Kijk hem eens lachen, mijn spaarvarken!
Weet je hoe dat komt? Hij heeft weer een flink gevuld buikje. En varkentjes houden nu eenmaal van volle buikjes….;-)

De opbrengst van de markt in Tiel was deze keer boven verwachting. Ik mag wel zeggen, vèr boven verwachting!

Het was een schitterende dag. De weergoden waren ons heel goed gezind, de sfeer was erg gezellig, de organisatie was weer perfect en het publiek had zin om te kopen. Wat wil je nog meer?

We gaan volgend jaar weer. En hoewel ik wel weet dat de goede markt van dit jaar zeker geen garantie is voor de komende jaren, heb ik goede hoop dat deze ‘fruitfair’ zal uitgroeien tot een markt van naam. Aan de organisatie zal het niet liggen, en aan mij ook niet.
Ik ben zeer tevreden…

Een paar weken geleden werd ik benaderd door een medewerkster van het Dagblad van het Noorden, of ik mee wilde werken aan een door hun nieuw op te zetten rubriek over Noordelijke webloggers.
Nooit verwacht dat ik met mijn weblog de krant nog eens zou halen, maar vandaag is het dan zover. Op de middenpagina staat het interviewtje (weliswaar behoorlijk ingekort) dat ik aan haar gaf.

Voor de lezers van dit log die niet het Dagblad van het Noorden lezen, heb ik het verhaaltje gescand. Hier kun je het lezen.

‘k Ben benieuwd wie de volgende blogger in de krant is!

O ja, dat ben ik steeds nog vergeten te melden, de kabouters zijn terug!
Ik ben nu nog druk in de weer met het maken van lekkernijen voor a.s. zondag. Dan sta ik op de fruitfair in Tiel. Daarna hoop ik weer wat meer tijd te hebben voor het loggen, en dan zal ik ook de wederwaardigheden van de kabouters vertellen.
Zo, nu weer verder met het maken van Indische courgette.

Update: Zoals ik al schreef is het artikel ingekort. M.n. de lijst van favoriete weblogs was vele malen langer. Ze stonden op alfabetische volgorde, en alleen de eerste twee zijn genoemd. Voel je dus niet tekort gedaan dat je naam er niet bij staat. Waarschijnlijk stond hij wel op de oorspronkelijke lijst…;-)

Gisteravond was het weer ons jaarlijks avondje Shakespeare. Gewapend met regenkleding, koffie en kussentjes gingen we op weg naar Diever. Naar het openlucht theater.
De buienradar voorspelde aanvankelijk niet veel goeds, maar het kleine beetje regen dat we gehad hebben, mag geen naam hebben.
Het was weer een avond genieten van spel en tekst. Fantastisch, hoe regisseur Jack Nieborg er telkens weer in slaagt de hoogdravende teksten van William Shakespeare om te zetten in hedendaags Nederlands.

Deze keer zette de Shakespeare vereniging uit Diever het stuk ‘The two gentleman of Verona’ op de planken. Een romantische komedie over vriendschap en liefde. Het decor was deze keer erg sober, maar paste goed bij de sfeer van het stuk dat gaat over twee vrienden die verliefd worden op dezelfde vrouw. Wat is er sterker, de liefde of de vriendschap?

Na afloop hoorde ik de mening van verschillende mensen over het stuk. Ik hoorde mensen zeggen dat ze dit een van de mindere stukken vonden en dat ze dus betere hadden gezien, ik hoorde mensen zeggen dat ze het geweldig mooi vonden, ik hoorde mensen zeggen dat ze de kwaliteit van sommige spelers niet geweldig vonden, ik hoorde lovende en minder lovende woorden, maar iedereen vond het zeker de moeite van het kijken waard en had een fijne avond gehad.

En ik? Ik vind dat je geen appels met peren moet vergelijken, en dat je er elke keer weer objectief naar moet gaan kijken. Ik heb weer een fantastische avond gehad en heb weer genóten!

Dit is de Oudestraat in Neede. Op deze foto is het een rustige winkelstraat in een mooi dorp in de Achterhoek, maar ik weet zeker dat deze straat er morgen heel anders uitziet!

Morgen (woensdag 18 augustus) wordt er in Neede voor de 20ste keer de Nationale Jammarkt gehouden, en daar gaan we weer naartoe! De auto staat al volgepakt klaar om te vertrekken. Er gaan een paar honderd potten (met inhoud) mee.
Om je een indruk van de inhoud te geven:
Aardbeienjam met munt, appel-druivenjam, appel-perenjam, pompoen-appeljam met gember, gekruide vlierbessengelei, appel-lavendelgelei, zoet-zure courgette, verschillende soorten augurken, en nog veel meer….

We hopen dat Pluvius z’n werk voorlopig heeft gedaan en dat het een gezellige marktdag gaat worden met veel koopgrage klanten!
Mocht je zin hebben om te komen, maak je dan even bekend bij me. Het levert je in ieder geval een leuke korting op een van mijn producten op! (ik sta in de Oudestraat)

Later meer hierover.

Vanavond gaat om 20.30 uur de tv op Nederland 1. Koffie, water en niet te vergeten de tissues, binnen handbereik, de bel en de telefoon uit, want ik wil tv kijken!
Voor de vierde keer inmiddels, wil ik kijken naar Lenette van Dongen met de voorstelling Nikè.

Terwijl de rest van de wereld de buitenkant verfraait en zich tot engel probeert te boetseren, gooit Lenette de deur naar de waarheid open. Ze is 50 jaar en de schaamte voorbij. Wie zonder angst wil leven, moet durven tegen te vallen. Pijnlijk herkenbaar en met ongeremde zelfspot, ruimt zij haar kelder en dromen op. In direct gesprek met het publiek belooft zij: “Hoe eerlijker we vanavond zijn, hoe leuker het wordt”. In NIKÈ maakt zij die belofte meer dan waar. Lenette van Dongen stoot door met haar programma, bruisend van energie en kracht als NIKÈ, godin van de overwinning.

Met dit cabaretprogramma won Lenette van Dongen in 2009 de VSCD Nominatie Poelifinario, de prijs voor die theatermaker(s) met het meest indrukwekkende cabaretprogramma van het seizoen. Ook de pers was unaniem: NIKÈ kwam, zag en overwon!

Nog meer Lenette-kijkers vanavond?

Vakantieverhaal

In Douves-la-Délivrande staat een bijzondere kerk, de Basilique ‘Notre Dame de la Délivrande’.
Deze kerk is in het bezit van twee torens, die heel verschillend gebouwd zijn. Meteen toen we aankwamen trokken deze twee torens onze aandacht. Dus gingen we een paar dagen later het geheel maar eens van dichtbij bekijken.

Het is een mooie oude kerk, maar wat ik het allermooist vond, was dat er in deze kerk een Zwarte Madonna staat.
Tot mijn grote verbazing was de Madonna aangekleed! Ze droeg een fraai geborduurde robe. Hier wilde ik natuurlijk wel wat meer van weten.

In de kerk was een mevrouw aanwezig bij wie je kaartjes e.d. kon kopen. In de kerk mocht niet gefotografeerd worden, dus die kaartjes werden goed verkocht.
In mijn beste Frans begon ik een gesprek met haar over de ‘robe de Madonna’. Het waarom heb ik niet van haar te horen gekregen, wel dat de diverse robes, want Madonna heeft een heel uitgebreide collectie, geborduurd en genaaid worden door enkele dames uit het dorp, en dat ze gefinancierd worden door opbrengst van de kaartverkoop. Aan de jurk die de Madonna aanhad (zie foto) was door 3 dames ongeveer een jaar gewerkt. De jurk is helemaal afgewerkt met zilverdraad.
Ze vertelde me ook dat er in het dorp een museumpje is, waar alle robes tentoongesteld zijn.

Helaas voor mij is dat museum pas vanaf 1 juli geopend. Ik hoop er toch nog eens achter te komen waarom deze Madonna aangekleed wordt, terwijl het originele beeld ook al zo’n fraai geklede Madonna laat zien.

Persoonlijk vind ik de originele Madonna (links) het mooist. Ik vind de geborduurde jurken heel knap gemaakt, maar zie er het nut niet van in. Voor mij heeft het ook geen meerwaarde.

Weet iemand van mijn Log-lezers hier iets meer over te vertellen?

’t Is gebeurd! De operatie viel erg mee. Ik heb zelf meegekeken en het was bijzonder interessant. Het was een kwestie van één klein bandje doorknippen! (‘k had het zelf kunnen doen…;-) )

(komt jullie deze foto niet bekend voor?)

Nu ben ik een beetje onthand. Over 14 dagen terug komen voor controle en de hechtingen eruit laten halen, en tot die tijd mag ik er niets mee doen. Mijn buurvrouw komt me leuke films brengen en ik ben nog niet helemaal door mijn vakantieliteratuur heen, dus vervelen hoef ik me niet.
Je ziet me dus straks weer lekker door Log-land wandelen!

We hebben een fantastische vakantie gehad en hadden graag nog wat langer willen blijven, maar we zijn toch maar weer teruggekeerd naar ‘oes eig’n stee’. Gistermorgen om 8.15 uur hebben we de Côte de Nacre weer verlaten, en we stonden om 16.45 uur bij onze kinderen voor de deur.

Een heerlijke vakantie met prima weer. We hebben veel geluierd, gelezen en gezien. Ik heb nog een paar leuke verhaaltjes voor jullie in petto. Maar eerst weer over tot de orde van de dag. En dat betekent voor vandaag: Wasdag!
Gelukkig is het weer goed, het drogen zal geen probleem zijn. Iemand zin om vanavond te komen strijken?

Lieve Log-lezers,

Wij hebben onze koffers gepakt, de auto ingeladen en we vertrekken voor 14 dagen naar Frankrijk. Om precies te zijn, naar Normandië. Om nog preciezer te zijn, naar St-Aubain-sur-Mer. En om het helemaal duidelijk te maken, moet je even hier klikken.

Twee weken geen krant, geen telefoon, geen tv, geen internet, alleen maar boeken, brei/borduurwerkjes en muziek. Is dat geen zalig vooruitzicht?

Over twee weken, op zondag 13 juni komen we terug. En op 16 juni word ik geopereerd.
Wanneer ik hier terug zal zijn, is nu nog even niet duidelijk.
Maar ik kom terug!

Tot later!

Er was eens (lees in 1958) een meisje dat op de kleuterschool een mooi plakwerkje voor moederdag had gemaakt. Ze kwam er mee thuis en ging er mee naar haar vader. “Papa, ik ga dit verstoppen, want het is voor moederdag.” “Goed mijn kind”, zei de vader. “Zoek er maar een mooi plekje voor”.
Het meisje vond een prachtig plekje om het plakwerkje te verstoppen: In de woonkamer onder het theekastje! Dat dat kastje op pootjes van zo’n 25 cm stond, waardoor iedereen kon zien wat eronder lag, zag dat meisje op dat moment nog niet.
“Papa, kom eens kijken waar ik het verstopt heb”. “Dat is een mooi plekje mijn kind, daar ziet mama het zeker niet”.

Op de vroege zondagochtend maakte het meisje, samen met haar oudere broer, een moederdagontbijtje en brachten dat naar mama’s bed. Daar zei het meisje het gedichtje op wat op het plakwerkje stond, en wat ze netjes uit haar hoofd had geleerd.
Het plakwerkje werd met groot enthousiasme ontvangen. Wat een verrassing!

Jaren later vertelde de moeder dat dat een van haar mooiste moederdagen was geweest. Ook voor het meisje, want ook al is ze nu zelf al oma, deze moederdag in 1958 vergeet ze nooit. De moeder heeft ook al die jaren het plakwerkje, samen met andere dierbare spulletjes zoals de eerste haarlokjes en tandjes van haar kinderen, in een mooie doos bewaard. De doos staat nu bij het meisje van toen en wordt door haar gekoesterd. Zo af en toe doet ze de doos even open om een beetje van toen op te snuiven…

De ouders van mijn lief vieren vandaag hun smaragden huwelijk.
Echt vieren doen we het pas later, want ons mamsie is een aantal weken geleden van de zoldertrap gevallen, en brak daarbij haar arm op twee plaatsen. Maar 55 jaar getrouwd zijn, laat je niet ongemerkt voorbij gaan, dus gaan we ze vandaag toch in het (afwezige) zonnetje zetten!

Ik kan heel veel over deze twee mensen vertellen, maar ik beperk me door alleen te zeggen dat ik ze enorm dankbaar ben voor wat ze allemaal voor ons hebben gedaan (en nog doen) en dat ik ontzettend veel van ze houd!

Een paar dagen geleden was ik op de Plus Lentedagen in Ede.
Het weer was uitstekend, de sfeer prima en het aanbod in de diverse stands was zeer divers.

En net als op de Huishoud- of 50+beurs, waren er ook weer leuke noviteiten te vinden. Eén hiervan heb ik voor € 10,00 gekocht, omdat het me een reuze handig ding leek.
En na gebruik is gebleken dat het inderdaad een reuze handig ding is!

Hebben jullie enig idee wat dit is?
(tip: het wordt veelal gebruikt door vrouwen ná de overgang)
(tip 2: het is 20 cm lang en het is buigzaam)

Vertel als je het weet, en raad het als je het niet weet.

Update met oplossing volgt later.

Gisteren bracht ik een bezoekje aan één van de neurologen van het WilhelminaZiekenhuis in Assen, mevr. E. E. van ’t Riet.
Een bijzonder aardige mevrouw, die me na uitvoerig onderzoek, kon vertellen dat ik last heb van het Carpale tunnel syndroom in beide handen. Dit houdt in dat mijn ‘fingerspitzengefühl’ geheel verdwenen is. Letterlijk genomen dan.

Dit betekent dus dat ik aan mijn beide handen geopereerd ga worden. De datum weet ik nog niet, maar ik heb aangegeven dat ik vóór 13 juni geen tijd heb. (daarna eigenlijk ook niet…) Ik heb nog veel te veel te doen, waaronder mijn cursus ‘Mode maken’, en die duurt tot eind mei. Daarna gaan we een paar weken naar Normandië, en als ik daarvan terug ben, mag de operatie plaatsvinden.
Niet beide handen tegelijk hoor. Dat word me te gek. Dat zou betekenen dat ik totaal hulpbehoevend zou zijn. Stel je voor, niet eens je eigen billen kunnen afvegen…
Nee, de tweede operatie moet nog maar een tijdje wachten. Ik denk zelf aan januari 2011.

‘k Heb nog veel te veel plannen, en door de eerste operatie gaan mijn zomermarkten waarschijnlijk ook al niet door (jam e.d. met één hand maken, lijkt me niet echt gemakkelijk), dus wil ik wel graag mijn najaarsplannen ten uitvoer brengen. Die bestaan o.a. uit een cursus patroontekenen, en dat wil ik heel erg graag gaan leren.

Het genezingsproces na de operatie duurt minimaal 6 weken, en in sommige gevallen een paar maanden.

En degene die zich afvraagt of ik dan geen klachten of last heb van mijn handen, kan ik verzekeren dat dat zeer beslist wel het geval is! Maar die klachten heb ik al meer dan een jaar (ben door de huisarts van het kastje naar de muur gestuurd), en die paar maanden die er nu nog bijkomen, die overleef ik ook wel.
Als het kan, wil ik n.l. graag zelf de regie over mijn leven in (gezonde) handen houden….

Op Palmzondag (vandaag) is het in veel streken van ons land een traditie dat de kinderen met een Palmpasenstok rondlopen.

Elk onderdeel van die traditie heeft een betekenis.
Zo staat de stok in de vorm van een kruis voor het sterven van Jezus op Goede Vrijdag. De buxustakjes langs de stok symboliseren het ontluiken van de natuur, maar ook de intocht in Jeruzalem op Palmzondag. Het broodhaantje in de top is het symbool voor het brood dat Jezus brak op Witte Donderdag tijdens het Laatste Avondmaal. De echte en chocolade-eieren aan de stok zijn weer een teken van nieuw leven, dat op paaszondag wordt gevierd. Het snoep en de andere versieringen zijn in de loop van de tijd aan de ‘palmpaas’ toegevoegd om de kinderen te verwennen aan het eind van de vastenperiode.

Palmpasen luidt het begin van de Stille of Goede Week in, de week waarin Jezus werd gekruisigd en op paaszondag opstond uit zijn graf. Dat de paashaas met Pasen eieren verstopt is volgens wetenschappers weer een ‘heidense traditie’: de haas is een zinnebeeld van vruchtbaarheid en de eieren verbeelden het nieuwe leven. Met (kunst)eieren versierde paastakken komen voort uit de heiligeboomcultus van de Germanen.

Ik kan me nog herinneren van vroeger dat ik het lopen met de palmpasenstok helemaal niet leuk vond, want hij was zo ontzettend zwaar…! Het versieren van de stok was daarentegen fantastisch. Daar was je al een paar dagen van te voren mee bezig. Suikereitjes en pinda’s rijgen, buxusgroen om de tak wikkelen, en als allerlaatste het haantje er bovenop prikken.

Het haantje, dat vond ik het allermooiste en allerlekkerste van de hele tak. Mijn vader was bakker, en de dag voor Palmzondag bakte hij honderden haantjes. En voor mij een heel speciale. Met versierde vleugeltjes enzo.
Meestal overleefde het haantje het eind van de Palmpasenoptocht dan ook niet. Eerst werd het oogje eruit gepeuterd, en dan volgde de punt van het staartje, om vervolgens het hele haantje maar te verorberen. Je kreeg ook zoveel trek van het lopen met zo’n zware Palmpasenstok!

‘k Zou nog best eens weer zo’n haantje lusten…