Er wordt geklust in huize FGK en JeeBee. Zowel binnen als buiten.
De buitenkant krijgt een nieuw jasje, en ook de woonkamer ondergaat een kleine metamorfose.
Vrijdag j.l. zijn we begonnen met het uitpakken van de boekenkasten. Tussendoor zijn we nog even een paar dagen naar Heerhugowaard (naar de moeder van Karin) geweest, waar ook nog het een en ’t ander te doen viel en hebben we haar maandag naar Schiphol gebracht.
Dinsdag hebben we de kamer leeggehaald (op een tweezitsbankje, een tv, een campingtafeltje met pc en twee schemerlampen na).
Ondertussen ging de buitenboel gewoon door, want aan deze klus hebben we ons deze keer niet zelf gewaagd.

Het lag in de bedoeling om de binnenboel wel helemaal zelf te doen, maar bij nader inzien hebben we toch besloten dit maar voor een deel te doen. De schilder moet tenslotte ook iets verdienen.
Niet dan?

Terwijl de werkzaamheden hier dus rustig doorgaan, ben ik samen met de eigenaresse van schoonheids- en bewegingstudio Face and Body, bezig met het organiseren van een Open Huis daar, volgende week dinsdag. Hartstikke leuk om te doen. Zeker voor zo’n regeltante als ik!

Vanmorgen heb ik Isa voor de eerste keer naar de basisschool gebracht, voor een kennismakingsochtend. Volgende week vrijdag wordt ze al weer vier, en dan gaat ze naar de ‘grote’ school.

Voorlopig weer genoeg te doen. Als deze verfklussen klaar zijn, wacht er nog een aardige tuinklus. Hierbij kunnen we nog wel wat handen gebruiken. Dus mocht je zin en tijd hebben? Schroom niet, mail! Je bent welkom!

Een wijze les voor jongeren.

Bij het verlaten van een supermarkt stelt de jonge caissière aan een oudere
vrouw voor, dat zij voortaan haar eigen boodschappentas maar mee moet nemen,
in plaats van een plastic tas te kopen. “Want plastic tassen zijn niet goed
voor het milieu”, zo zegt ze.

De vrouw verontschuldigt zich en legt uit:”Wij hadden dat groene gedoe niet
toen ik jong was!”
De caissière antwoordde:”Ja, en dat is nou juist ons probleem vandaag de
dag, jullie generatie maakte zich niet druk om het sparen van het milieu
voor de toekomstige generaties!”

Ze had gelijk, onze generatie had dat groene gedoe niet in onze dagen. Toen
hadden we melk in flessen, frisdrank in flessen en bier in flessen, die we
leeg en omgespoeld terug brachten naar de winkel. De winkel stuurde deze dan
terug naar de fabriek en in de fabriek werden deze flessen gesteriliseerd en
opnieuw gevuld. Wij deden ècht aan recycling. Maar we deden niet aan dat
groene gedoe in die tijd!

Wij liepen trappen, omdat we niet over roltrappen en liften beschikten in
elk gebouw. Wij liepen naar de supermarkt en hezen onszelf niet iedere keer
in een 300 PK machine, elke keer als we 2 blokken verder moesten zijn. Maar
ze had gelijk, wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd!

Babyluiers gingen in de kookwas, omdat wegwerpluiers niet bestonden. We
droogden onze kleren aan de lijn en niet in een energieverslindende machine
die continue 2000-Watt verbruikt. Wind- en zonne energie droogden onze
kleren echt. Vroeger, in onze dagen.
Kinderen droegen de afdankertjes van oudere broers en zussen en kregen geen
gloednieuwe kleren. Maar de jonge dame heeft gelijk! Wij hadden dat groene
gedoe niet in onze tijd.

In die tijd hadden we – misschien – 1 tv of radio in huis en niet 1 op elke
kamer. De tv had een klein schermpje, ter grootte van een zakdoek en niet
een scherm ter grootte van de bijenkorf.
In de keuken werden gerechten gemengd en geroerd met de hand, omdat we geen
elektrische apparaten hadden die alles voor ons deden.

Wanneer we een breekbaar object moesten versturen per post, dan verpakten we
dat in een oude krant ter bescherming en niet in piepschuim of plastic
bubbeltjes folie.
In die tijd gebruikten we geen apparaat met een motor die op benzine het
gazon maaide. We gebruikten een maaier die geduwd moest worden en
functioneerde op menselijke kracht, waren fit, minder dik, geen diabetes-2.

Wij sporten door te werken, zodat we niet naar een fitnessclub hoefden te
gaan om op ronddraaiende loopbanden te gaan rennen die draaien op
electriciteit, nu is door obesiteit, diabetes bijna volksziekte nr. één !
Maar ze heeft gelijk. Wij hadden dat groene gedoe toen niet.

Wij dronken uit een fontein wanneer we dorst hadden, in plaats van uit een
plastic fles, die we na 30 slokken weggooien. Wij vulden zelf onze pennen
met inkt,in plaats van elke keer een nieuwe pen te kopen. Wij vervingen de
mesjes van het scheermes, in plaats van het hele ding weg te gooien alleen
omdat het mesje bot is. Maar wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd.

Mensen namen de trein of een bus en kinderen liepen of fietsten naar school
in plaats van hun moeder als 24-uurs taxi servicedienst te gebruiken. Wij
hadden 1 stopcontact per kamer en niet een heel arsenaal aan stekkerdozen en
verlengsnoeren om een dozijn apparaten van stroom te voorzien.

En wij hadden geen geautomatiseerde gadgets nodig om een signaal op te
vangen van een satelliet die 2.000 mijl verderop in de ruimte hing, zodat we
contact konden leggen met anderen en uit te vinden waar de dichtstbijzijnde
pizzatent zich bevind die we niet bereikten omdat we GSM-bellend de
tegenligger niet zagen…..

Maar is het niet in en in triest dat de huidige generatie klaagt over hoe
verspillend wij ‘oudere mensen’ waren, gewoon omdat wij dat groene gedoe
niet hadden in die tijd?

Een kleine impressie van de vrijmarkt in Assen:

Heerlijk om met dit mooie weer over de vrijmarkt te slenteren, en lekker op een terrasje te zitten genieten. En dat is precies wat we gedaan hebben!

En jij?

……of waarom de politiek faalt.

Een man in een luchtballon is verdwaald. Hij ziet ver beneden zich op de weg een vrouw lopen en besluit een eind te dalen. Als hij een stuk lager in de lucht hangt, roept hij naar haar: ‘Mevrouw! Ik heb vrienden van me beloofd hen op te pikken, maar ik heb geen idee waar ik nu ben.’

De vrouw roept terug: ‘U zit in een luchtballon op ongeveer tien meter boven de grond. U bevindt zich tussen de 51 en 52 graden noorderbreedte en 5 en 6 graden westerlengte’.

‘U bent vast informaticus,’ zegt de man.
‘Inderdaad, hoe weet u dat?’ antwoordt de vrouw verbaasd.
‘Wel,’ zegt de man, ‘u heeft mij een perfecte technische uitleg gegeven, maar ik weet niet goed wat ik met die informatie moet doen en heb nog steeds geen idee waar ik me bevind. U hebt me niet geholpen en me bovendien nog eens kostbare tijd doen verliezen.’

‘En u bent politicus of bestuurder, neem ik aan?’ zegt de vrouw.
‘Klopt, hoe wéét u dat?’ antwoordt de man.
‘Wel, u weet totaal niet waar u bent en nog minder waar u naar toe moet. Een grote massa lucht heeft u gebracht waar u nu bent. U heeft een belofte aan anderen gedaan waarvan u geen idee hebt hoe u die moet nakomen en nu verwacht u dat mensen die onder u staan dit probleem voor u oplossen. U bevindt zich nog in dezelfde situatie als vijf minuten geleden, alleen is dat nu ineens mijn fout.’

Het is niet allemaal kommer en kwel in de krant. Zo af en toe kun je ook nog wel eens een artikel lezen waar je blij van wordt. Zo ook vandaag.

Ik lees het Dagblad van het Noorden, en vanmorgen las ik op pagina 2:

Het artikel gaat over een 83jarige mevrouw uit Schoonoord, die hartstikke druk is met twitteren! Ze heeft inmiddels 2200 volgers. Ik twitter niet, en heb ook geen enkele behoefte om het te gaan doen, maar mocht ik ooit van gedachten veranderen, dan word ik ook een van haar ‘tweeps’.

De humor en de schrijfwijze van deze mevrouw spreken me enorm aan. Zo schrijft ze:

Ze twittert nu zo’n anderhalf jaar. De reden om dit te gaan doen is dat ze altijd zoveel denkt en praat. Ze zegt zelf dat ze misschien wel een irritante ochtendkletser is, en dat het getwitter een uitkomst voor haar man is.
Ze heeft altijd boekjes bijgehouden waarin ze leuke uitspraken van (o.a.) haar kinderen opschreef. Ook noteerde ze mooie levenswijsheden en observaties. En deze deelt ze nu met haar medemens via Twitter.

Ik zou nog veel meer over deze leuke vrouw willen weten/schrijven. Zo’n vrouw is een inspiratiebron voor mij. Maar goed, ik kan het hele artikel niet letterlijk gaan overnemen, en helaas staat het niet in de on-line versie van het DVN.

Ik denk dat ik maar eens naar de boekhandel moet, want ze heeft de leukste berichten verzameld en uitgegeven in een bundel met de mooie titel: Geen tijd, ik tweet

Nog een mooie uitspraak:

’t Is voor deze mevrouw nog lang geen tijd voor de geraniums. Social media, daar zweert ze bij.
Ik hoop dat ik, mocht ik ook 83 worden, dezelfde levenslust heb als mevrouw Gerdi Riemerts uit Schoonoord!

Aan het einde van paaszondag….

Donderdagavond ben ik naar een workshop stokbreien geweest. Men noemt het ook wel bezemsteel breien, maar de beste benaming vind ik ‘stokhaken’. De techniek heeft n.l. niets met breien te maken. Je gebruikt een haaknaald en een hele dikke breinaald (maat 25 of je neemt een bezemsteel).

De eerste paar toeren zijn even lastig, maar daarna gaat het heel soepel. Het is een leuke techniek.
Je haakt een ketting van b.v. 50 lossen + 1. De laatste lus schuif je over de breinaald en vervolgens maak je een lus in elke losse en schuift die over de breinaald.
Dan heb je 50 lussen op je breinaald staan, en die haal je er in groepjes van 5 weer af. Om elk groepje van 5 lussen haak je 5 vasten. Aan het eind van de toer zijn alle lussen omgehaakt en van de breinaald af. Je hebt dan nog één haaklusje op je haaknaald staan, en die schuif je weer om je breinaald.
Dan maak je weer in elke vaste een lus. Tot er weer 50 lussen op je breinaald staan en begin je weer met het afhalen en omhaken van de lussen.

(foto geleend van Het Grote Net)

Erg leuk om te doen, en voor de liefhebber is het resultaat fantastisch, maar het is niet helemaal ‘mijn ding’. Wel om te doen, maar niet om te dragen.

‘k Heb weer een heel gezellige en leerzame avond gehad. Ben benieuwd wat onze docente de volgende keer voor ons in petto heeft!

Update 3 april 2012:

Op mijn sprokkeltocht van vandaag vond ik een heel duidelijk filmpje. Hierin wordt heel duidelijk uitgelegd hoe je moet ‘stokhaken’. Kijk zelf maar.

Morgenavond ga ik naar een workshop ‘stokbreien’. ‘k Heb geen idee wat het is en hoe je het doet, maar ik ben altijd ‘in’ om iets nieuws te leren.
Om toch niet helemaal als een groentje daar te komen, begon ik maar eens te zoeken op het Grote Net. Nou, informatie genoeg. Het blijkt al een hele oude techniek te zijn. Leuk, maar het lijkt me niet echt simpel.
Afijn, dat zien we morgenavond wel.

Tijdens het zoeken kwam ik natuurlijk weer op allerlei zijwegen terecht. Zo vond ik een filmpje waarin te zien is hoe een vrouw met 1000 draden tegelijk breit!
Kijk zelf maar eens.

Ik zou zoiets geloof ik ‘boomstam breien’ noemen. Het lijkt me vreselijk zwaar.
Voorlopig houd ik het nog maar eventjes bij stokbreien.
Wordt vervolgd….

Een hele tijd geleden was ik verkouden. Gewoon zo’n winters verkoudheidje dat iedereen wel eens heeft. Niezen, proesten, hoesten, je kent het wel.
Alleen ging deze keer het hoesten niet over. Dat werd steeds erger. Het hoesten ging over in blaffen.

Mijn lief werd ook verkouden. Vrij logisch, dat gebeurt vaker. Maar ook bij hem veranderde het hoesten in blaffen. Zo ook bij Isa, bij mijn schoonouders, bij Jo-Anne….

Gisteren gaf de huisarts ons de diagnose: Kinkhoest, ook wel de 100-dagen-hoest genoemd.
Ik heb altijd gedacht dat kinkhoest een kinderziekte was, maar niks is minder waar. Kinkhoest schijnt steeds vaker voor te komen en net zoveel bij volwassenen als bij kinderen. Het gaat momenteel ook erg rond, aldus onze huisarts.
Dat is natuurlijk ook niet verwonderlijk aangezien kinkhoest enorm besmettelijk is. (in de eerste 3 weken) De besmetting is bij mij nu voorbij, maar wie weet hoeveel mensen ik de afgelopen tijd besmet heb.
Ik wist niet dat mijn hoest besmettelijk was, dus mocht ik je toch besmet hebben, mijn excuses daarvoor.

Een geneesmiddel voor kinkhoest bestaat niet. We blaffen dus nog maar even door…..