook nog een blaadje laurier en een beetje Spaanse peper. Ze ging het halen. En nu maar weer wachten.

“Er moest eigenlijk nog een beetje vet in”, zei de pelgrim. Toen herinnerde zich iemand dat hij in de kelder nog wat soepvlees had. “Ze zou ook nog wat gebonden moeten zijn”, zei de man weer, want hij had in het voortuintje een aardappelplant zien staan. De knolletjes gingen erbij. “Wat zou je denken van enkele worteltjes?”, zei plots iemand. En iemand anders dacht eraan dat hij nog een raap of twee liggen had, verstopt onder een matras. En nog iemand kwam met en struikje prei en de overbuurvrouw had nog een selderijtje en een handvol bonen en een savooikooltje… En in korte tijd was het huis gevuld met een adembenemende geur.

Daarna hadden ze gegeten, gegeten tot ze niet meer konden en nog was de soep niet op.

Toen nam de pelgrim dankbaar afscheid en wou vertrekken. “Je vergeet je soepsteen”, zei iemand. “Nee, die mag je houden”, antwoordde de man, “je kan er nog honderd keer soep van koken, als je maar net doet zoals wij daarnet gedaan hebben.”

“Toch een wondere steen”, zeiden de mensen toen de man de deur was uitgestapt.

Toen de pelgrim uit het zicht verdwenen was, raapte hij een nieuwe steen op van de weg en stopte hem zorgvuldig in zijn rugzak.

Het moet toch niet gekker worden…..
Dit is een duidelijk voorbeeld van dit log.

‘Sprookje Drie Biggetjes is te beledigend’
(ergens op het Grote Net gelezen)

AMSTERDAM - De computeranimatie ‘De wolf en de drie kleine biggetjes’ kan moslims beledigen en moet dus verboden worden. Dat vindt de Britse semi-overheidsinstelling Becta.

De wolf en de drie biggetjes is een kindersprookje. De varkentjes bouwen ieder voor zich een huis. Het eerste biggetje is lui en bouwt een huis van stro. Het tweede biggetje is iets ijveriger en bouwt een huis van hout. En het derde biggetje werkt zich helemaal rot om een stenen huis te metselen. Terwijl het derde biggetje nog aan het werk is maken de andere twee plezier of luieren. De boze wolf blaast de eerste twee huizen omver maar het stenen huis is te stevig. De wolf kruipt door de schoorsteen en valt in een pan met kokend water die het derde biggetje heeft klaargezet. Hard werken loont, is de onderliggende boodschap.

Lees hier het hele verhaal.

Vandaag rouwen wij om het heengaan van een goede oude vriend. Hij heet Gezond Verstand en hij is vele jaren bij ons geweest.

Niemand weet precies hoe oud hij was, omdat zijn geboortebewijs lang geleden is kwijtgeraakt in de bureaucratische molen. Hij zal worden herinnerd als iemand die waardevolle lessen heeft gecultiveerd, zoals deze: “weten wanneer jij je verlies moet nemen”, “wie het eerst komt, het eerst maalt”, “het leven is niet altijd eerlijk” en “misschien was het mijn fout”.

Gezond Verstand leefde naar simpele wijze financiële maatstaven: “geef niet meer geld uit dan je verdient” en betrouwbare strategieën: “volwassenen en niet kinderen zijn de baas”. Zijn gezondheid begon rap achteruit te gaan toen goed bedoelde, maar overtrokken regelgeving geïnstalleerd werd. Zoals onderwijzers die kinderen op het schoolplein niet mogen aanraken om te troosten als ze gevallen zijn en de kleedkamers van de kinderen niet in mogen, vanwege protocollen met betrekking tot voorkoming van seksueel misbruik. Politieagenten die aangeklaagd worden voor het trekken van hun pistool en politici die vermoord worden om hun mening.

De grond viel onder Gezond Verstand vandaan toen ouders onderwijzers gingen aanvallen op de taak waarin ze zelf gefaald hadden; het disciplineren van onhandelbare kinderen. Goed Verstand verloor de wil om te leven toen de tien geboden contrabande werden. Kerken werden bedrijven en criminelen kregen een betere behandeling dan hun slachtoffers. Gezond Verstand incasseerde klappen doordat hij zichzelf niet mocht verdedigen tegen de inbreker in zijn eigen huis omdat die hem anders kon aanklagen voor geweldpleging.

Gezond Verstand verloor uiteindelijk de wil om te leven. Hij werd voorgegaan in de dood door zijn ouders: Eerlijkheid en Vertrouwen; door zijn vrouw Discretie, zijn dochter Verantwoordelijkheid en zijn zoon Rede.

Hij wordt overleefd door zijn drie stiefbroers: Ik weet mijn rechten, Iemand anders is schuldig en Ik ben een slachtoffer.

Niet veel mensen kwamen naar zijn begrafenis omdat zo weinig mensen zich realiseerden dat hij er niet meer was. Als jij je hem nog herinnert, verspreid dit dan! Zo niet, ja sluit je dan maar aan bij de meerderheid en doe niets!

(Bron: Onbekend)

De vredesduif.

Op een dag zat er een vreemde, witte duif voor het hok van de postduif. Hij zag er moe en verfomfaaid uit.
“Dag” zei de postduif. “Dag” zei de witte duif. “Wie bent u als ik vragen mag?” “Ik ben de postduif” antwoordde de postduif. “Ik breng de post.
Brieven en zo. In witte enveloppen En wie bent u?” “Ik ben de vredesduif” zei de witte duif. “Ik breng vrede.”

“Vrede?” De vredesduif knikte. “Is dat moeilijk?” De vredesduif knikte opnieuw. “Heel moeilijk, vrede kun je namelijk niet zien. Die moet je voelen” “Daar ben ik heel goed in, in voelen” zei de postduif. “Wij postduiven vliegen op ons gevoel moet u weten” “Voel eens dan” zei de vredesduif. De postduif deed zijn ogen dicht en voelde. “Ik voel iets zachts” zei hij na een poosje. “Rust, fijns en iets warms. Het doet me denken aan een nest. Een veilig nest, hoog in een boom. En aan maïskorrels en aan verse stukjes brood.

Zou dat vrede zijn?” “Dat is heel goed mogelijk” knikte de vredesduif. “Wilt u het hebben?” “Graag” antwoordde de postduif. “Als u het tenminste kunt missen.” “Och ik heb genoeg” vervolgde de vredesduif. “Lang niet iedereen wil vrede. Soms gaat mijn hele bestelling retour afzender.” “Onbegrijpelijk” zei de postduif. “Het voelt heerlijk. Ik dank u wel. Wilt u misschien iets eten?”

“Nee, dank u” zei de vredesduif. “Ik moet gaan. Het is een drukke tijd.” De postduif knikte. “Praat me er niet van. Tot ziens dan maar.
En nogmaals hartelijk dank. Ik wist niet dat vrede zó goed voelde.”