Karins grootste hobby is winkelen. Hoe vaker, hoe liever. We gaan regelmatig een dagje met z’n tweeën op stap, maar daar heeft Karin niet genoeg aan.
Ze krijgt haar zakgeld 2 x per week en daar gaat ze dan gelijk mee naar het winkelcentrum. Want geld is er om uit te geven, nietwaar?
Behalve aan cd’s, dvd’s en leuke hebbedingetjes geeft Karin ook veel geld uit aan knuffels. Daar is ze gek op! Gelukkig is er in het winkelcentrum in Emmen waar Karin gaat shoppen, ook een Action, waar Karin dus vaste klant is. Voor een paar centen koop je daar de prachtigste spulletjes en dat is precies wat Karin wil. (want zoveel zakgeld krijgt ze nou ook weer niet. 2 x € 5,-)

Al die spulletjes die Karin koopt, moeten natuurlijk ook een plaatsje krijgen op haar kamer. Met de kooplust van Karin zou ze een kamer ter grootte van een voetbalveld moeten hebben, maar jullie snappen dat dat niet het geval is. Integendeel.
Zo af en toe moet de kamer van Karin dus worden uitgemest opgeruimd, en heel veel van de gekochte spulletjes worden in van die enorm grote boodschappentassen gedaan, en moet ik meenemen. Bewaren op zolder, zegt Karin dan. We hebben best een grote zolder, maar dit bewaren kon toch echt niet oeverloos door blijven gaan. Karins spulletjes namen ongeveer een kwart van de zolder in beslag. En dat is een beetje veel.

Gisteren heeft mijn lief alle spullen van Karin naar beneden gesjouwd, en ben ik begonnen met opruimen. (wel in overleg met Karin hoor!) Ik verzeker je dat het een hele klus was. Elf big shoppers en een stuk of 5 verhuisdozen vol knuffels en ditjes en datjes.
De container heeft het nodige gekregen, diverse kindertjes hebben weer mooie spulletjes en spelletjes, maar ik heb hier nog twee verhuisdozen helemaal volgepropt met (nieuwe) knuffels staan.

Ik zou deze knuffels graag naar een kindertehuis willen doen. Weet iemand van mijn Log-lezers een goed project? Of een adres waar ik ze naartoe kan brengen? Het liefst in Drenthe natuurlijk.
Alvast bedankt. Ook namens Karin.

Dag mensen, hier ben ik weer.
Het heeft even geduurd, maar ik had zoveel andere bezigheden dat ik besloot mijn pc maar een wat langere vakantie te geven.
Ik heb een ontzettend fijne vakantie gehad. Veel gefietst en gezwommen. We zaten pal naast de thermaalbaden van Arcen en daar moet je dan natuurlijk gebruik van maken. Dus heb ik bij mezelf een knopje omgedraaid en besloten dat ook dikke mensen mogen genieten van deze luxe. Naar Panningen gereden, badpak gekocht, even slikken en toen het water in. Héérlijk!
De vakantie duurde helaas geen week, want we moesten eerder terug. Buurman Jaap was overleden en we wilden toch zeker bij zijn uitvaart zijn.
Hierdoor hebben we het bezoek aan het kantmuseum gemist. We waren daar al eerder, maar toen bleek het gesloten te wezen, dus planden wij ons bezoek op de laatste vrijdag. Helaas, dit moet dus wachten tot een volgende keer…

Thuis stond de naaimachine op me te wachten, want het proefmodel van de trouwjurk (die ik voor een vriendin aan het maken ben) moest af. Omdat de a.s. bruid niet in Nederland woont, en net die week hier wel was, moest er gepast worden, want ze komt pas in oktober weer. Werk aan de winkel dus. Het is allemaal gelukt, zelfs de oude lakens waarvan het model gemaakt was, stonden haar leuk, dus dat gaat helemaal goedkomen.
Volgende week begin ik met de ‘echte’ kleding….
Op een foto hiervan moeten jullie nog een poosje wachten….;-)

Even, nou ja even?, een vriendin geholpen met het maken van twee ‘feest’jurkjes voor haar dochters. Dit bleek een hele klus, maar het resultaat is de moeite waard!

In de vriezer wachten elf kilo aardbeien om verwerkt te worden, in de tuin zien de struiken rood van de bessen, ik hoef me dus weer niet te vervelen….

Verder ga ik momenteel bijna twee keer per week naar Emmen, om met Karin naar de tandarts te gaan. Over een paar weken krijgt ze haar nieuwe tanden en de tandarts gaat daar heel zorgvuldig mee om.
Donderdag j.l. was Karin jarig. Dat hebben we heel gezellig gevierd met o.a. een Chinese maaltijd.
Karins favoriete maaltijd (op de MacDrek na…)
Een paar weken geleden is Karin naar een optreden van Jannes geweest en ze liet me deze foto zien. Is het niet prachtig? Je hoeft niet te vragen of ze genoten heeft….

Verder is het hier heel veel dagen per week ‘Isadag’. Jasper en Jo-Anne (en nog veel meer mensen) werken heel hard in hun nieuwe huis. Daar moet nogal het een en ’t ander aan verbouwd/opgeknapt worden. Een hele klus, maar het beloofd ontzettend mooi te worden.

Jullie zien dus dat hier alles uitstekend is, maar wel heel erg druk. Ik waardeer jullie lieve reacties en mails enorm. Ik zal proberen weer wat meer in Log-land aanwezig te zijn…;-)

Eén van de complicaties van diabetes is parodontitis. Parodontitis kan, als het erg genoeg is, je je gebit kosten, maar kan normaliter goed behandeld worden. Parodontitis is sowieso niet zonder risico’s, maar voor mensen met diabetes kan het desastreuze gevolgen hebben.

Karin heeft, net als ik, diabetes. En parodontitis. Ondanks een goede behandeling van de tandarts en de mondhygiëniste is haar gebit niet meer te redden. Tanden en kiezen staan los en het tandvlees is dusdanig ontstoken dat Karin heel veel pijn heeft en niet meer ‘normaal’ kan eten.
Haar gebit moet er dus uit. En dat gebeurt vandaag.

Onder volledige narcose wordt Karins gebit vanochtend getrokken in het Scheperziekenhuis in Emmen. (Ja, datzelfde ziekenhuis dat momenteel zo negatief in de publiciteit staat)
Hiervoor moest ze gisteren eerst diverse andere onderzoeken ondergaan, o.a. bij de cardioloog en bij de internist. Gelukkig blijkt Karin kerngezond te zijn, dus de artsen hebben groen licht gegeven voor de operatie.

Vanaf vandaag gaat Karin zeker een week of acht tandeloos door het leven. Het plaatsen van een prothese gelijk na het trekken, zoals dat in de meeste gevallen gebeurt, lukt niet bij mensen met het syndroom van Down. Vanwege de dikke (vaak naar buiten hangende) tong bij deze mensen, en het opgezwollen tandvlees na het trekken, gaat dit niet. Eerst moet het tandvlees slinken en de hechtingen eruit zijn, en pas dan kan het aanmeten van een prothese beginnen.
En dan maar hopen dat ze die ook wil dragen….

Karin laat het allemaal maar gebeuren. Op de vraag of ze er ook tegen op zag, zei ze “nee hoor, Janny is bij me.”
Jullie weten dus waar ik straks ben…..
(En vraag me alsjeblieft niet wat ik hiervan vind. Ik kan wel janken…)

De laatste paar weken zijn we bezig geweest om Karin te verhuizen. Karin woont in een woonvorm voor mensen met een verstandelijke beperking in Emmen. Deze woonvorm bestaat uit een aantal (rijtjes)huizen, her en der door de wijk verspreid. Samen met twee anderen woonde Karin in een huis.
De begeleiding in deze woonvorm is minimaal. Meer dan een paar uurtjes per dag voor drie mensen is niet haalbaar, en dit terwijl Karin geïndiceerd is voor heel wat meer uren.
Al jaren probeer ik Karin in een andere woonvorm te krijgen, waar 24-uurs zorg en begeleiding gegarandeerd is, maar telkens zonder resultaat. De begeleiding en ik verschilden nogal van mening over de zorg voor Karin. Zoals zo vaak, moet er eerst het een en ’t ander gebeuren voor alle neuzen de zelfde kant op staan. En dat gebeurde in het voorjaar, toen Karin haar been gebroken had. Toen werd ineens wel duidelijk dat Karin toch echt meer zorg en begeleiding nodig had dan de paar uurtjes die ze tot dan toe kreeg.
Om een lang verhaal niet nog langer te maken, Karin werd op de wachtlijst geplaatst!

Drie weken geleden kreeg ik een telefoontje van een van de begeleiders, er was plaats voor Karin! Ik moest dan wel snel beslissen en voor het eind van de maand moest Karin verhuisd zijn.
Vanaf dat moment kwamen we in een stroomversnelling. Bijna dagelijks naar Emmen om te kijken, beslissen, inrichting uitzoeken, spulletjes opruimen en inpakken, begeleidingsgesprekken, verven, sauzen enz., enz.
Zaterdag was het dan echt zover: Karin ging verhuizen!

En nu woont Karin in een woonvorm met 15 andere mensen. Drie woongroepen en 24uur begeleiding. Een mooie kamer met eigen douche en toilet, ingericht met door Karin zelf uitgezochte spullen en kleuren. (Oranje dus )
’t Was best een beetje spannend voor Karin, maar door het warme welkom, de medebewoners en haar leuke kamer, voelde ze zich al heel snel thuis.

Mijn Kaatje is happy, en ik ook!

Gisteren las ik een stukje in de krant over Nanda. Nanda is een jonge vrouw met het syndroom van Down. Ze wordt daar erg mee gepest en ze wil dat het pesten ophoudt. Ze heeft een korte film (1 minuut) gemaakt, waarin haar boodschap duidelijk overkomt.
Deze film is te zien op www.strangersfestival.com, of je klikt hier.

Toen ik het stukje over Nanda in de krant las, moest ik gelijk aan Karin denken. Tot voor kort ging Karin met de gewone bus naar haar werk. Dat ging altijd prima. Vlak bij haar huis is de bushalte waar ze ’s morgens instapte, en ze stapte op het station over in de bus die haar naar de wijk bracht waar ze werkt. Helemaal zelfstandig en probleemloos.
Tot vorig jaar. Toen ging het mis. Een aantal jongelui vonden het nodig om Karin te pesten. Hoe lang dit gebeurt is, weten we niet precies, maar wel dat Karin steeds meer een hekel kreeg aan het busreizen.
Op een dag zat er bij Karin in de bus ook een familielid van een medebewoner van Karin in de bus, en die zag wat er met Karin gebeurde. Ze werd uitgescholden, er werd aan haar getrokken, haar tas werd afgepakt, haar broodtrommel leeggegooid en meer van dergelijke ongein.
Onmiddellijk heeft deze mevrouw de juiste maatregelen getroffen, met alle gevolgen van dien.
Jullie begrijpen hoe blij ik was met het handelen van deze mevrouw…
Karin heeft nooit iets hierover verteld, en nog steeds wil ze er niet over praten. Dit voorval heeft er wel toe geleid dat Karin nu met een speciaal busje naar haar werk gaat. Weer een stukje zelfstandigheid weg….

Ik hoop dat heel veel mensen de film van Nanda zullen zien, en dat haar boodschap ter harte wordt genomen. Stop het pesten!

Vandaag is Karin jarig! Veertig wordt ze. En dat gaan we natuurlijk vieren.
Deze keer doen we dat niet met een hapje en een drankje bij Karin thuis. Veertig worden is een mooie gelegenheid om met elkaar uit eten te gaan. En dat is iets wat Karin héél graag doet! Karin heeft een aantal mensen uitgenodigd om mee te eten, en zo gaan we vanavond met ongeveer 10 mensen naar Thijs & Aafke om daar gezellig Karins verjaardag te vieren.

Op Karins verlanglijstje stond o.a. een cd van Wolter Kroes. Wil je wel geloven dat ik nog nooit van de beste man gehoord had? Inmiddels weet ik wie hij is en wat hij zingt. Dit dus. (o.a.) Nou ja, Karin vindt het mooi, en daar gaat het om. Toch?

Op naar Karin…

Ik wilde al heel lang een nieuwe theepot. De simpele glazen pot die ik had/heb voldeed uitstekend aan zijn doel, maar het oog wil ook wat, dus ging ik op zoek naar een andere. Het viel me nog niet mee om een theepot te kopen die ik écht mooi vond. Dan waren ze te groot, dan te zwaar, en dan weer te duur… kortom, ik had na maanden zoeken nog steeds geen nieuwe theepot.
Tot dinsdagmiddag.

Dinsdagmiddag moest ik voor een gesprek met de begeleiding van de dagbesteding van Karin, naar ’t Pant in Emmen. Zoals ik jullie in dit log al heb laten zien, worden er in deze winkel hele mooie spulletjes verkocht. Deels gemaakt door de medewerkers op de dagbesteding, en deels ingekochte artikelen. Een ontzettend sfeervolle winkel met hele mooie hebbe-spulletjes!
En daar, tussen al die mooie spulletjes, stond mijn theepot!
Precies goed. Niet te groot, niet te zwaar, niet te duur…precies goed.

Na een prettig gesprek met Karin en haar begeleidster keerden de pot en ik huiswaarts. Eenmaal thuis heb ik de pot afgewassen en meteen een maar een lekker potje thee gezet.

Hebben jullie dat nou ook wel eens, dat je zo intens blij kunt zijn met een toch eigenlijk alledaags dingetje?

Nadat we gisteren heerlijk over de vrijmarkt in Emmen hadden rondgestruind, (voor foto’s verwijs ik je naar het log van vorig jaar, want er was eigenlijk niets nieuws) zijn we naar Karin gegaan. Want als we in Emmen zijn, gaan we natuurlijk naar Karin!

Karin heeft dit jaar koninginnedag geheel op haar eigen wijze gevierd! Met een oranje shirt aan, een rood-wit-blauw petje op en kijkend door een grote oranje bril. Voor de tv, met oranje slingers en toeters.

Karin kan zich n.l. dit jaar niet in het feestgedruis storten, want ze heeft haar been gebroken. Dat is een heel verhaal op zich. Ik zal niet alle ins en outs hierover vertellen, maar het komt er op neer dat ze de laatste tree van de trap gemist heeft, en haar huisarts zei dat het een verstuiking was en ze er maar mee door moest lopen. Karin verging van de pijn en nog wilde de huisarts geen verwijzing geven voor een röntgenfoto. Gelukkig heeft Karin een persoonlijk begeleidster die zich de kaas niet van het brood laat eten en nadat de huisarts ook haar voor een ‘zeur’ had uitgemaakt, kreeg ze de verwijzing. Op naar het ziekenhuis. Foto gemaakt: kuitbeen gebroken!
Tussen het moment van de val en de uitslag van de foto zaten wel zeven dagen!

Karin zit dus nu thuis met haar been in het (loop)gips. Ze had zo graag oranje gips gewild, maar in het ziekenhuis in Emmen hebben ze dat niet…
Dit alles heeft nauwelijks effect op Karins koninginnedag. Ze vermaakt zich prima tussen haar knuffels en oranjespulletjes.

Ze geniet van alle extra aandacht die ze nu krijgt. En dat heeft ze ook verdiend!

Vanmiddag wordt in Emmen ’t Pant geopend.

’t Pant is een winkel en atelier waar mensen met een verstandelijke beperking hele mooie dingen maken en verkopen. Dit is het heel in ’t kort, want ’t Pant staat voor nog heel veel meer…

’t Pant is de werkplek van Karin. Karin voelt zich daar als een vis in het water. Ze heeft plezier in alles wat ze daar doet, of het nou roosjes maken is, of knuffelbeesten in elkaar rijgen, of vulling knippen voor prachtige zitkussens, het maakt niet uit, Karin doet het met plezier!
Het werk wat ze doet is niks nieuws, alleen de locatie is veranderd. En dat betekent heel veel!
Heel trots stapt Karin ’s ochtends in de bus die haar naar ‘de winkel’ brengt.
In november is het atelier hierheen verhuisd, en opende ’t Pant haar deuren. Onofficieel dan, want vandaag is de ‘echte’ opening.

En dat gaan we vieren!

Een kleine foto-impressie van november….

Nou zul je misschien denken, wat hebben Karin en Lenette van Dongen gemeen? Niets, denk ik, maar ik ben de schakel tussen deze twee. Ik ga ze n.l. allebei bezoeken vandaag.

Eerst ga ik naar Karin. Karin brengt haar dagen door met het maken van allerlei mooie producten (zoals poppen, knuffelbeesten, en nog veel meer) die in diverse winkels in het Noorden van Nederland verkocht worden. Ze doet dat op een atelier van de Stichting de Trans in Emmen.
Het atelier en de daarbij behorende winkel, heeft een nieuw onderkomen gekregen en dat wordt vandaag geopend.
En dat wil ik natuurlijk heel graag zien!

Vanavond kun je me hier vinden.
Samen met haar. Genieten van Lenette van Dongen.

Mijn dag is dus weer goed gevuld.
Tot later!

Vandaag is weer een Karindag!
Dat betekent dat er weer lekker gewinkeld gaat worden.
Karin weet (zoals gewoonlijk) weer precies wat ze wil hebben. Laten we hopen dat het ook te koop is…

Een update:

Het winkelen met Karin gisteren was weer ontzettend gezellig. We hebben leuke dingen gekocht, maar voor een rok zijn we nog niet geslaagd. Karin heeft een heel uitgesproken smaak en daar passen bloemetjesrokken niet in. ‘Nog maar een keer’, was de simpele conclusie van Karin.
Dus gaan we binnenkort waarschijnlijk nog een keer…

N.a.v. het zien van 1100 kabouters, vroeg ik jullie in dit log of jullie enig idee hadden hoeveel KOC kabouters er inmiddels zijn. Elly zat er met haar gok van 125 het dichtste bij; het zijn er 127 Het kunnen er ook 126 of 128 zijn, want het tellen van de hele kleintjes is niet gemakkelijk. Er zijn er een aantal rakkers bij die zich steeds blijven verstoppen.
Op 21 augustus 2004 schreef ik mijn eerste kabouterlogje. Toen waren er nog slechts 5 kabouters in Huize JeeBee. Teunis en Gradus stonden buiten en Wilfred, Alfred en Xavier van Bladel waren binnen. Van een KOC was toen nog geen sprake!
De geschiedenis van het KOC kun je hier en hier lezen. Wat een avond plezier met een groepje web-loggers al niet kan aanrichten…!

(en nee, deze horen niet thuis in het KOC…)

Het zal de meeste van mijn Log-lezers niet zijn ontgaan dat JeeBee en haar lief binnenkort met een huwelijk te maken krijgen, en wel met het huwelijk van hun zoon Jasper met hun bijna-dochter Jo-Anne.
Bij zo’n feestelijke gebeurtenis horen natuurlijk ook feestelijke kleren. Misschien zal ik over de kleren van JeeBee en haar lief nog wel eens een log schrijven, maar vandaag wil ik het hebben over de feestelijke kleren van Karin.
Want natuurlijk is Karin van de partij bij deze gebeurtenis, en dat vertelt ze ook aan iedereen die het maar horen wil. En gelijk met het krijgen van de uitnodiging is Karin begonnen met het vragen om nieuwe kleding voor het feest!
En steeds stelde ik het uit, omdat de tijd tussen het kopen en het dragen voor Karin niet te lang moet zijn.

Maar na het winkelen met Jo-Anne, mijn lief, Jasper, mijzelf en mijn Prugel, is het vandaag is het dan eindelijk zover! We gaan ‘feestkleding’ kopen!
Karin wil een rok. Een zwarte, of een rode. Een witte mag ook. En een ‘tusshirt’. En ook nieuwe ‘ondergoedjes’.

Karin wil vandaag in Emmen (haar woonplaats) winkelen. Emmen beschikt over een erg goed winkelbestand, we hebben dus keus genoeg.
Karin heeft echter aan een paar winkels genoeg.
‘Bij V & D kijken en bij Etam.’ En bij Bart Smit.
‘Ja Karin, maar we gaan ook nog naar andere winkels. Duthler bijvoorbeeld.’
‘Is ook goed, maar ook een cd van Nick en Simon.’ (Is tenslotte ook een bijdrage aan de feestvreugde…)
‘Is goed Karin.’

Ik ga nu naar Emmen, winkelen met Karin.

(wordt vervolgd…)

Karin heeft sinds kort een telefoon met fotootjes, waaronder een nummer geprogrammeerd is. Eén druk op mijn hoofd, en ze kan met me kletsen. Ze is dus geen hulp van haar begeleiders meer nodig bij het bellen.
En dát weten we! Ze heeft de laatste twee weken meer gebeld dan de laatste twee jaar (bij wijze van spreken). De gesprekjes met Karin zijn altijd heel verfrissend.
Gisteravond belde ze om nog wat items aan haar verlanglijstje voor Sinterklaas toe te voegen.

-Met JeeBee…
-Hoi JeeBee, euh…over Sinterklaas…cd van Loecas en Gea..
-Je wilt nog graag een cd van Lucas en Gea van Sinterklaas?
-Ja, en deze ook. Sinterklaasliedjes.
-Je wilt ook graag een cd met Sinterklaasliedjes?
-Ja, deze. En deze ook. En deze….
-Heb je daar een boekje of een folder Karin?
-Nee, plaatjes heb ik uitgeknipt.
…..
-En pantoffels wil ik ook….

Tja, ’t is voor mij nu een gok welke cd met Sinterklaasliedjes ze graag wil, want ook al staat mijn hoofd op haar telefoon en kan ze mij dus zo wel zien, ik zie haar echt niet en ook niet de plaatjes die ze aanwijst. We hebben nog geen kijk-o-foon…

Gelukkig wist Sint wel al dat ze graag pantoffels wilde. Hij had ze al voor haar gekocht, en ze hier al neergezet.

Nu maar hopen dat Karin ze net zo leuk vindt als Minoes en Minet!

-En zondag kom je me halen, toch?
-Ja Karin….