’t Is over. Uit. Fini.
Het Oranje-grote-mensen-team heeft verloren, en ook de Oranje kabouters hebben de beker niet mee naar huis mogen nemen. Voor de kabouters eindigde de wedstrijd, na verlenging, in een 1 – 0 overwinning voor de Belgische dwergskes.
Jammer, maar niet het einde van de wereld. Voor beide oranjeteams betekent het, uithuilen en opnieuw beginnen.
En laten we alsjeblieft positief blijven denken. De teams hebben laten zien dat ze uitstekend kunnen voetballen! Ze hebben de finale gespeeld, en dat op zich is al een hele prestatie! Of niet dan?

Gisteren stond er een vreemd stukje in de krant. Er zouden 2 kabouterelftals opgesteld staan in een stadion. En de mensen maar denken dat dit een grap was. Hier klikken.
Niets is minder waar. Er werd tot aan het laatste moment geoefend en getraind door de kabouters.
Ze hebben echt alles gegeven, maar de tegenstander bleek net even sterker.
En zoals het altijd gaat, de sterkste zal overwinnen.

Bij deze wil ik de Belgische dwergskes, ook namens de KOCkabouters, van harte feliciteren met de wereldtitel. Geen grootse feesten in Amsterdam en Madurodam deze keer, maar de KOCkabouters komen in de loop van de week weer thuis, en dat is toch zeker ook een feestje waard!

Ook in de kabouterwereld wordt er momenteel gevoetbald! En ook het Nederlands kabouterelftal staat in de halve finale! En ook deze wedstrijd wordt vandaag gespeeld!
Eén verschil: De kabouters spelen (wat een vreemde uitdrukking eigenlijk. bij spelen stel ik me toch iets anders voor) niet tegen de ploeg uit Uruguay, maar tegen het elftal uit Georgië.
Dit gaat een zware dobber worden voor het kabouterelftal, maar aangezien de kaboutermannen blaken van zelfvertrouwen door de perfecte strategische opbouw en peptalk van coach Foppe, heb ik alle vertrouwen in een goede afloop.
De aanvallende Robbie en Wessel, die in dit toernooi al een aantal goals op hun naam hebben staan, zijn in perfecte conditie en hebben er zin in! Laat maar komen, die Georgiërs!

En nu vragen jullie je misschien af hoe ik aan deze wetenschap kom.
Nou, dat is simpel. Mijn KOCkabouters zijn op terugreis en al heel dicht bij huis. Ik krijg regelmatig een mail of een SMSje met een reisverslag en andere wetenswaardigheden. Omdat het WKvoetbal voor kabouters momenteel in Tjechië plaatsvindt, en mijn kabouters geen wedstrijd willen missen, blijven ze elke dag ergens overnachten waar een grootbeeldscherm is opgesteld om de kabouterwedstrijd te bekijken.
Ik verwacht de kabouters rond de tiende juli weer thuis.

Wat denken jullie, wat wordt de uitslag. Winnen de Nederlandse kabouters of gaan de Georgiërs met de punten aan de haal? Wat wordt de uitslag?
Lieve Log-lezers, doe eens een gokje!

P.S. Ik krijg net een SMSje van Teunis, dat de gisteravond gespeelde wedstrijd tussen België en Engeland is beslist in het voordeel van de Belgen.
De Belgische dwergskes wisten de strijd in hun voordeel te beslechten met een fabelachtige uitslag van 6 – 3!!!

Denk eens in, de finale tussen Nederland en België………

Update 07-07-’10: Het Kabouterelftal heeft (zoals werd verwacht) gewonnen!
De stand was 4 - 1 Is het niet geweldig?
Zondag wordt het dus een strijd tussen de Nederlandse kabouters en de Belgische dwergskes.
Dat beloofd spannend te worden!

Gisteren ontving ik e i n d e l i j k een mail van Teunis! Sinds de kabouters naar IJsland vertrokken, heb ik weinig of niets van hen gehoord. In het najaar ontving ik nog een berichtje dat ze het Yulefeest in Noorwegen zouden gaan vieren, en dat ze na de jaarwisseling weer langzaam richting Nederland zouden vertrekken. Daarna bleef het stil.
Tot gisteren.

‘Lieve JeeBee,
Er zijn een paar maanden verstreken sinds wij uit het KOC in Midden-Drenthe vertrokken. Onze reis naar IJsland verliep voorspoedig, maar niet zo heel snel. In IJsland werden wij heel hartelijk ontvangen door de lokale kabouterbevolking. We zijn met elkaar het hele land doorgereisd, hebben met elkaar de Hekla bezocht en daar Moeder Aarde geëerd. We hebben een hele fijne tijd op IJsland gehad, en zijn daarna op uitnodiging van een groot aantal Noorse kabouters meegegaan naar hun land.
We hebben een geweldige tijd gehad, maar de meeste van ons wilden nu toch zo langzamerhand terugkeren naar het KOC. Helaas komen we niet allemaal terug, want enkele van ons hebben in deze tijd hun grote liefde leren kennen, en blijven derhalve wonen in de kaboutergemeenschap van hun geliefden. Ook zijn er jammer genoeg een aantal van ons gesneuveld door onbekende oorzaken.

Ik moet tot mijn grote spijt ook bekennen dat er een kabouter is, die op het verkeerde pad is terecht gekomen. Via onbekende bronnen ontvingen wij een filmpje over deze kabouter.
Dat kun je hier zien. Een paar kabouters zijn in ’t gevang terechtgekomen, omdat ze zich niet aan de regels (wetten) van het land konden houden. Eigen schuld, dikke bult!

En er zijn ook nog een aantal kabouters die besloten hebben in IJsland en Noorwegen te blijven en daar hun geluk te zoeken. Ik wens ze (ook namens jou) veel succes.
Maar het grootste gedeelte van de KOC bewoners begint aan de terugreis. In het voorjaar hopen we weer in het KOC te zijn. Tot dan!’

Teunis, bedankt voor je mail! Ik ben blij dat mijn kaboutervolkje weer onze kant opkomt.
Dit log wordt zeker (t.z.t.) vervolgd…

Als ik vanuit een van de ramen van onze kamer naar buiten kijk, zie ik, door de struiken heen, de voordeur van de buren. ’t Is niet zo dat ik nu precies zie wie er bij hen naar binnen gaat of naar buiten komt, maar als je er op zou letten, zou dat kunnen.
Gisteren kreeg ik een bijzonder gevoel dat mij dwong om naar de voordeur van de buren te kijken. En wat zag ik daar?
Een heel klein kaboutertje!

Ja, toen was mijn nieuwsgierigheid natuurlijk gewekt. Ik ben toen maar eens even met het kleine manneke gaan praten. (dat kleine mannetje luistert overigens naar de naam Tuppie!)
Het bleek dat hij op zoek was naar het KOC. Vanuit Coevorden reisde hij naar Midden-Drenthe, en eenmaal daar aangekomen, hoorde hij van verschillende andere kabouters hier in de buurt, dat het KOC tijdelijk gesloten was. Hij is hier nog wel aan de deur geweest, maar op dat moment was ik niet thuis. Mijn buurmeisje zag hem dwalen, en heeft hem toen liefdevol opgenomen in hun huis. Daar staat hij nu te wachten tot de KOC bewoners terugkomen, want hij is reuzenbenieuwd naar hun verhalen. En ik ook!

Ik zal binnenkort maar weer eens met Xavier van Bladel gaan praten. Misschien weet hij ondertussen iets meer van onze IJslandgangers.

Wordt vervolgd….

Ik kan me voorstellen dat jullie met verbazing reageerden op het vertrek van de kabouters naar IJsland. Waarom naar IJsland of all places?

Kabouters koesteren een diepe genegenheid voor Moeder Aarde. Zij verschaft hun alles wat ze nodig hebben, van voedsel en kleding tot behuizing. Om Moeder Aarde te eren bezoeken ze één maal in hun leven een vulkaan. In vroeger tijden gingen de meeste kabouters hiervoor naar de Vesuvius, maar door de toenemende toeristen daar, zijn de kabouters uitgeweken naar IJsland. Er zijn n.l. al heel veel kabouters onder de voet gelopen in Napels, en op IJsland is die kans aanzienlijk kleiner.
Daarom dus IJsland.

De kabouters hebben me verzekerd dat dit de enige reden is, en dat de financiële crisis hier niets mee te maken heeft. Financiële spaartegoeden kent de kabouter niet, het is dus echt alleen een bedevaart.

Zodra ik weer iets van ze hoor, zal ik dit hier melden.

Het is stil in het KOC. Alle kabouters zijn weg!
Al een poosje merkte ik een onrust onder de kabouters, maar ik kwam er niet goed achter wat er gaande was. Eergisteren kwam het grote woord eruit; de kabouters wilden op bedevaart!

IJsland is het grote doel van iedere kabouterpelgrim. Eén maal in je leven moet je er geweest zijn. Zoals wij zeggen, ‘eerst Napels zien en dan sterven’, zo zegt de kabouter ‘eerst IJsland zien en dan sterven’. Nou moet je dat sterven niet al te letterlijk nemen hoor, dat is slechts een gezegde.

Maar goed, gisteren zijn de KOCkabouters massaal vertrokken. Met pijn in m’n hart heb ik ze laten gaan. ‘k Heb een goed gesprek met ze gehad, en ze hebben me verzekerd dat ze terugkomen. Wanneer, dat weten ze nog niet, maar terugkomen doen ze!

Hoe ze naar IJsland toe gaan, is me niet precies verteld. Ik hoefde me geen zorgen te maken want alles was perfect geregeld, aldus Teunis. Kabouters weten zo hun eigen wegen te bewandelen…

Gelukkig is Xavier van Bladel thuis gebleven. Xavier is al eens IJsland geweest en hoefde niet nog een keer. Hij zal contact met de andere kabouters blijven houden en mij ook van hun wel en wee op de hoogte houden.

Voorlopig dus geen kabouterbelevenissen meer. De deuren van het KOC zijn (tijdelijk) gesloten!

Toen ik vanmorgen wakker werd en naar buiten keek, zag de wereld er heel anders uit! De eerste sneeuw is gevallen en maakt de wereld stil en wit. Vooral van de sneeuwstilte kan ik enorm genieten…

Het kaboutervolkje maakt een wat kleumerige indruk. Ik denk dat ik ze maar snel naar binnen moet halen. Maar eerst moeten ze nog schoongemaakt worden.
Iemand zin om mee te helpen?

Sinds zaterdagmiddag j.l. zit Karel de kabouter bij onze voordeur. In al die tijd dat het KOC bestaat, is er nog nooit een kabouter aan de voorkant van het huis te zien geweest. Dit heeft te maken met de diefstalgevoeligheid van veel kabouters. Ik wilde dus geen risico nemen en er is achter het huis ruimte genoeg. Maar Karel de kabouter dacht daar klaarblijkelijk anders over.

Karel heeft, met zijn vrienden en familie, enige tijd gewoond in Entrée, een woonwinkel met ontzettend leuke spulletjes. En daar zat Karel ook buiten, bij de ingang.
Toen ik daar zaterdagochtend binnen wilde stappen, hield Karel me staande en vroeg of hij mee mocht naar het KOC, om daar bij de voordeur te gaan zitten. Natuurlijk mocht hij mee, graag zelfs, maar over het zitten bij de voordeur heb ik nog wel even moeten nadenken. Maar ja, als die kabouter me met zijn mooie koppie me zo lief aankijkt, dan ben ik zo sterk als een nat vloeitje….., dus zit Karel pontificaal bij de voordeur!

Karel heeft een onbeperkt vertrouwen in de mensen. Laten we hopen dat dit vertrouwen niet beschaamd wordt…

’t Is rustig in het KOC. Erg rustig zelfs. De kabouters gaan hun gang en doen hun ding, maar er gebeurt niets spectaculairs. Ik zou het hier zelfs een beetje saai willen noemen…
Zo saai dat het opvalt.
’t Wordt tijd dat er iets gebeurt in kabouterland. Of dat er weer eens een paar nieuwkomers naar het KOC komen. Dat brengt ook meestal wel weer wat leven in de brouwerij.

De kabouters mogen wel wat opgepept worden. Iemand van jullie een idee misschien?

Tot dat moment brengt deze kabouter (Alexander) zijn tijd maar slapend door….

Beste mensen in Log-Land,

Mijn naam is Marten. Ik ben een KOCbewoner sinds 2005, en in de tijd dat ik in het KOC woon, heb ik JeeBee nog nooit zo slecht in haar vel zien zitten als nu.
Dit bepaald toch wel de sfeer in het KOC, en daarom hebben we onlangs kabouterberaad in de tuin van het KOC gehouden.
Vergaderen met bijna 200 kabouters valt niet mee, maar onder leiding van Xavier van Bladel en ondergetekende, hadden we al snel het eenstemmige besluit genomen dat wij als kabouters, een bericht op Sprokkels, het weblog van JeeBee, zouden plaatsen.

Voor zover wij het weten, zit JeeBee vreselijk met zichzelf in de knoei. Pogingen om hieruit te komen, hebben tot nu toe geen succes gehad. Hulpverlenende instanties en de zorgverzekeraar zijn geen vriendjes meer, en dit houdt in dat JeeBee de hulp die ze graag zou willen hebben zelf zal moeten betalen. Helaas staat er in de tuin van het KOC geen geldboompje waar iets van af te plukken valt, dus blijven er veel deuren gesloten. Als ze al niet depressief zou zijn, zou ze het er wel van worden. Net als van de overige zorginstanties; daar word je ook goed ziek van.
In de zomerperiode kun je ook maar beter geen zorg of hulp –in welke vorm dan ook- willen, want door de vakanties zijn instanties gesloten of overbelast. Een wachttijd van een paar maanden is geen uitzondering.
Het komt dus veel aan op eigen zelfredzaamheid.

De kabouters van het KOC zien met lede ogen deze strijd aan. Wij proberen op veel manieren JeeBee te helpen, maar het echte werk zal ze toch zelf moeten doen. En daarmee bedoel ik dan de strijd met zichzelf (wat eigenlijk geen strijd mag zijn), evenals alle werkzaamheden, zoals het inmaakwerk.
Want de tuin houdt geen rekening met uitgebluste en opgebrande mensen, en produceert lekker door. Het kleine beetje energie wat JeeBee nog bezit, gaat dus met de producten de potjes in….

Wij hebben dus ook gezien dat er dagen zijn dat JeeBee de peecee niet aanraakt. Dit baart ons grote zorgen, want we weten hoe belangrijk de peecee voor haar is. Er blijft dus ook nogal wat mail onbeantwoord liggen. Wij als kabouters hopen dat jullie JeeBee dat niet kwalijk nemen. Ze heeft er momenteel niet de energie voor.
Wij weten ook dat JeeBee jullie mailtjes, kaarten en leuke cadeautjes enorm waardeert, en dat het haar heel goed doet. Ik weet zeker dat ze het goed vindt dat ik jullie hier heel hartelijk voor bedank!

Het zal hier nog even wat rustiger blijven, maar ik ken JeeBee ondertussen goed genoeg om te weten dat ze terug komt! Daar durf ik mijn rode muts om te verwedden…

Namens alle kabouters van het KOC,
Een vriendelijke groet van

Hoe komen kabouters uit Limburg in Drenthe? Gewoon, via Haaksbergen….

Zaterdagavond waren mijn lief en ik op een feestje ter gelegenheid van de 60ste verjaardag van ons aller Huismuzz, en daar was ook Beuzeblaadje. Bij haar stonden deze drie kabouters al jarenlang op zolder. Zoals we al weten, werkt de kaboutertam-tam bijzonder snel. Toen bekend was dat Beuzeblaadje en ik elkaar op het feest bij Huismus (die overigens nergens van afwist; het was een surpriseparty!) elkaar zouden treffen, werden de kabouters bij haar op zolder erg onrustig. Ze wilden naar het KOC en dit was dé kans om er te komen. Alhoewel Beuzeblaadje de taal van de kabouters niet kan verstaan, hebben de kabouters toch aan haar duidelijk kunnen maken dat ze graag naar het KOC wilden verhuizen.
Na overleg met meneer Beuzeblaadje –want de kabouters komen oorspronkelijk uit Roggel, waar het ouderlijk huis van meneer Beuzeblaadje stond- werd besloten de kabouters mee te nemen naar Haaksbergen. Daar zijn de kabouters overgestapt in een andere auto en zo in het land van hei en hunebedden terecht gekomen.

En daar staan ze nu. Nog een beetje onwennig in de tuin van het KOC, maar dat gaat snel voorbij. Teunis, een van de eerste KOCbewoners, weet dit drietal heel goed op hun gemak te stellen en wegwijs te maken in het KOC. Dat gaat helemaal goedkomen!

In plaats van een update te schrijven onder mijn vorige log, kan ik beter een nieuw log over mijn kabouters schrijven.
Ik ben vanmorgen nog eens tellend het huis doorgelopen. In de woonkamer staan en zitten 56 kabouters (meer dan genoeg, wat mij betreft), in de keuken tel ik er 5, op de wc 4, en op de bovenverdieping nog eens 15. Plus 3 in de bijkeuken.
Er staan nog 10 te wachten op een behandeling. Eigenlijk nog meer, maar die zijn in afwachting van hun metamorfose toch maar eerst de tuin ingegaan. In de tuin staan nu, na een nieuwe telling, 65 kabouters. Dan zijn er ook nog een heleboel minikaboutertjes, maar die laten zich niet tellen. Ze zijn watervlug, kruipen overal in en onder, en het enige wat je van ze te zien krijgt, zijn hun rode mutsjes. Ik schat hun aantal toch zeker op een stuk of 20.
Telt u maar op……

Bedankt voor het meedenken voor een oplossing. Helaas zijn niet alle oplossingen bruikbaar. De rommelmarkt b.v. is uit den boze! Daar komen de meeste juist vandaan…;-)
Helaas is mijn tuin niet groot genoeg om er een compleet kabouterdorp in te maken, maar toch houden we deze oplossing dicht bij de hand. Bij het herinrichten van de tuin gaat dit zeker een rol meespelen.
Eigenlijk vormen de buitenkabouters (nog) niet het grootste probleem. Het gaat meer om de binnenkabouters. Een huiskamer delen met 56 kabouters, 13 poppen (daarover later meer) een x aantal beelden (dikke vrouwen) en dieren van keramiek, een man en twee poezen, is me een beetje te veel. Er moet dus opgeruimd worden, want over een poosje komt daar ook nog wekelijks een klein meisje bij.

De kabouters herbergen in onze garage gaat ook niet lukken, want die heeft al een andere bestemming. ‘k Ben er nog niet helemaal uit, maar in het aller, allerlaatste geval kies ik de oplossing van ons aller St@@rtje (die helaas niet meer logt) en breng ze naar Kabouterland in Exloo.
Maar zover is het nog lang niet hoor! Voorlopig ben ik nog niet van plan het KOC op te heffen. Ik geniet nog steeds van mijn kabouters (vooral van de opknappers) en voor het ruimteprobleem vind ik vast nog wel een oplossing.
Komt tijd, komt raad!

Kabouters blijven welkom….

Eindelijk was het dan zo ver. De kabouters gingen naar buiten! Het was de bedoeling dat dit vorige week al zou gebeuren, maar ja… toen had ik andere bezigheden.
Op dit moment staan er 51 kabouters buiten. Ongeveer 20 kabouters wachten nog om naar buiten te gaan, deels door het wachten op een nieuwe outfit, en deels omdat ze nog niet zeker weten of ze wel naar buiten willen. In het KOC mogen de kabouters n.l. zelf bepalen waar hun plekje is.

Een groot deel van de kabouters verkiest het om binnen te blijven. Erg gezellig, maar het wordt er zo langzamerhand wel een beetje vol. Bezoekers van het KOC kijken zich de ogen uit, en wanen zich in een kaboutermuseum. (zonder een entreeprijs te hoeven betalen)

‘t Wordt dus tijd om eens te gaan denken aan een andere oplossing.
Zin om mee te denken?

Herkennen jullie Jobje nog? Een poosje geleden zag hij er nog zo uit. Klik hier.
Jobje heeft de hele winter (nou ja, winter…?) buiten gestaan, samen met twee vriendjes van hem. Kou en vocht zijn slecht voor kabouters, en dat beseft Jobje zich nu terdege. Voor hem is het nog met een sisser afgelopen, hij hoefde slechts warmte en een nieuwe outfit, maar zijn twee vriendjes hebben dit buitenavontuur niet overleefd.
Helaas was het bij hun niet de outfit die haveloos werd. Hun hele lijfjes brokkelden af. Weggevreten door het vocht….

Jobje is na binnenkomst, in een warm bad gegaan. Niet met heerlijk geurend badschuim, maar met een scheut ammonia. Lekker vond hij dat niet, maar hij besefte wel dat dat onontbeerlijk was voor zijn herstel. Na zijn ammoniabad werd Jobje helemaal uitgekleed.
(Klik hier om Jobje helemaal bloot te zien!)
Toen Jobje weer helemaal droog en warm was, werd hij door de directrice van het KOC weer in ’t nieuw gezet. Jobje wacht nu, samen met de andere kabouters, op het moment waarop iedereen naar buiten gaat. En ik weet nu ook zeker dat Jobje tegelijk met de andere kabouters ook weer naar binnen zal gaan…. Hij weet nu waarom JeeBee de kabouters in het najaar binnenhaalt!

Er zit beweging in de KOC-bewoners.
De kabouters worden wat onrustig; ze willen naar buiten!
Logisch natuurlijk, want officieel is de lente al lang van start gegaan. En in de lente gaan de kabouters naar buiten.

Toch zijn ze nog een beetje voorzichtig, want ze weten wat er met deze drie kabouters is gebeurd.
Even ter informatie, met de middelste kabouter, Jobje, is alles goed gekomen. Daar zal ik binnenkort meer over vertellen. De andere twee zijn helaas gaan hemelen… Ze waren te ver heen.

De overige kabouters staan te springen om naar buiten te gaan, maar wachten op beter weer. De dagtemperatuur is prima, maar ’s nachts is het nog wel heel erg koud.
En het griepvirus waart ook nog steeds rond in het KOC. Niet alleen de eigenaresse is hierdoor geveld, maar ook een aantal kabouters lopen met natte neuzen en hoesten zich de longetjes uit het lijf. Liters hoestdrank en stapels zakdoeken worden er gebruikt.

Nog even geduld met naar buiten gaan dus.

Als je wilt weten hoe het verder gaat met het KOC en zijn bewoners, dan moet je dit log blijven volgen….