Denk aan juffrouw Scholten,
die is vandaag gesmolten,
helemaal gesmolten, op de Dam.
Dat kwam door de hitte,
daar is ze in gaan zitten
- als je soms wil weten hoe dat kwam.
Ze hebben het voorspeld: Pas op, juffrouw, je smelt!
Maar ze was ontzettend eigenwijs…
Als een pakje boter,
maar dan alleen wat groter,
is ze uitgelopen, voor het paleis.
Enkel nog haar tasje
lag daar in een plasje…
Alle kranten hebben het vermeld
op de eerste pagina.
Kijk het zelf maar even na.
Ja, daar staat het, kijk maar: dame smelt.
Die arme juffrouw Scholten…
helemaal gesmolten…
Als dat jou en mij eens overkwam…
Laten we met die hitte
overal gaan zitten…
maar vooral niet midden op de Dam.

(Annie M.G. Schmidt)

Als zonneschijn te koop zou zijn
wat zou dat dan goed lopen
Want iedereen zou dan toch wel
een straaltje willen kopen
Wanneer alles somber lijkt
en je het even niet meer weet
Dan denk je, hé ik heb mijn straaltje nog
en als je het doosje open deed
dan kwam er een warm zonlicht uit
dat je hart weer kan verwarmen
en alle somberheid verdreef
Zodat je het leven weer kon omarmen
De depressiviteit verdween
je leven had weer zin
Er kwam een lach op je gezicht
er was een nieuw begin
Als zonneschijn te koop zou zijn
zou ik dit willen geven
aan al mijn vrienden
als verjaarscadeau
voor een licht en zonnig leven
Zodat ook zij net als ik
geen tijd meer gaan verspillen
aan dagen, nachten, somberheid
maar gaan leven zoals ze willen.

(auteur onbekend)

Daarom hebben wij
die handen en die armen,
om als het koud wordt rond het hart
elkaar te warmen.

Toon Hermans

Ruim voor de bus vertrekt zie ik ze naderen.
Ze lopen zo behoedzaam in de pas.
Hun schoenen passen altijd bij hun tas,
gezonde kousen steunen oude aderen.

Een fleurig sjaaltje siert hun saaie jas,
een beetje lipstick tegen het ontbladeren
en zilverwitte krulletjes omkaderen
‘t gezicht dat vroeger mooi of lelijk was.

Dit is mijn voorland, zo zal ik verwelken.
Ik maak een praatje met ze over ‘t weer
en ruik een vleug parfum van aronskelken.

De bus vertrekt. Ze zingen zacht een lied:
sirenen met een lofzang op weleer.
Ze wenken naar me. Maar ik wil nog niet.

Patty Scholten
Uit: ongekuste kikkers
Atlas Amsterdam 1997

Zo vaok kom ik bij kruuspunten van wegen,
moet ik kiezen
waor gao ik hèn?
en gien één
die raod gef
of met veult,
altied weer zee ik eilanden
an ‘t einde van de kaort
maor kies ik veur de weg terug.
Bang en zwoor
wor ik ‘n zwarver
in mien eigen leven.

(Henk Nijkeuter)

Een eendagsvlinder in de tijd
een korte adem in de eeuwigheid
een zwaluw die zijn vleugels spreidt
en naar de zon vliegt
voor altijd.

Een regendruppel die verdampt
verlangen dat niet meer verlangt
zo zou ik willen zijn.

Want van nu af tot in eeuwigheid
is soms een dag en soms een hele tijd
maar als eendagsvlinder heb ik alle tijd
ik vlieg m’n dag in
voor altijd.

Een regendruppel die verdampt
verlangen dat niet meer verlangt
en in je armen niets anders meer
dan een glimlach die de hemel dankt.

En nooit meer bang hoelang het duurt
wie maar een dag heeft
die vergeet de tijd.

Ik snij het brood af en ik stook het vuur op
en ik weet niets meer van gist’ren.
Ik zet de bloemen in het water
die vandaag aan het bloeien zijn.

En ik denk nooit meer aan later
zo zou ik willen zijn.

Liselore Gerritsen

Ik wil gewoon een beetje dromen
rond de dingen die ik voel
en de zee, ik weet het zeker,
dat ze weet wat ik bedoel.

Ik wil alleen zijn met de golven,
‘k wil alleen zijn met de lucht,
ik wil luist’ren naar mijn adem,
ik wil luisteren naar mijn zucht.

Ik wil luist’ren naar mijn zwijgen,
daarna zal ik verder gaan
en de zee, ik weet het zeker,
zal mijn zwijgen wel verstaan.

Toon Hermans.

‘Ik leef’, zei ik, ‘ik leef
en ik hoorde dat ik het zei
maar plots’ling dacht ik:’Neen niet ik
maar er leeft ‘iets’ in mij…’

het is dat wonderbaarlijk ‘iets’
dat zorgt dat ik besta
en ik? nou ja, ik ben er wel
maar ach… ik kom en ga

want als mijn’tikje’ niet meer slaat
dan staat mijn ‘ikje’ stop
maar het grote ‘iets’ dat blijft en blijft
het ‘iets’ dat houdt niet op

en of ik zing of fluit of fiets
rechtop zit in mijn bed
ik voel vanbinnen steeds dat ‘iets’
mij in beweging zet

Toon Hermans: Liggen in ‘t gras.

Zag jíj hem ook liggen
op het Centraal Station?
Tussen al die tassen
in zo’n vreemde houding
op het perron?
Heb jíj ook gezien
hoe onverzorgd hij was?
Die afgetrapte schoenen
die vieze, gore jas?
Heb jíj ook gemerkt
hoe vreselijk hij stonk?
En zag je die fles
waaruit hij af en toe dronk?
Dacht jíj toen ook, vol medelijden:
Wat triest toch dat een mens
zo af kan glijden?
En liep jíj vervolgens ook
aan zijn ellende voorbij?
Omdat op dat moment
net als bij mij
juist de trein
binnen kwam rijden?

Anke Pronk-Waterlander

Hij keek al de vruchten heel vriendelijk aan
en sprak toen: ‘Gemiddag Mijn naam is banaan!’

Het appeltje zei: ‘Een banaan? Kom, kom,
u maakt ons wat wijs hoor, bananen zijn króm!

De kasdruiven riepen: ‘Wij zijn niet zo dom!
Vertel ons geen leugens! Bananen zijn króm!’

De peer snoof: ‘Wàt zegt u? Daar schàter ik om!
U kunt wél goed jokken. Bananen zijn krom!’

‘Ach, zei de banaan, ‘ik ben werkelijk echt!
Een enkele keer is mijn soort wel eens recht!’

Maar niemand geloofde de arme banaan.
Zo lag hij daar dagen. Bedroefd en ontdaan.

Toen kwam in dat huis een meneer op bezoek,
die had een gewéldige scheur in zijn broek.

Hij kwam langs de fruitschaal en draaide zich om,
zag de banaan en die lachte zich krom!

Och, riepen de vruchten, en keken hem aan,
‘wij waren abuis! U bent tóch een banaan!

Vergissingen komen veel voor in het leven,
misschien wilt u ons deze fout nog vergeven?’

Dat wou de banaan. En hij wou ook vergeten.
Het slot? Als je nadenkt dan zul je’t wel weten:

Ze werden allemaal ópgegeten.

Eindelijk is olifantje klaar
en zit hij bovenin zijn nest te wiegen
hij denkt: nu zou ik ook nog willen vliegen
het hoeft niet lang - al is het éven maar

Hij klimt vanuit de boom weer op de grond
en zegt: ik moet dat vliegen kunnen leren
ik kan het toch gewoon een keer proberen
en zwaaiend met zijn oren rent hij rond

Maar ach - het lukt hem niet zo snel
hij springt - maar valt dan keihard op zijn billen
van schrik begint hij vreselijk te trillen
en snikt : misschien lukt eitjes leggen wél!

Veurzichtig,
mit schone hanen,
bekiek ik de kelinder
van et ni’je joar:
Keunstige plaeten
en smetteloze daotums.
Ik wete,
ok dit joar zal niet
schone blieven,
mar in mien hatte
gluuit toch de verwaachting
van de ni’je kaans.

(Jan van Overtjonger)

Met dank aan OmaBee.

uit: alleen maar het gevoel van leven. Ria Giskes-Pieters